RSS
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą literatura polska. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą literatura polska. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 3 lutego 2015

"Ciemno, prawie noc" Joanna Bator

Nagroda Nike 2013,
a ja mam mieszane uczucia, odczucia i tak naprawdę nie mogę powiedzieć, że ta książka mi się podobała, ale również nie mogę temu zaprzeczyć.
Chciałam ją parę razy odłożyć, jednak wróciłam i doczytałam do końca.
Cóż, pewnie spodziewałam się kryminału z ofiarami ( które tu są w postaci zaginionych dzieci), zbrodniarza, którego podsunie mi narratorka, a ja będę zgadywać. Dobrze czy źle, ale w każdym razie spróbuje. Niestety wątek kryminalny jest do bólu okrojony i bardzo łatwo można przewidzieć kim jest złoczyńca. Tak więc nie ma zaskoczenia.
W powieści występuje wiele postaci, każda z nich ma swoje przeżycia, a czytelnik poznaje kolejno losy głównej bohaterki Alicji Tabor, jej sąsiada, bibliotekarki Celestyny, rodzin zaginionych dzieci, nawet misia z NRD.
Akcja  toczy się w Wałbrzychu u podnóża zamku Książ, który wraz ze swoją ostatnią właścicielką księżną Daisy odgrywa w powieści niebagatelną rolę. Alicja Tabor wraca w rodzinne strony, aby napisać reportaż o zaginionych dzieciach.
Chciałoby sie powiedzieć, że jest to podróż sentymentalna, ale przeczy temu obraz Wałbrzycha, jaki przedstawiła bohaterka na początku powieści. Jest to miasto zacofane, obarczona nawiedzonymi dewotkami, które poszukują proroka, miasto meneli, alkoholików i samych wykolejeńców. Lepiej to miejsce omijać z daleka. 
Sama bohaterka pochodzi z równie dziwnej rodziny, jak inni mieszkańcy tego miasta. Ojciec, były nauczyciel historii, opętany chęcią znalezienia skarbu, zaniedbuje córki. Matka, sadystka w końcu wylądowała w zakładzie psychiatrycznym. Alicją opiekowała się starsza siostra, piękna Ewa, która targnęła się na swoje życie.
Jest w tej powieści mrocznie, ponuro, smutno, z drugiej strony baśniowo, marzycielsko, tajemniczo.
Jest zło, które obrazują "kotojady", ale również dobro w postaci wszystkich "kociar", zjawiających się nie wiadomo skąd, ale zawsze tam, gdzie sa potrzebne. To takie postacie z bajek, przeciwaga zla, które mimo wszystko nie powinno zwyciężyć.
Powieść ta jest trudna w odbiorze, potęguje to specyficzny język. Słowotok, zlepek pojedynczych słów czasami zupełnie zniechęca do czytania. Zresztą można te strony pominąć bez szkody dla fabuły. Na pewno jest to zabieg literacki, tylko nie wiem czy niezbędny. Zbyt wiele opowiedzianych historii zaciemnia powieść,  a chyba nie o to chodziło.

Bator Joanna : Ciemno, prawie noc.Warszawa : W.A.B., 2012,530s.


wtorek, 27 maja 2014

"Gdybyś mnie kochała" Grażyna Jeromin - Gałuszka

Sielsko, anielsko, gdyby nie ten początek powieści : "budzisz się w hotelowym pokoju, otwierasz oczy i nie wiesz, gdzie jesteś"..... a obok trup kobiety.
Zdziwiłam się mocno, bo co prawda jest to moje pierwsze spotkanie z twórczością tej autorki, ale zawsze kojarzyłam to nazwisko z powieściami obyczajowym.
Maksym Bromski zostaje podejrzany o zamordowanie kobiety, której ciało zobaczył zaraz po przebudzeniu. Czy to morderstwo ma jakieś powiązania z wydarzeniami sprzed piętnastu lat?
Zaskoczony, załamany bohater ucieka we wspomnienia, by znaleźć chociaż namiastkę równowagi psychicznej. Razem z nim przenosimy się na wieś, gdzie jako chłopiec spędzał letnie wakacje. Tam miał ukochaną babcię Helenę, kuzyna Andrzeja i zaprzyjaźnione siostry z sąsiedztwa. Nudzić się tam po prostu nie było można. 
Autorka pięknie oddaje nastroje małej miejscowości, gdzie wszyscy się doskonale znają, a każda nowina przelatuje niczym błyskawica przez wszystkie domostwa. Nastrój sielski i anielski, aż czuje się zapach siana i słyszy rżenie koni. Postaci występujące są pełnokrwiste, moją największą sympatię wzbudziła babcia Helena, a ubawiły jej rozmowy z przyjaciółką przez Skype'a. Babcia Helena jest bardzo mądrą kobietą, która niejedno w życiu przeszła i wie na czym ono polega.
"Gdybyś mnie kochała" to powieść o miłości, która musiała trochę poczekać , by w końcu połączyć ze sobą dwie bratnie połówki. To również książka o przemijaniu, którego rytm wyznacza przyroda, o kole jakie zatacza życie jedni sie rodzą, drudzy umierają, ale równowaga zawsze zostaje zachowana. 
Każda osoba występująca w powieści to inny typ charakteru, inność postrzegania świata, gdy to samo wydarzenie wygląda inaczej. Jakie szczęście, ze tak bardzo się różnimy od siebie. 
Wplecenie wątków kryminalnych w powieść obyczajową jest bardzo dobrym pomysłem. Wabi i kusi czytelnika nie pozwalając odłożyć książki i zapomnieć.
Polecam, każdy znajdzie tam coś dla siebie.

Jeromin - Gałuszka Grażyna : Gdybyś mnie kochała. Warszawa 2013, 341s.

sobota, 7 grudnia 2013

"Z chirurgiczną precyzją" Błażej Przygocki

Wrocław. 2012 rok, gdzieś w śródmieściu. Z wysokiego biurowca wychodzi uszczęśliwiony młody biznesmen, spieszy się do domu, do zony by podzielić się radosną nowiną. Kieruje się na parking i gdy zbliża się do swojego samochodu zostaje brutalnie pobity, traci przytomność...
Mniej więcej w tym samym czasie na miejscowym basenie umiera, prawdopodobnie na udar silny, dotychczas zdrowy bokser - amator ...
Co łączy tych ludzi, którzy nigdy się nie spotkali ?
Jest tylko jeden wspólny czynnik, obaj przechodzili kontrolne badania 
u kardiologa Huberta Kłosowskiego we wrocławskim szpitalu.
Hubert Kłosowski jest specjalistą wysokiej klasy, który kocha swoja pracę, ale niekoniecznie kocha swojego szefa. Ciągłe utarczki o limity, "niepotrzebne" badania i zabiegi, ot proza polskiej służby zdrowia.
Doktorowi Kłosowskiemu prywatne życie układało sie tak sobie do momentu, gdy poznał piękną Annę, nauczycielkę języka polskiego w liceum. Kobieta przywraca sens zyciu Kłosowskiemu. Niestety nie mogą się spotykać tak często jakby chcieli, bo Anna opiekuje się chorym na Alzheimera ojcem. 
  Skoro jest trup i ofiara, którą podtrzymuje przy życiu aparatura, to musi być śledztwo. W to upalne lato komisarz Niedźwiecki, ekscentryczny rudzielec, ma do rozwiązania obie sprawy. Jak na gliniarza przystało szybko odkrywa, że obaj mężczyźni byli pacjentami tego samego doktora. Zaczyna się bacznie przyglądać Kłosowskiemu i szuka punktu zaczepienia, by udowodnić podejrzanemu handel organami. Spieszy się naciskany przez swojego szefa, który chce mieć wyniki tu i teraz. Na dodatek ginie z przedawkowania informator policyjny, były narkoman. Okazuje się, że ktoś pomógł mu odejść w zaświaty. Umiera policyjny patolog, który robił sekcję informatora. Wygląda na to, że udusił się własnymi wymiotami, ale czy ktoś nie chciał jego śmierci?
Niedźwiecki kręci się trochę w kółko, bo nie jest w stanie wszystkiego sam ogarnąć, a  aspirant Białach musi przede wszystkim ukryć przed wszystkimi swój pociąg do spożywania amfetaminy, inaczej wyleci z policji i trafi za kratki...
Powieść Przygockiego trzyma w napięciu właściwie od samego początku, mimo że wątki prowadzone są dość krótko i musi minąć trochę czasu, by je poskładać. Myślę, że było to zamierzone ( tak wyobrażam sobie policyjną pracę).
Od momentu, gdy wszystkie części układanki zaczynają wchodzić na swoje miejsca akcja nabiera tempa, a czytelnik zaczyna się wściekać na durnego szefa Niedźwieckiego, a jemu samemu współczuć, że musi z takimi ludźmi pracować. Białach jest irytujący od samego początku, a doktor zagubiony jak dziecko we mgle budzi współczucie i troskę.
Nie będę się wypowiadać na temat samego gatunku, bo lubię thrillery medyczne i przyzwyczaiłam się do realiów amerykańskich.
Myślę, że to udana książka, a pan Błażej Przygocki może czytelników nie raz zaskoczyć. 

