RSS
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Gutowska - Adamczyk Małgorzata. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Gutowska - Adamczyk Małgorzata. Pokaż wszystkie posty

środa, 4 grudnia 2013

Powrót. "Podróż do miasta świateł. Róża z Wolskich" Małgorzata Gutowska-Adamczyk

Minęło już trochę czasu, gdy za sprawa "Cukierni pod Amorem" podróżowałam po Gutowie, Zajezierzycach i Warszawie. Jeszcze pachnie przepyszne ciasto z gutowskiej cukierni, ale ja musiałam udać się do XIX wiecznego Paryża.
Pojechałam tam razem z kilkuletnią Różą Wolską i jej matką. Ojciec dziewczynki, Kazimierz Wolski został zesłany na Syberię za spisek przeciw carowi. Polakom mieszkającym na obczyźnie żyło się nieco lepiej niż w kraju, ale na pewno spokojniej. Mała Róża zapadła na tajemniczą chorobę - przestała mówić i w kraju nikt nie potrafił jej pomóc. Matka zaniepokojona zdrowiem córeczki postanowiła udać się do znanego paryskiego medyka. Zatrzymała się swojego wuja Izydora, który w owym czasie był dość majętny i należał do towarzyskiej śmietanki polskich emigrantów. Starszy pan uwielbiał Różę i starał się zabawiać krewniaczki jak tylko potrafił. Matka Róży, wychowana w sztywnych konwenansach, bardzo przykro odnosiła się do własnego dziecka, ciągle tylko ją strofowała, napominała nie okazując żadnej czułości. Dziewczynka rosła w poczuciu winy za los, jaki spotkał jej malutką rodzinę.
Czas zamieszkania u Izydora okazał się czasem bogactwa i przepychu wobec nędzy, która je dotknęła później. Obie muszą ciężko pracować fizycznie, by nie umrzeć z głodu.
W tym czasie Róża dorasta , przekształca się w piękną kobietę, która skrycie kocha . To, co wydawało się być zadurzeniem dziewczynki, nastolatki przeradza się w miłość jej życia. Miłość trudną, burzliwą, która ją raczej niszczy niż wzbogaca, ale przyciąga jak lampa ćmę.Jej wybrankiem jest książę Roger de Vallenrod, człowiek sztuki, malarz, skandalista, uwodziciel młodych kobiet. To z nim wdaje się w skandaliczny romans, który trwa z małymi przerwami całe jej życie. Jednak to dzięki niemu odkrywa swoją pasję, miłość trwalszą niż ta do de Vallenroda. Róża nade wszystko kocha malować. To jej daje radość i utrzymanie. Osiąga sukces na wystawach, a to ogromne zwycięstwo nad męskim światem artystów.Autorka doskonale odmalowuje realia życia warstw społecznych XIX-wiecznego Paryża.
Małgorzata Gutowska - Adamczyk prowadzi akcję powieści dwutorowo. Podobnie jak w "Cukierni..." czasy przeszłe mieszają się ze współczesnością. Bohaterką tej części jest Nina Hirsz, historyk sztuki, specjalistka w malarstwie impresjonistycznym. Zjawia się w dobrze znanym mi Gutowie by pochować swoja ciotkę, o której niewiele wie mimo że to siostra jej matki. Matka Niny jest osoba budzącą kategoryczną niechęć bez cienia współczucia. ( Czy słusznie? Nie wiem, ale mam nadzieje, że się dowiem w następnych częściach trylogii).
Przy okazji tego pobytu Nina odwiedza Zajezierzyce, gdzie Iga Toroszyn w zabytkowym pałacu prowadzi pensjonat. W wejściowym holu wisi ogromny obraz właściciela pałacu hrabiego Zajezierskiego, którego autorką jest Róża de Wallenrod. Czy obraz jest autentyczny, czy jest narażony na kradzież podobnie jak inne dzieła tej artystki, które giną z galerii w całej Europie? To właśnie ma sprawdzić Nina. 
Róża i Nina, Nina i Róża czas dzielący te kobiety, epoka. Niby różne, a jednak podobne. Łączy je sztuka, wrażliwość na ludzi i świat. Dlaczego ich matki sa tak podobne do siebie. Czyżby więzy krwi i geny? Nie wiem tego jeszcze, ale mysle, że autorka powoli odkryje i te tajemnicę. 
Książka jest pięknie napisana, niespiesznie, jakby autorka wyczuwała w jakim tempie czyta się powieści, malowniczo - obraz Paryża z budującą się wówczas wieżą Eiffla, ze światkiem artystów, arystokracji i biedoty. Cudo. A do Gutowoa wróciłam tak jak wraca się do siebie.
Cieszę się, że jeszcze przede mną drugi tom, a na następny poczekam z niecierpliwością.
A o "Cukierni pod Amorem" pisałam tutaj i TUTAJ