Przygocki Błażej : Z chirurgiczną precyzją. Kraków : Wydawnictwo Literackie, 2013, 339s.


   
 


środa, 4 grudnia 2013

Powrót. "Podróż do miasta świateł. Róża z Wolskich" Małgorzata Gutowska-Adamczyk

Minęło już trochę czasu, gdy za sprawa "Cukierni pod Amorem" podróżowałam po Gutowie, Zajezierzycach i Warszawie. Jeszcze pachnie przepyszne ciasto z gutowskiej cukierni, ale ja musiałam udać się do XIX wiecznego Paryża.
Pojechałam tam razem z kilkuletnią Różą Wolską i jej matką. Ojciec dziewczynki, Kazimierz Wolski został zesłany na Syberię za spisek przeciw carowi. Polakom mieszkającym na obczyźnie żyło się nieco lepiej niż w kraju, ale na pewno spokojniej. Mała Róża zapadła na tajemniczą chorobę - przestała mówić i w kraju nikt nie potrafił jej pomóc. Matka zaniepokojona zdrowiem córeczki postanowiła udać się do znanego paryskiego medyka. Zatrzymała się swojego wuja Izydora, który w owym czasie był dość majętny i należał do towarzyskiej śmietanki polskich emigrantów. Starszy pan uwielbiał Różę i starał się zabawiać krewniaczki jak tylko potrafił. Matka Róży, wychowana w sztywnych konwenansach, bardzo przykro odnosiła się do własnego dziecka, ciągle tylko ją strofowała, napominała nie okazując żadnej czułości. Dziewczynka rosła w poczuciu winy za los, jaki spotkał jej malutką rodzinę.
Czas zamieszkania u Izydora okazał się czasem bogactwa i przepychu wobec nędzy, która je dotknęła później. Obie muszą ciężko pracować fizycznie, by nie umrzeć z głodu.
W tym czasie Róża dorasta , przekształca się w piękną kobietę, która skrycie kocha . To, co wydawało się być zadurzeniem dziewczynki, nastolatki przeradza się w miłość jej życia. Miłość trudną, burzliwą, która ją raczej niszczy niż wzbogaca, ale przyciąga jak lampa ćmę.Jej wybrankiem jest książę Roger de Vallenrod, człowiek sztuki, malarz, skandalista, uwodziciel młodych kobiet. To z nim wdaje się w skandaliczny romans, który trwa z małymi przerwami całe jej życie. Jednak to dzięki niemu odkrywa swoją pasję, miłość trwalszą niż ta do de Vallenroda. Róża nade wszystko kocha malować. To jej daje radość i utrzymanie. Osiąga sukces na wystawach, a to ogromne zwycięstwo nad męskim światem artystów.Autorka doskonale odmalowuje realia życia warstw społecznych XIX-wiecznego Paryża.
Małgorzata Gutowska - Adamczyk prowadzi akcję powieści dwutorowo. Podobnie jak w "Cukierni..." czasy przeszłe mieszają się ze współczesnością. Bohaterką tej części jest Nina Hirsz, historyk sztuki, specjalistka w malarstwie impresjonistycznym. Zjawia się w dobrze znanym mi Gutowie by pochować swoja ciotkę, o której niewiele wie mimo że to siostra jej matki. Matka Niny jest osoba budzącą kategoryczną niechęć bez cienia współczucia. ( Czy słusznie? Nie wiem, ale mam nadzieje, że się dowiem w następnych częściach trylogii).
Przy okazji tego pobytu Nina odwiedza Zajezierzyce, gdzie Iga Toroszyn w zabytkowym pałacu prowadzi pensjonat. W wejściowym holu wisi ogromny obraz właściciela pałacu hrabiego Zajezierskiego, którego autorką jest Róża de Wallenrod. Czy obraz jest autentyczny, czy jest narażony na kradzież podobnie jak inne dzieła tej artystki, które giną z galerii w całej Europie? To właśnie ma sprawdzić Nina. 
Róża i Nina, Nina i Róża czas dzielący te kobiety, epoka. Niby różne, a jednak podobne. Łączy je sztuka, wrażliwość na ludzi i świat. Dlaczego ich matki sa tak podobne do siebie. Czyżby więzy krwi i geny? Nie wiem tego jeszcze, ale mysle, że autorka powoli odkryje i te tajemnicę. 
Książka jest pięknie napisana, niespiesznie, jakby autorka wyczuwała w jakim tempie czyta się powieści, malowniczo - obraz Paryża z budującą się wówczas wieżą Eiffla, ze światkiem artystów, arystokracji i biedoty. Cudo. A do Gutowoa wróciłam tak jak wraca się do siebie.
Cieszę się, że jeszcze przede mną drugi tom, a na następny poczekam z niecierpliwością.
A o "Cukierni pod Amorem" pisałam tutaj i TUTAJ

Gutowska - Adamczyk Małgorzata : Podróż do miasta świateł. Róża z Wolskich. Warszawa : Nasza Księgarnia, 2012, 465s.

niedziela, 24 listopada 2013

"Natalii 5" Olga Rudnicka

Oko moje przyciągnęła okładka i to, co nad ilustracją "Pięć kobiet, pięć motywów, jeden spadek".
Zapowiada się interesująco. Wiadomo kryminał. 
Oto bardzo bogaty Jarosław Sucharski postanawia skończyć z życiem na tym łez padole, w ten sposób chce uciec przed tym co nieuniknione. Całe życie prowadził własne interesy, które przysporzyły mu ogromnej fortuny.Całe życie był pedantyczny i sumienny, nie lubił pozostawiania niezałatwionych spraw, więc tuż przed śmiercią pozostawił dyspozycje u notariusza, a sam udał się do swojego domu, gdzie w ciszy gabinetu powiadomił policję o swoim samobójstwie,  wyciągnął pistolet i ...  coś odwróciło jego uwagę. Strzał jednak padł.
Czy było to zabójstwo czy samobójstwo tego musi dowiedzieć się policja. Notariusz natomiast musi poinformować córki zmarłego o pozostawionym testamencie. Jakież było jego zdziwienie, gdy pewnego dnia o tej samej porze weszło do kancelarii pięć kobiet o tym samym nazwisku. Każda z nich to córka nieżyjącego Jarosława, ale żadna nie wiedziała, że ma cztery siostry. Ojciec zostawia im majątek na kontach, dom, który jak się okazuje jest pełen tajemnic, które to rozwikłać mają Natalie.
Samobójca był człowiekiem z charakterem, przedsiębiorczym,  pełnym tajemnic. Te cechy charakteru po ojcu przejęła każda z nich.
Do momentu poznania były to zwykłe osoby pracujące, szukające pracy studiujące i wybierające się na studia, a wśród nich matka dzieciom. Miały swoje radości i kłopoty, żyły w toksycznych związkach, singielki, mające toksyczne matki. Życie układało się dość zwyczajnie, ale jedno trzeba stwierdzić, że żadna z nich na dłuższą metę nie pozwalała sobie w kaszę dmuchać.
I te 5 Natalii zamieszkało pod jednym dachem, mając jeden wspólny cel - rozwikłać tajemnicę, jaka został ojciec...
Wszystko fajnie, tylko jak ma to zrobić pięć kłócących się i wrzeszczących na siebie kobiet ? Na dodatek jedna mądrzejsza od drugiej.
Powieść Rudnickiej aż skrzy dowcipem słownym, sytuacyjnym. Brawurowo i po babsku rozwiązuje niektóre problemy ( facetowi to włosy się zjeżyły na głowie), ale każda nawet najbardziej absurdalna metoda prowadzi do celu.
Siostry kłamią jedna przez drugą tak, że policjanci, złoczyńcy i wszyscy przypadkowi widzowie kompletnie niczego nie rozumieją. Niepostrzeżenie siostry tworzą jeden front przeciw całej reszcie.
Czytając miałam tylko jedno skojarzenie "nowa Chmielewska". Przy jej powieściach płakałam ze śmiechu i tutaj robiłam to samo. 
Polecam !!!!