Gutowska - Adamczyk Małgorzata : Podróż do miasta świateł. Róża z Wolskich. Warszawa : Nasza Księgarnia, 2012, 465s.

niedziela, 16 października 2011

"Cukiernia Pod Amorem. Hryciowie" Małgorzata Gutowska- Adamczyk

"Pani Małgorzato ! Jak Pani mogła!" 
 To moja myśl, gdy przewróciłam ostatnią stronę powieści, nie wiedząc, że to już naprawdę koniec, a dalej jest tylko wykaz występujących postaci.Żal, niedosyt, ale rozumiem, ze takie było zamierzenie pisarki.
Przywiązałam się do tej książki. Czytałam ja z zapartym tchem, co prawda nie przypaliłam zupy, jak podczas czytania I tomu, ale tylko dlatego, ze jej nie gotowałam.
Znowu przeniosłam się z bohaterami do Gutowa, Zajezierzyc. Razem z Adamem przebywałam w okupowanej Warszawie. 
Okropnie przeżyłam ciężkie losy Giny- Grażyny Toroszyn ( matki Adama) i popłakałam się nad  samotnością seniora rodu Tomasza Zajezierskiego.
Ale po kolei.
Powieść podobnie jak poprzednie dwie części prowadzona jest dwutorowo, by w końcu doprowadzić nas do roku 2005.
Iga, wnuczka Celiny Hryć, podczas pobytu w Gutowie usiłowała rozgryźć tajemnicę odnalezionego przez archeologów szkieletu kobiety, przy której znaleziono rodowy pierścień Zajezierskich.
Teraz nieco zapracowana i pochłonięta niechęcią do rozwijającego się romansu ojca z Heleną Nierychło, która mimo iż jest mężatką ma romans nie tylko z ojcem Igi, odkłada rozwiązanie zagadki.
W samej rodzinie Hryciów też nie dzieje się zbyt dobrze, bo pozostałe dzieci Celiny ostrzą sobie pazurki na zgromadzony majątek i przede wszystkim na cukiernię.
W tym czasie również niespodziewanie Gutowo i klasztor kwietanek odwiedza Adam Toroszyn, ukochany Celiny Hryć. Odżywają wspomnienia.Dlaczego Celina Cieślak nie wyszła za mąż za Adama? I kto to jest ten Hryć ? Dlaczego za niego wyszła, skoro jest to bardzo brzydka postać?
Tyle współcześnie, a wcześniej - rok 1939 II wojna światowa wisi na włosku . Pokolenie ludzi, którzy jeszcze nie zapomnieli okrucieństwa I wojny światowej nie chce i nie może uwierzyć, że to dzieje się naprawdę.Okrucieństwo okupanta wobec Żydów, prześladowania Polaków, rekwirowanie własności Polaków, morderstwa to wszystko przeżywamy razem z bohaterami powieści. Autorka odmalowuje te czasy z niezwykłą skrupulatnością, czytając obrazy przesuwają się same przed oczami i to jest przerażające. 
Lata powojenne, rodząca się nowa rzeczywistość, gdzie szykanowani są ci, którzy mają swój choćby najmniejszy interes i są "prywaciarzami". Autorka tak dokładnie opisała te czasy, że aż nasuwa mi się samo podejrzenie, że takich "prywaciarzy" miała w swoim najbliższym otoczeniu.
Niesamowita jest siła w Celinie Cieślak - Hryć, która walczy o utrzymanie rodzinnego interesu, walczy o utrzymanie rzeźby anioła nad wejściem do cukierni. W tym czasie nazwa musiała zostać zmieniona, ale postać aniołka uratowała. Bardzo mnie korci by zdradzić jak to się odbyło, ale nie ... nie mogę odbierać tej przyjemności potencjalnym czytelnikom.:))
A czyj szkielet archeolodzy odnaleźli w podziemiach i jaki cudem pierścień należący do Pawła Cieślaka znalazł się w posiadaniu zmarłej kobiety, która na dodatek miała na sobie bluzkę należącą do Celiny ???
Powiem tylko, że zagadka zostanie rozwiązana. :))
Postacie powieści żyją w mojej głowie i wyobraźni. Nie ma tam chyba żadnej postaci papierowej. Każda z nich dobra czy zła ma osobowość. Widzę tu pewien związek, raczej podobieństwo  między Barbarą Zajezierską a Celiną Hryć. To moje ulubione bohaterki, a z bardzo dużym sentymentem i wzruszeniem śledziłam losy Grażyny Toroszyn vel Gina Weyen, której los przysporzył niesamowitych cierpień i zmusił do dokonywania trudnych wyborów.
Tak sobie myślę, że jest to powieść przede wszystkim o silnych, mądrych kobietach, dla których najważniejsza była rodzina, one odgrywają tu pierwszoplanowe role.
Mój żal, ze to już koniec osładza i jedynie myśl, że książki stoją na półce i w każdej chwili będę mogła do nich wrócić.

Gutowska-Adamczyk Małgorzata : Cukiernia Pod Amorem. Hryciowie. Warszawa : Nasza Księgarnia, 2011, 494s.

wtorek, 10 maja 2011

"Mariola, moje krople" Małgorzata Gutowska - Adamczyk

Jakoś dziwnie pomyślałam, że ten okrzyk "Mariola, moje krople" będzie wykonywała co jakiś czas rozhisteryzowana kobieta w średnim wieku, bizneswomen, którą przerastają obowiązki.
Tylko co na okładce robi rower  oparty o balustrady przy ulicy?
Stereotypowe myślenie ( moje) .Histerykiem okazał się Zbytek , dyrektor prowincjonalnego teatru, gdzieś na południu Polski w pobliżu Wrocławia.
Jest listopad 1981 roku, w teatrze trwają próby "Horsztyńskiego", reżyseruje młody, ambitny człowiek z Warszawy.
Aktorki i aktorzy zajęci są wszystkim tylko nie swoją pracą. Reżyser nie może zebrać zespołu na próby, dyrektor biega jak oszalały, jedna z aktorek ciągle stoi w kolejkach , aby kupić to, co właśnie rzucili. Żona dyrektora, kobieta mająca za sobą już pierwszą młodość usiłuje grać role młodziutkich kochanek.
Za sceną hoduje się świnia Małgosia, w barze teatralnym pędzą bimber, a aktorzy ciągle poprawiaja sobie humor. Na dodatek wszystkiego zjawia się Magda, córka bufetowej, działaczka NZS z bibułą i nielegalnym powielaczem.
Cóż więc dziwnego, ze Zbytek mdleje i woła "Mariola, moje krople.."
Na dodatek wszystkiego I sekretarz PZPR bardzo lubi wtrącać się do życia kulturalnego i ciągle odwiedza przerażonego Zbytka .
Ta powieść przedstawia życie teatru w ostatnim miesiącu przed wprowadzeniem stanu wojennego. Są już wolne związki zawodowe "Solidarność" i stare związki. Oba działają a jakże i dochodzą do porozumienia w sprawie Małgosi, która na Boże Narodzenie ma zostać zjedzona przez cały zespół.
Próby "Horszyńskiego" zostają przerwane, bo 12 grudnia ma do teatru zawitać delegacja towarzyszy radzieckich,i trzeba przygotować coś specjalnego, z drugiej strony ksiądz proboszcz chce, aby wystawiono "Pastorałkę". 
Po prostu paranoja!!! Taka sama jak ten cały ustrój, który na szczęście minął. 
Czytając miałam wrażenie, że wpadłam w sam środek jakiego wariatkowa lub kabaretu Olgi Lipińskiej.
Książka jest śmieszna, ale spodziewałam się czegoś lepszego. Jest przegadana i od pewnego momentu zaczęło mi to przeszkadzać.Ale realizmu autorce nie można odmówić.