Rudnicka Olga : Natalii5. Warszawa : Prószyński i S-ka, 2011, 560 s.

czwartek, 25 lipca 2013

"Sześć Dominika" Anna Łacina

Wiele słyszałam o książkach Anny Łaciny i przy okazji ostatniej wizyty w bibliotece bardzo miła pani podsunęła mi tę właśnie książkę. A że lubię czasami zdawać się na gusty pań z biblioteki to ją wypożyczyłam i właśnie skończyłam czytać.
Akcja powieści dzieje się w moim ukochanym i niedalekim Toruniu, więc wędrowałam z bohaterami po uliczkach i ulicach tego uroczego miasta i tak mi było swojsko. Pewnie, gdy tam pojadę będę rozglądać się za Dominiką, Pawłem, Grzesiem.
Bohaterów jest wielu, ale najważniejsza jest Dominika,  uczennica ostatniej klasy gimnazjum, której hormony wala po głowie, która nie może dogadać się ze swoją o zgrozo "starą" matką, czterdziestoletnią Justyną, wiecznie zapracowaną i z wielkim trudem wiążącą koniec z końcem. Nie ukrywam, że bliżej mi do matki i jej problemów niż do pyskatej smarkuli, jaką jawi mi się na początku Dominika. 
Dużą sympatią obdarzyłam Pawła i Grzesia, dwóch przyjaciół z licealnej ławy. Obaj tacy niedzisiejsi. Niczego się nie dorobili, Paweł pisze pracę doktorską na UMK i idzie mu to jak po grudzie.Jest zakompleksionym trzydziestoparoletnim kawalerem, który ciągle mieszka z rodzicami, bo nie stać go na kupno własnego M. Grześ w skutek zawirowań na rynku pracy uczy chemii w klasie Dominiki.
W tej powieści wszystkie postaci mają jakiegoś mola, który je gryzie. Oczywiście problemy dostosowane do wieku, ale trud podejmowania decyzji jest taki sam. Dorosłych męczą wspomnienia z przeszłości, niezrealizowane marzenia, Dominikę przyszłość i teraźniejszość, chce wiedzieć kto jest jej ojcem i dlaczego matka nie chce o tym mówić. Justyna ma ciągle wyrzuty sumienia, że zmarnowałaby życie niewinnemu chłopcu i dlatego postanowiła wychować córkę zupełnie sama. Na jaw wychodzą rodzinne tajemnice z trudnego dzieciństwa Justyny.
W powieści jest właściwie wszystko. Trud dojrzewania, podejmowania decyzji i ponoszenia konsekwencji. 
Chciałoby się powiedzieć "Życie boli" i "nikt nigdy nie mówił, że będzie łatwo".
Najwazniesze jest jednak to by pozostać dobrym wrażliwym człowiekiem.
Autorka bardzo wyraźnie wskazuje co jest w życiu najważniejsze i nie robi tego nachalnie, lecz w sposób tak subtelny i mądry,że młody czytelnik tego nie zauważa. 
Powieść czyta się miło i sympatycznie. Polecam ją młodym i tym nieco wcześniej urodzonym. Naprawdę przeczytać warto i pousmiechać się do własnych wspomnień.
Jednak nie wiem, czy potrafiłabym być tak wyrozumiałą matką, jaką okazała się Justyna. A może to tylko MIŁOŚĆ :))



Łacina Anna : Sześć Dominika. Zakrzewo : Replika, 2008; 406 s.

 



sobota, 20 października 2012

"Sklepik z niespodzianką. Adela" Katarzyna Michalak





Jak tu się oprzeć tak pięknej okładce. Świetna szata graficzna serii, gratulacje dla wydawcy.
To druga część "Sklepiku z niespodzianką". O pierwszej pisałam TU
Rzecz dzieje sie w małym miasteczku między Kołobrzegiem a Koszalinem o wdzięcznej nazwie Pogodna.Bogusia, bohaterka pierwszej części, prowadzi nadal swój sklepik, częstuje wszystkich pysznymi wypiekami i czekoladą z cynamonem. 
Raz w tygodniu odbywa się w jej mieszkanku nad sklepikiem sabat, czyli spotkanie czterech przyjaciółek : Adeli, Bogusi, Stasi i Lidki.
Każda z nich wnosi coś nowego w życie Pogodnej. I każda przeżywa rozterki i dramaty osobiste. Wiedzą jednak wszystkie, że mogą na siebie w każdej chwili liczyć.
Poprzednia część zakończyła się pojawieniem pewnej tajemniczej kobiety, która zburzyła spokój Bogusi, ale również Adela nie pozostaje obojętna. Adela, tam femme fatale, zdradza nam swoje tajemnice, pokazuje, że jej życie wcale nie jest i nie było usłane różami, a jej silna powierzchniowość, jest kamuflażem dla prawdziwych uczuć i marzeń. 
Adela jest narratorką tej części i obserwujemy życie Pogodnej i pozostałych bohaterek z jej punku widzenia.
Wiele w tej powieści zaskakujących wydarzeń, powiedziałabym zwrotów akcji, ale też wiele przemyśleń nad tym co jest w życiu najważniejsze. Adela, która wydawać by się mogło jest dość powierzchowną osobą, w wyniku dramatycznych wydarzeń przewartościuje swój świat i odnajdzie sens życia. Pozwoli marzeniom wyjść z ukrycia i stopniowo będzie je realizować. 
Bogusia również staje w obliczu konfrontacji z życiem i tą tajemniczą panią, która pojawia się w Pogodnej. Na dodatek właściciel kamienicy, w której mieści się "Sklepik.." musi ją sprzedać, a skąd dziewczyna ma wziąć taką dużą kwotę, a bank nie udzieli jej kredytu, bo nie spełnia wymogów finansowych ( samo życie). Lidka, która nie jest szczęśliwa w swoim małżeństwie i nie może zrealizować się jako matka jest złośliwa i przewrotna i bardzo przykra dla swoich przyjaciółek.
Przyjaźń kobiet zostaje wystawiona na ciężką próbę, czy podołają jej?
Jedynie Stasia, najstarsza z przyjaciółek jest ostoją i opoką dla wszystkich.
Wiele zagadek, intryg i podłości ze strony niektórych bohaterów. Chciałoby się powiedzieć samo życie. Powieść choć napisana bardzo lekkim piórem i z taką beztroską przemyca wiele myśli, z którymi czytelniczki na pewno się zgadzają, a może nawet utożsamiają z bohaterkami.
Spodziewałam się dalszych przepisów na pyszne ciasta, ale pani Katarzyna uraczyła nas tym razem receptami na cudowne kojące i upiększające kąpiele, maseczki, czyli domowe SPA.