Gutowska - Adamczyk Małgorzata : Mariola, moje krople.Warszawa : Świat Książki" 2011,288s.

środa, 17 listopada 2010

"Cukiernia pod Amorem" t. 1 i 2 Małgorzata Gutowska - Adamczyk


Zdecydowałam, że podzielę się wrażeniami z obu tomów równocześnie.  
Wstrzymywałam się z czytaniem pierwszego tomu, aby nie czekać zbyt długo na tom drugi.
No cóż, dołączam się do dużej grupy wielbicieli "Cukierni..."
Jest w tej powieści coś takiego, ze nie pozwala odejść od siebie zbyt daleko, mnie trzymała na bardzo krótkim pasku, bo nawet obiad gotowałam ( no, mieszałam w garach ) jedna ręką, a w drugiej trzymałam książkę. Udało się, rodzina dostała obiad ( nieprzypalony), książka cała i czysta, a ja szczęśliwa, do momentu, aż dotarłam nagle do 428 strony i ku mojemu zaskoczeniu ukazał mi się napis " koniec części drugiej", a przecież zostało jeszcze ponad 30 stron ?!!! Po prostu zapomniałam o bogatej galerii postaci i kalendarium, które autorka umieściła na końcu, a do których raz po raz zaglądałam.

O czym jest książka pisało już wiele osób, więc ja tak po krótce. Jest to saga o rodzie Zajezierskich, żyjących na przełomie XIX i XX wieku w Zajezierzycach pod Płockiem. Przewija się tam wiele postaci, ale pierwszoplanową rolę odgrywają tu kobiety, zarówno te, które pochodzą z rodu, jak i te, które w jakiś sposób są spowinowacone, te, których los mocno się splótł z Zajezierskimi.
W drugim tomie poznajemy odgałęzienie rodu - Cieślaków, chociaż z nieprawego łoża, to jednak rodzina.
I tu autorka przenosi nas do miedzy wojennej Warszawy z teatrami, kabaretami, światkiem aktorów. Czytając spaceruje się po ulicach stolicy, zachodzi do lokali.Pani Małgorzata Gutowska - Adamczyk przedstawia ówczesną Warszawę i jej atmosferę w tak  precyzyjny sposób, że słychać śpiew Giny, dominującej bohaterki, przeżywa się jej problemy. To jest coś niesamowitego.
Okres współczesny jest nieco mniej wyeksponowany, Iga współczesna studentka, potomkini  rodu Cieślaków, usiłuje dalej rozwikłać tajemnice rodowego pierścienia Zajezierskich, który został znaleziony podczas prac na rynku w Gutowie.Jest wiele tajemnic, wiele prawd do odkrycia. Wyjaśni się to wszystko w trzeciej części, na którą, o zgrozo! przyjdzie nam czekać rok ( jesień 2011).
Urzekła mnie postać Giny Weyen, siostrzenicy Adrianny Zajezierskiej, międzywojennej aktorki kabaretowej, teatralnej i filmowej. Jej postawa kobiety mocno stąpającej po ziemi, ale mającej swoje marzenia, które realizuje z żelazną konsekwencją pokazuje, że uporem i ciężką pracą można dojść do celu i zrealizować siebie.
Wcałej postaci wystę puje wiele silnych kobiet i nasuwa mi się takie stwierdzenie, że gdyby nie one to ród Zajezierskich nie przetrwałby do dzisiejszych czasów.
Z całego serca polecam przeczytanie i ... zakochanie się w tych książkach.

Gutowska - Adamczyk Małgorzata : Cukiernia po Amorem. Część pierwsza : Zajezierscy. Warszawa 2010
Gutowska - Adamczyk Małgorzata : Cukiernia po Amorem. Część druga : Cieślakowie. Warszawa 2010