Michalak Katarzyna : Sklepik z niespodzianką. Adela. Warszawa : Nasza Księgarnia, 2012, 282s.

niedziela, 30 września 2012

"Czas w dom zaklęty"Katarzyna Enerlich

Parę już dni minęło, gdy skończyłam czytać "Czas w dom zaklęty" i ciągle myślę o niej.Z jednej strony bardzo fajnie się czytało, a z drugiej, ale o tym za chwilę.
Los głównej bohaterki, dziewczyny o starym imieniu Ruta mógłby być może nie usłany różami, ale taki spokojny, normalny. Gdyby nie przeprowadzka do pewnego domu pod lasem, gdzieś na Mazurach. Mama Ruty uciułała pieniądze, by kupić dom, a dokładnie jego piętro. Chciała stworzyć godziwe warunki życia sobie i swojej jedynemu dziecku.
Dom stary, położony pod lasem i na Mazurach, cóż lepszego chcieć? Ruta, dorastająca licealistka ma nareszcie swój pokój.
Sielankę niszczy bardzo skutecznie sąsiadka mieszkająca na parterze.Kobieta, która przyczyniła się do śmierci matki Ruty, zniszczyła wszystko, co dobre było w życiu dziewczyny.
Historia zaczyna się w momencie, gdy ta kobieta już bardzo stara, śmiertelnie chora, opuszczona przez synów spędza ostatnie dni swojego życia w domu starców. I właśnie ona prosi Rutę o przebaczenie.
Tylko jak przebaczyć osobie to, że uczyniła nasze życie piekłem, zabrała matkę, dziecko, ukochanego ? I to wszystko tylko dlatego, że Ruta i jej mama nie były katoliczkami, nie biegały do kościoła jak to czyniła Serafina. 
Nie udało się Serafinie nawrócić kobiet na właściwą drogę to zmieniła się w  demona. Nie ma się co oszukiwać to zła kobieta, pełna nienawiści, jadu, zgorzknienia, zawiści. 
Dzięki retrospekcji przeżywamy z Rutą ataki Serafiny, obserwujemy losy wszystkich kobiet. Dzięki pamiętnikowi, znalezionemu przez dziewczynę gdzieś w najdalszym zakątku strychu, pojawia się trochę magii, jakoby dom został przeklęty przez umierającego w nim złego człowieka.
Niewątpliwie powieść zawiera wiele trudnych problemów, a główny z nich to przebaczenie. Jak trudno jest wybaczyć krzywdzicielowi wie chyba każdy z nas,bo wszyscy jesteśmy ułomni i nie zawsze potrafimy zapomnieć i wyrzucić z serca złość, nienawiść do tego kto nas skrzywdził.
Ruta poradziła sobie jakoś w życiu. Zamieszkała w Krakowie, zaczęła się spełniać jako malarka, jej życie nabiera kolorów. 
No i tu właśnie po drugie, czyli moje negatywne odczucia. 
Serafina jest typową dewotką katolicką, która prześladuje Żydówki, młodzież uczestnicząca w rekolekcjach czy spotkaniach oazowych w Toruniu staje się dobra tylko na ten moment, a później wraca do domów i pije, uprawia seks przedmałżeński. a przecież każdy jest ułomny bez względu na religię.
Ruta uważa, że lepiej wierzyć we Wszechświat i jego moc sprawczą niż być zdeklarowanym katolikiem.
Z powieści wyłania się ogromna niechęć narratorki do wiary katolickiej i to jest niedobre w tej powieści. Powiedziałabym nawet, ze książka, która mogłaby być piękną opowieścią o zwycięstwie dobra nad złem, stała się okazją do indoktrynacji, a ja niestety jako dusza niepokorna tego bardzo nie lubię. Szkoda !
 
Enerlich Katarzyna : Czas w dom zaklęty. Warszawa : MG, 2011, 205s.

czwartek, 30 sierpnia 2012

"Sprawa Niny S." Maria Nurowska

 "Nie fakty nas niszczą, ale znaczenie, jakie im przydajemy"

Trochę kryminał, trochę powieść obyczajowa.
Zostaje zamordowany pewien radca prawny. Jak to bywa na miejscu zbrodni zjawia się grupa dochodzeniowa z komisarzem Zawadką na czele. Wstępne śledztwo wykazuje, że denat prywatnie związany był z pewną znaną pisarką Niną S.
Wspólnie przeżyli burzliwy i długo trwały romans, który zakończył się fatalnie dla kobiety.Mimo że Nina jest kobietą w dojrzałych latach dała się omamić facetowi ani przystojnemu, ani urokliwemu, ani wolnemu. 
Dlaczego? Myślę, ze powodów jest wiele i na pewno nie chodzi tu tylko o kobiecą naiwność. Pan adwokat okazał się po  prostu łajdakiem, który wykorzystał kobietę spragniona miłości nie dając w zamian nic, a zbierając wszystko.
Ku zaskoczeniu policjantów do zabójstwa przyznaje się Nina S. Tak szybkie przyznanie się budzi podejrzenia policjantów, tym bardziej, że nie chce ona wskazać miejsca, gdzie ukryła broń i odmawia zeznań.
Nina S. ma dwie córki, dorosłe już bliźniaczki, które mogą rzucić światło na życie matki i powody dla których mogła zabić. A powody miała.
Zeznania córek, osobisty pamiętnik autorki pokazują trudne losy rodziny Niny, a przez nie portrety trzech kobiet tak bardzo bliskich sobie, a równocześnie o tak bardzo odmiennych charakterach.
Powieść jest  przepojona kobiecymi emocjami. Razem z Zawadką czytelnik próbuje zrozumieć  postępowanie głównej podejrzanej, próbuje rozgryźć postrzeloną Lilianę i spokojną Gabrielę - córki pisarki.I ciągle szuka odpowiedzi kto zabił.
Jednak nie to jest najważniejsze w powieści. najważniejsza jest miłość i przywiązanie miedzy Niną S. a jej córkami. Wspieranie się wzajemne, pomoc i mimo wszystko dość racjonalne spojrzenie na świat. 
Powieść czyta się bardzo szybko, kartki same się przewracają. Już po przeczytaniu powieści wyczytałam w Internecie, że jest to niemal powieść autobiograficzna. 
O przygodzie Nurowskiej można przeczytać TU

Nurowska Maria : Sprawa Niny S. Warszawa, 2009, 297s.

piątek, 6 lipca 2012

"Tango dla trojga" Maria Nurowska

W okresie letnich wakacji "Wprost" wydaje książki Marii Nurowskiej. Głośno o niej i jej twórczości ostatnio wszędzie. Kiedyś czytałam jej "Rosyjskiego kochanka" i bardzo mi się ta książka podobała. Jej ostatnie głośne powieści ciągle jeszcze przede mną.
Bohaterami "Tanga dla trojga" są aktorzy : on - Zygmunt jest wykładowcą w szkole teatralnej i znaną postacią w środowisku, jest mężczyzną dojrzałym około pięćdziesiątki. Ona - Ola jest młodą adeptką sztuki teatralnej, z olbrzymim talentem i marzeniami w głowie. Trzecią postacią jest Elżbieta, zona Zygmunta, była aktorka, która nigdy nie rozwinęła skrzydeł, zrezygnowała z grania na rzecz rodziny i wychowywania dzieci.
Ola nie jest osobą, która za wszelką cenę i każdą droga kształtuje swoja karierę aktorską. Jest dobra w swym fachu i dlatego już na studiach otrzymuje propozycje od swojego profesora zagrania w "Trzech siostrach". Studentka i pan profesor zakochują się w sobie miłością czystą i chciałoby się powiedzieć szlachetną, gdyby nie rozmyślania młodej małżonki o tamtej - byłej już żonie Zygmunta. Ola ma wyrzuty sumienia, chciałaby kobiecie jakoś zrekompensować poniesione straty z jednej strony, a z drugiej ma ogromną potrzebę pomóc tej kobiecie wrócić do teatru. 
Początkowa niechęć Elżbiety do Oli przeradza się w jakieś bliżej nieokreślone uczucie, bo czy możliwe jest, aby obie żony - obecna i była zaprzyjaźniły się? A jeśli tak, to czy to jest prawdziwa przyjaźń? Jaki wpływ będzie miał ten związek na wspólne życie Oli i Zygmunta ?
Ola nie wie jak wielki wysiłek ją czeka, jak bardzo musi być odporna psychicznie. Czy temu podoła i czy Elżbieta jest szczera w swoim postępowaniu, a może szuka odwetu?
Powieść Nurowskiej jest bardzo zgrabnie napisaną historią, w której życie splata się z teatrem, gdzie aktorzy świetni na deskach scenicznych są kiepskimi aktorami w tym jedynym teatrze, gdzie nie ma prób, gdzie wszystko dzieje się naprawdę i bez powtórzeń. To książka o miłości, poświeceniu, zdradzie i konsekwencjach życiowych wyborów.

Nurowska Maria : Tango dla trojga. Warszawa : WAB, 2012, 173 s.

czwartek, 14 czerwca 2012

Lektura obowiązkowa ? dla blogerów


Kiedy Internet staje się narzędziem manipulacji i nadużyć…


Dla Sylwii ucieczką od problemów: chłopaka myślącego tylko o zabawie, szefa zalegającego z wypłatą, matki niemogącej sobie poradzić ze zdradą męża oraz tajemnicy ojca, jest założenie bloga.
Początkowo to tylko forma rozrywki, jednak z czasem blogowanie wciąga dziewczynę coraz bardziej, stając się prawdziwą obsesją.
Antidotum na kłopoty powoli staje się trucizną...

Nie miałam jeszcze okazji przeczytać, ale brzmi intrygująco.
A Wy już przeczytaliście ? 

poniedziałek, 28 maja 2012

"Sklepik z Niespodzianką. Bogusia" Katarzyna Michalak

Bogusia, absolwentka ogrodnictwa, po dwuletnim pobycie w Holandii wraca do stęsknionych rodziców do Warszawy. Zamiast jechać najprostszą drogą, wybrała dorgę wiodącą przez  Kołobrzeg. Zajechała do miejscowości o wdzięcznej nazwie Pogodna i... została. Zauroczona miejscowością, starą kamienicą, którą zresztą wynajmuje od miłego starszego pana. 
Bogusia jest bardzo wrażliwą osobą na piękno otoczenia, starych przedmiotów, które mają duszę, na ludzi, zwierzęta i jak to bywa w wieku dwudziestu paru lat bardzo chciałaby się zakochać. Poszukuje ideału mężczyzny, który byłby bardzo podobny do jej ojca. Czy go znajdzie ? Czy w ogóle chodzą jeszcze tacy po ziemi? To się dopiero okaże.
Póki co Bogusia otwiera na parterze kamienicy tytułowy sklepik z niespodzianką, w którym można kupić aniołka, porcelanowe figurki. A niespodzianką jest filiżanka pysznej czekolady, kawałek sernika lub jakieś inne pyszne ciasto z przepisów Bogusinej mamy.Poniżej przepisy zaczerpnięte z książki.( Obiecałam sobie, ze je wypróbuję sama)
Bogusia w Pogodnej poznaje trzy kobiety Adelę, Konstancję i Stasię. Tworzą one tajemniczy krą, w który wytwarza się taka ilość ciepła i dobroci, że przelewa się ona z książki na czytelnika. 
Mimo różnicy wieku kobiety spotykają się systematycznie w sklepiku, organizują życie towarzyskie w Pogodnej, pomagają sobie nawzajem i się wspierają. Każda z nich jest żywa i diametralnie inna. Każda ma swoje życie z jego blaskami i cieniami, ale żadna nie skupia się na sobie dłużej niż minutę. Są otwarte dla innych. Są po prostu fajne.
Nie chcę opowiadać treści powieści, bo zabiorę smak czytania.
Jeśli szukacie książki, która tchnie optymizmem, ciepłem i jest napisana lekkim piórem, to polecam "Sklepik.." i inne książki Katarzyny Michalak.

Michalak Katarzyna : Sklepik z Niespodzianką. Bogusia. Warszawa : Nasza Księgarnia, 2011, 314s.

niedziela, 20 maja 2012

"Powrót do Poziomki" Katarzyna Michalak


Ta okładka to po prostu cudo !!! Aż pachnie bzem, majem i szczęściem.
A że mam teraz trochę trudny okres w swoim życiu matczynym i rodzinnym, to książka jak znalazł.
Ktoś powie babskie czytadło, no ... owszem, ale jaka dawka optymizmu i jaka przyjemność !!! :)))
"Kiedy wszystko w życiu zawodzi - pozostają marzenia. I małe cuda, które zdarzają się każdemu z nas"

Ewa, Witold i Julijka tworzą rodzinę. Kochającą się rodzinę. Ona zajmuje się pisaniem, on projektowaniem, a Julijka jest maleńka i niczym się nie zajmuje poza oczywiście sobą i swoimi rodzicami.
Obok nich żyją Andrzej ze swoją żona Karoliną, którzy oczekują narodzin bliźniąt. Ewa kocha się skrycie w Andrzeju od dawien dawna, ale ta miłość nikomu nie przeszkadza.
Po prostu sielanka.
Witold jednak wygrywa niestety konkurs architektoniczny i postanawia wyjechać do Korei. Później sam odbywa podróż swojego życia po egzotycznych krajach, podczas gdy Ewa czuje się zawiedziona, opuszczona, porzucona. 
Ewa jest osoba nieco postrzeloną ( czytając książkę miałam nieodparte wrażenie, że tak samo postrzelone są bohaterki Joanny Chmielewskiej). W każdym razie Ewa uwielbia kłopoty, a kłopoty lubią Ewę. Spotykają ją kłopoty dnia codziennego, ale i takie trudniejsze sprawy np. skradziony samochód Gucio. Na szczęście okazuje się, że skradła go sama Ewa, zapominając gdzie go zostawiła i że nie wróciła nim do domu. 
Wyjazd Witolda spowodował, ze Ewa zwątpiła w jego uczucia i chce rozwodu. Andrzej z Karolina opuszczają Polskę,  a opiekunka Julci- Jasia ma swoje tajemnice, które o mało co doprowadziłyby do rozstania z chlebodawczynią.
Pojawia się równie "Ta Michalak", która mąci i w końcu doprowadza do tego, ze Ewa jedzie do Indii. Po co? ....
Jak to wszystko się ułoży? Jak Ewa, osoba momentami zagrażająca sobie i otoczeniu poradzi sobie w Indiach ? To pytania, na które są odpowiedzi w książce.

"Życie jest pełne niespodzianek. Nie zawsze przyjemnych. Czasem jest to spore niedopowiedzenie, bo niespodzianki bywają wstrząsające."

No tak, ale po burzy zawsze świeci słońce. 
I za to te książki tak lubię ( między innymi)

Michalak Katarzyna : Powrót do Poziomki. Kraków : Wydawnictwo Literackie, 2011

czwartek, 5 stycznia 2012

"Koń na receptę" Agata Widzowska- Pasiak


Tę książkę poleciła mi i pożyczyła  11-letnia Zosia, moja mała pomocnica w bibliotece. Zosia jest zakochana w zwierzętach, a przede wszystkim w kotach.Tak się składa, ze rodzice Zosi są weterynarzami i w ich domu kręci się mnóstwo różnych zwierzątek.
Książka jest przecudna, świetnie napisana prostym językiem z werwą i dużym poczuciem humoru. 
Bohaterką jest 11-letnia Jagoda, dziewczynka z dużego miasta, która zamiast pojechać na tradycyjne wakacje do jakiegoś egzotycznego kraju musi pojechać na wieś do ciotki.
Okazuje się, że wujostwo maja 10 koni, a wśród nich niepozornego Szoguna. To właśnie on jest tym "koniem na receptę", którą przepisuje niepełnosprawnym dzieciom pewien lekarz.
Jagódka jest typową miejską dziewczynką, dla której ważne są markowe ciuchy, nutella na śniadanie, która nie ma potrzeby pomagania w domu, konia się brzydzi, pająków się boi i już dawno nie wierzy w jednorożca i inne bajki.
Jagódka powoli przekonuje się do koni, psów i dzieci, które przychodzą do ciotki. Dzieci zaprzyjaźniają się i gdy okazuje się, że właścicielka chce odebrać Szoguna stadninie, wówczas ramię w ramię zbierają jagody, kurki, piszą wierszyki i sami je ilustrują i sprzedają, by zebrać pieniądze na wykupienie konia.
Autorka w prosty sposób przemyca największe wartości, wskazuje na siłę przyjaźni, wspólnego działania, pokonywania trudności Nie moralizuje, tylko daje wspaniałe przykłady.
Bardzo podobało mi się zderzenie w sposobie myślenia miastowiczki z prostym, a jednocześnie pomysłowym myśleniem dzieci, które wychowują się w pobliżu natury i zwierząt.
A  "Wiersze na jedno kopyto" są po prostu cudne. Oto mój ulubiony:
"Rety! Wszędzie widzę konie!
         W telewizji,
         na balkonie,
w piaskownicy,
na ulicy, w wannie z pianką,
za firanką,
w leśnej głuszy, 
w cieniu gruszy,
wszędzie grzywa, ogon, uszy!
Czy wam też się to przydarza?
Lepiej pójdę do lekarza...

Puk...puk... Wchodzę: - Ach, doktorze!
Może pan mi dziś pomoże...
Ale cóż to? Nie, nie wierzę...
To nie doktor tylko zwierzę !
Śmieszne chrapy, konska głowa,
coś ukradkiem pod stół chowa....
To kopyta! I podkowy!
Koń doktorem ? Nie ma mowy!

Nadal wszędzie widzę konie :
                                              W telewizji,
         na balkonie,
w piaskownicy,
na ulicy, w wannie z pianką,
za firanką,
w leśnej głuszy, 
w cieniu gruszy,
wszędzie grzywa, ogon, uszy!
Do lekarza już nie dzwonię.
Może ... sama jestem koniem?!
Gdy sie coś takiego zdarza,
pędzę do weterynarza!

Polecam wszystkim dzieciom !!!

Widzowska- Pasiak Agata : Koń na receptę. Rzeszów : Wydawnictwo Dreams, 2011, 79s.

piątek, 28 października 2011

"Ostatnie fado" Iwona Słabuszewska - Krauze


Gdy zobaczyłam tę książkę w oknie księgarni urzekła mnie swoja okładką. Wąska, wybrukowana uliczka i młoda kobieta w super spódniczce  z czerwonym kapeluszem - beretem na głowie. Uroda jakaś włoska? hiszpańska? ( Gdybym wiedziała co to jest fado, nie miałabym tego problemu, ale teraz już wiem :))
 Drugie spojrzenie i moje odkrycie, że to ilustracja ze znaczka pocztowego. Pokonałam trzy stopnie i znalazłam się w księgarni. Wzięłam książkę do ręki i dokonało się, już jej nie wypuściłam z ręki. Nie dość, że okładka jest piękna to jeszcze jest do ciągłego głaskania.Jest taka aksamitna, miękka, że głaskałam ją milion razy i jeszcze ciągle to robię, gdy spojrzę na nią ręka sama się wyciąga do głaskania...

"Dominiku, prosiłeś, żebym śpiewała dla Ciebie fado, i robiłam to. A teraz śpiewam fado o nas, nie dla nas. Chcę Ci powiedzieć, ze nie wiem, czy warto tak kochać. Po tym wszystkim, co się stało, niczego nie jestem pewna..."

To fragment listu, który odkryła Alicja podczas jednego z pobytów w Polsce w domu Dominika, swojego dużo starszego kuzyna.
Alicja na co dzień mieszka w Dublinie, do domu wpada tylko od czasu do czasu. Jej życie jest poukładane, przewidywalne aż do bólu. Sama chciałaby coś zmienić, ale jej zachowawcza natura ie pozwala na przeprowadzenie życiowej rewolucji.
I oto stary list znaleziony podczas robienia życiowych porządków przez Dominika, a raczej list, który napisał on sam do tajemniczej Rosy mieszkającej w Lizbonie, pobudza ciekawość Alicji do tego stopnia, że postanawia oddać go osobiście adresatce.
Razem z nią wędrujemy po uliczkach Lizbony, wąskich, wybrukowanych granitową kostką. Poznajemy rodowitych Portugalczyków, z którymi, o dziwo, Alicja rozmawia w ich rodzimym języku. 
Podczas tej wędrówki, która prowadziła dziewczynę do przepięknych miejsc stolicy Portugalii możemy z bliska przyjrzeć się jej mieszkańcom. Poznajemy Pedra, który ma problemy z dorastającą córką, jego żonę piękna Latynoskę, Antonia, Teresę, która nie chce przyznać się do znajomości z Rosą, dawną fadistkę, a teraz kobietę zgorzkniałą i okrutnie samotną.Jest wiele innych postaci, które żyją nie tylko własnym życiem, ale również życiem swoich sąsiadów.Odnosi się wrażenie, że Portugalczycy są niezwykle rodzinni, opiekuńczy i towarzyscy. Życie jest ciężkie, ale oni zachowują pogodę ducha i otwartość.
Wędrując z Alicją ma się wrażenie, ze słychać gwar ulicy, pokrzykiwania dzieci czy sąsiadek, które rozmawiają ze sobą przez całą szerokość ulicy.
Gdy Alicja pije kawę z maleńkich filiżaneczek czuje się zapach kawy i jej smak, gdy zagląda do sypialni Teresy widzimy ten pokój jej oczami.
Dziewczyna poszukuje Rosy, kobiety dla której Dominik stracił głowę i serce, dla której gotów był zrezygnować ze swojego wędrownego życia.
Rosa jest tu jak coś niewidzialnego, niby jest, a jednak nieosiągalna dla nikogo. Wszyscy ją znają,wspominają, ale nikt nie wie co się z nią stało.

Alicja wędruje z przewodnikiem, którego autorem jest Fernando Pessoa, portugalski poeta, który żył na przełomie XIX i XX wieku. 
Ciekawym pomysłem jest wprowadzenie tej postaci i jej życia jako równoległego wątku.
                   Pomnik Pessoi przed kawiarnią A Brasileira w dzielnicy Chiado w Lizbonie.  

Ta powieść ma smak słodko-gorzki. Wiele jest tam smutku, ale i radości dnia codziennego. Mimo dużego temperamentu Portugalczycy jawią się w niej jako ludzie o bardzo głębokiej wrażliwości i melancholii, bo czymże jest fado?

Nie słuchałam tej muzyki, nigdy o niej nie słyszałam, ale niektóre z tych piesni bardzo mi się podobają 

 Jednak czuję jakiś niedosyt po przeczytaniu tej książki. Mam wrażenie, ze watek główny gdzieś się zagubił, ze jego znaczenie zostało przytłumione, przez inne wątki. Stworzył się jakiś mały bałagan i zakończenie pojawiło się nagle a niespodziewanie.
Wolałabym, aby... Nie mogę tego napisać, bo zabrałabym przyjemność czytania innym
Zachęcam do wędrówki po Lizbonie i posłuchania fado.


 

niedziela, 16 października 2011

"Cukiernia Pod Amorem. Hryciowie" Małgorzata Gutowska- Adamczyk

"Pani Małgorzato ! Jak Pani mogła!" 
 To moja myśl, gdy przewróciłam ostatnią stronę powieści, nie wiedząc, że to już naprawdę koniec, a dalej jest tylko wykaz występujących postaci.Żal, niedosyt, ale rozumiem, ze takie było zamierzenie pisarki.
Przywiązałam się do tej książki. Czytałam ja z zapartym tchem, co prawda nie przypaliłam zupy, jak podczas czytania I tomu, ale tylko dlatego, ze jej nie gotowałam.
Znowu przeniosłam się z bohaterami do Gutowa, Zajezierzyc. Razem z Adamem przebywałam w okupowanej Warszawie. 
Okropnie przeżyłam ciężkie losy Giny- Grażyny Toroszyn ( matki Adama) i popłakałam się nad  samotnością seniora rodu Tomasza Zajezierskiego.
Ale po kolei.
Powieść podobnie jak poprzednie dwie części prowadzona jest dwutorowo, by w końcu doprowadzić nas do roku 2005.
Iga, wnuczka Celiny Hryć, podczas pobytu w Gutowie usiłowała rozgryźć tajemnicę odnalezionego przez archeologów szkieletu kobiety, przy której znaleziono rodowy pierścień Zajezierskich.
Teraz nieco zapracowana i pochłonięta niechęcią do rozwijającego się romansu ojca z Heleną Nierychło, która mimo iż jest mężatką ma romans nie tylko z ojcem Igi, odkłada rozwiązanie zagadki.
W samej rodzinie Hryciów też nie dzieje się zbyt dobrze, bo pozostałe dzieci Celiny ostrzą sobie pazurki na zgromadzony majątek i przede wszystkim na cukiernię.
W tym czasie również niespodziewanie Gutowo i klasztor kwietanek odwiedza Adam Toroszyn, ukochany Celiny Hryć. Odżywają wspomnienia.Dlaczego Celina Cieślak nie wyszła za mąż za Adama? I kto to jest ten Hryć ? Dlaczego za niego wyszła, skoro jest to bardzo brzydka postać?
Tyle współcześnie, a wcześniej - rok 1939 II wojna światowa wisi na włosku . Pokolenie ludzi, którzy jeszcze nie zapomnieli okrucieństwa I wojny światowej nie chce i nie może uwierzyć, że to dzieje się naprawdę.Okrucieństwo okupanta wobec Żydów, prześladowania Polaków, rekwirowanie własności Polaków, morderstwa to wszystko przeżywamy razem z bohaterami powieści. Autorka odmalowuje te czasy z niezwykłą skrupulatnością, czytając obrazy przesuwają się same przed oczami i to jest przerażające. 
Lata powojenne, rodząca się nowa rzeczywistość, gdzie szykanowani są ci, którzy mają swój choćby najmniejszy interes i są "prywaciarzami". Autorka tak dokładnie opisała te czasy, że aż nasuwa mi się samo podejrzenie, że takich "prywaciarzy" miała w swoim najbliższym otoczeniu.
Niesamowita jest siła w Celinie Cieślak - Hryć, która walczy o utrzymanie rodzinnego interesu, walczy o utrzymanie rzeźby anioła nad wejściem do cukierni. W tym czasie nazwa musiała zostać zmieniona, ale postać aniołka uratowała. Bardzo mnie korci by zdradzić jak to się odbyło, ale nie ... nie mogę odbierać tej przyjemności potencjalnym czytelnikom.:))
A czyj szkielet archeolodzy odnaleźli w podziemiach i jaki cudem pierścień należący do Pawła Cieślaka znalazł się w posiadaniu zmarłej kobiety, która na dodatek miała na sobie bluzkę należącą do Celiny ???
Powiem tylko, że zagadka zostanie rozwiązana. :))
Postacie powieści żyją w mojej głowie i wyobraźni. Nie ma tam chyba żadnej postaci papierowej. Każda z nich dobra czy zła ma osobowość. Widzę tu pewien związek, raczej podobieństwo  między Barbarą Zajezierską a Celiną Hryć. To moje ulubione bohaterki, a z bardzo dużym sentymentem i wzruszeniem śledziłam losy Grażyny Toroszyn vel Gina Weyen, której los przysporzył niesamowitych cierpień i zmusił do dokonywania trudnych wyborów.
Tak sobie myślę, że jest to powieść przede wszystkim o silnych, mądrych kobietach, dla których najważniejsza była rodzina, one odgrywają tu pierwszoplanowe role.
Mój żal, ze to już koniec osładza i jedynie myśl, że książki stoją na półce i w każdej chwili będę mogła do nich wrócić.

Gutowska-Adamczyk Małgorzata : Cukiernia Pod Amorem. Hryciowie. Warszawa : Nasza Księgarnia, 2011, 494s.

wtorek, 5 lipca 2011

"Lekcja tańca" Katarzyna Krenz



Po tę książkę sięgnęłam z powodu okładki, przyciągnęły mnie baletki. Autorki nie znałam, ale dowiedziałam się, że sama kiedyś tańczyła.
Bohaterką powieści jest dwudziestoletnia Julia, która jak wszystkie kobiety w jej rodzinie począwszy od babci , ciocio-babci przez matkę, związała się ze sztuką, a konkretnie z baletem. Czytając byłam pełna podziwu dla determinacji, uporu, chęci ciężkiej pracy małej Julii. Książka jest o dojrzewaniu, miłości tej pierwszej, o rozstaniu, ale przede wszystkim o tańcu, który bohaterce przesłania wszystko co najistotniejsze w życiu. Zawiedziona porzuceniem przez chłopaka, który nie wytrzymał jej sukcesów Julia postanawia nigdy się z nikim nie wiązać, a całe życie i siły poświęcić baletowi. Takie podejście musiało zaowocować zagranicznym stypendium, później angażem w Teatrze Wielkim w Warszawie, obsadzeniem jej  w roli głównej "Romea i Julii". Szczyt marzeń, olbrzymi sukces. Teraz wszystko podporządkowane próbom.I nagle ... trach ! Julka złamała nogę w kostce tak paskudnie, że została uziemniona na 4 miesiące. Kto inny zagra jej wymarzoną rolę. I nagle okazuje się, że gdy nie ma tańca, nie ma nic. Samotność, depresja,..
Julia na szczęście ma przyjaciela, który powoli otwiera ją na inne sprawy tego świata : na miłość, na drugiego człowieka.Czas , który uważała za stracony, okazał się czasem zbawienia, otwarcia,dostrzeżenia tego co jest najważniejsze i nauczenia się, że pasję i miłość do baletu można pogodzić z życiem poza teatrem.
Ciekawym sposobem przekazania losów tej artystycznej rodziny były listy- wskazówki od siostry babci - cioci Tamary do Julii.
Nie zachłysnęłam się tą książką. Myślę, ze przede wszystkim dlatego, że jest to powieść dla młodziutkich czytelniczek, które marzą o wielkiej karierze, koszach kwiatów itp. A ze mnie jest taki marzyciel raczej mocno stąpający po ziemi, no i oczywiście nie jestem już młodziutką dziewczyna :((

sobota, 21 maja 2011

"Lato w Jagódce" Katarzyna Michalak

Eh, gdyby to była prawda ....
Ciepła, pełna optymizmu, ludzkiej miłości, przyjaźni współczesna baśń o Kopciuszku. Tę rolę odgrywa Gabrysia Szczęśliwa, dziecko- podrzutek znaleziony na wycieraczce.
Gabrysię poznajemy już jako dorosłą kobietę o wspaniałym sercu, zakochanej w zwierzętach, a przede wszystkim w koniach. Gabrysia jest lekarzem weterynarii, ale pracuje tylko jako wolontariusz w warszawski ZOO. Nigdzie nie może dostać pracy, bo ... jest niepełnosprawna, ma chorą nogę, a na dodatek okulary grube jak denka od butelek. Nikt nie chce takiego pracownika, bo po co robić sobie kłopot.
Gabrysia ma marzenia wielkie jak ocean - chce być normalna, chce tańczyć, biegać bawić i zakochać.Chce być taka jak inni. 
Chce również uszczęśliwiać tych, których kocha. Chce widzieć uśmiech na ich twarzach , a jeśli łzy, to tylko szczęścia.
Gabrysia uwielbia swoją opiekunkę, która nie zaniosła na policję zawiniątka z malutkim dzieckiem tylko spakowała się i uciekła w Bieszczady. Tam dziewczynka rosły, wychowywała się, tam zakochała się w przyrodzie. Ciocia Stefania bardzo dbała o prawidłową edukację swojej podopiecznej, toteż postanowiła wysłać ją do szkół i na studia w Warszawie....
Gabrysia dostaje wymarzoną pracę przy koniach w małej stadninie. Jest szczęśliwa. Tam poznaje Pawła, chłopaka, który jest piękny jak zjawisko, ale nie mówi. Po przykrych przeżyciach zapadł w śpiączkę, a po obudzeniu zamilkł.
Rodzi się miłość..., której bardzo przeszkadza matka Pawła.
Gabrysia ma jeszcze jedno wielkie marzenie - odzyskać rodzinną posiadłość cioci Stefanii - "Jagódkę". Tylko skąd wziąć pieniądze.
Nie zaszkodzi to czytaniu, gdy zdradzę, że dziewczyna zdobywa te pieniądze. Spełnia również inne wielkie marzenie cioci. A sama również, po wielu zawirowaniach zyskuje rodzinę. Jak ? ... Zapraszam do lektury.
Fajna, kobieca literatura. Lekka, miła i romantyczna. 
A może naprawdę marzenia się spełniają, tylko nie wiemy jak im dopomóc ???


Michalak Katarzyna : Lato w Jagódce. Kraków : Wydawnictwo Literackie, 2011, 280s.

wtorek, 10 maja 2011

"Mariola, moje krople" Małgorzata Gutowska - Adamczyk

Jakoś dziwnie pomyślałam, że ten okrzyk "Mariola, moje krople" będzie wykonywała co jakiś czas rozhisteryzowana kobieta w średnim wieku, bizneswomen, którą przerastają obowiązki.
Tylko co na okładce robi rower  oparty o balustrady przy ulicy?
Stereotypowe myślenie ( moje) .Histerykiem okazał się Zbytek , dyrektor prowincjonalnego teatru, gdzieś na południu Polski w pobliżu Wrocławia.
Jest listopad 1981 roku, w teatrze trwają próby "Horsztyńskiego", reżyseruje młody, ambitny człowiek z Warszawy.
Aktorki i aktorzy zajęci są wszystkim tylko nie swoją pracą. Reżyser nie może zebrać zespołu na próby, dyrektor biega jak oszalały, jedna z aktorek ciągle stoi w kolejkach , aby kupić to, co właśnie rzucili. Żona dyrektora, kobieta mająca za sobą już pierwszą młodość usiłuje grać role młodziutkich kochanek.
Za sceną hoduje się świnia Małgosia, w barze teatralnym pędzą bimber, a aktorzy ciągle poprawiaja sobie humor. Na dodatek wszystkiego zjawia się Magda, córka bufetowej, działaczka NZS z bibułą i nielegalnym powielaczem.
Cóż więc dziwnego, ze Zbytek mdleje i woła "Mariola, moje krople.."
Na dodatek wszystkiego I sekretarz PZPR bardzo lubi wtrącać się do życia kulturalnego i ciągle odwiedza przerażonego Zbytka .
Ta powieść przedstawia życie teatru w ostatnim miesiącu przed wprowadzeniem stanu wojennego. Są już wolne związki zawodowe "Solidarność" i stare związki. Oba działają a jakże i dochodzą do porozumienia w sprawie Małgosi, która na Boże Narodzenie ma zostać zjedzona przez cały zespół.
Próby "Horszyńskiego" zostają przerwane, bo 12 grudnia ma do teatru zawitać delegacja towarzyszy radzieckich,i trzeba przygotować coś specjalnego, z drugiej strony ksiądz proboszcz chce, aby wystawiono "Pastorałkę". 
Po prostu paranoja!!! Taka sama jak ten cały ustrój, który na szczęście minął. 
Czytając miałam wrażenie, że wpadłam w sam środek jakiego wariatkowa lub kabaretu Olgi Lipińskiej.
Książka jest śmieszna, ale spodziewałam się czegoś lepszego. Jest przegadana i od pewnego momentu zaczęło mi to przeszkadzać.Ale realizmu autorce nie można odmówić.

Gutowska - Adamczyk Małgorzata : Mariola, moje krople.Warszawa : Świat Książki" 2011,288s.

piątek, 6 maja 2011

"Rok w Poziomce" Katarzyna Michalak

Z wielką przyjemnością przeczytałam tę książkę. Nie miałam dotychczas okazji czytać czegokolwiek Katarzyny Michalak, ale już wiem, że sięgnę po następne.
Książka jest po prostu ciepła, tchnie optymizmem i wiarą w ludzi, dobro, miłość. Utwierdza mnie w przekonaniu, że jak się czegoś bardzo pragnie i o czymś naprawdę mocno marzy, to wystarczy tylko dopomóc trochę losowi i ... marzenia się spełniają.
Po przeczytaniu informacji na okładce pomyślałam oho! coś podobnego do Grocholi: domek, samotna po przejściach, rycerz na białym koniu itd. Nawiasem mówiąc "Nigdy w życiu" bardzo mi się podobało, śmiałam się do łez, a filmu wówczas jeszce nie było, więc miałam własne wyobrażenie .
"Rok w Poziomce" jest inny.
 Ewa, trzydziestodwuletnia kobieta, mająca za sobą nieudane małżeństwo, niezbyt dobre dzieciństwo, całe życie marzy o "małym, białym domku bez łap". Szukała go wszędzie i nigdy to nie było to. Zawsze brakowało czegoś w otoczeniu, w samym domu, a to nie taki dach, nie takie drzewa rosną, za blisko lub za daleko.
Teraz w momencie, gdy szczytem jej możliwości finansowych było zdobycie kawalerki na warszawskiej Woli odnajduje go, stoi  w Urlach, gdzie kiedyś dawno temu pojechała z matką na wakacje.
Dom jest na sprzedaż od zaraz, ale Ewa nie ma pieniędzy nawet na zaliczkę. Usiłuje pożyczyć od ojczyma, później prosi swojego bogatego i szalenie przystojnego przyjaciela z lat studiów,w którym się potajemnie kocha, ale Andrzej odmawia. Za to proponuje jej, aby stworzyła dla niego wydawnictwo i wydała tam bestseller. Ewa przerażona przystaje na propozycję Andrzeja. Poznaje wspaniałą dziewczynę Karolinę, która kocha konie i pisze książki. Jej opowieść ma stać się właśnie tym hitem wydawniczym. 
Ewa z wyglądu szara myszka, pozbawiona pewności siebie przeistacza się w prawdziwą lwicę, która pracuje do upadłego i walczy o dobrą reklamę książki i o swój "domek bez łap".Walczy również o coś jeszcze bardziej ważnego, o czyjeś życie i zdrowie.
W powieści pojawia się  Katarzyna Michalak dobra wróżka lub "szósty zmysł", która czasami wskazuje drogę Ewie.
Właściwie nic nie mogę więcej napisać, bo zdradziłabym zbyt dużo z fabuły.

"Prawda jest jasna i prosta : dom jest w nas.Owszem : to wymarzone miejsce na ziemi, do którego tęsknimy przez całe zycie, które nas przyzywa, i jeśli mamy odwagę, to podążamy ku temu wezwaniu, ale dom niesiemy ze sobą. Dopiero z tym miejscem - naszą drobiną wszechświata - łączymy się w całość. Tworzymy dopełnienie. My : istoty zamieszkujące to miejsce, nasycające je emocjami, całym wachlarzem emocji, od miłości do gniewu, i on : mały, biały i bez łap. Mój dom....Nasz dom"  s.290
" Dom to szczęście i już nie wierzę, że szczęście  jest w nas.Musimy dzielić je z innymi, dopiero wtedy poczujemy jego smak". (skrzydełko okładki)


I jak tu nie ulec urokowi tej książki ?


Zachęcam do zajrzenia na stronę Katarzyny Michalak


Michalak Katarzyna : Rok w Poziomce. Kraków : Wydawnictwo Literackie, 2010, 309s.