RSS
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Simons Paullina. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Simons Paullina. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 1 stycznia 2017

"Samotna gwiazda" Paullina Simons

 Podróże kształcą ? TAK !!! Oto dowód
Paullina Simons należy do grono moich ulubionych autorów. Nie będę tu zbyt oryginalna, gdy powiem, że wszystko zaczęło się od  cyklu Jeźdźca miedzianego. Od czasu tej lektury wyszperałam wszystko, co jest dostępne w języku polskim tej autorki.Mogę tyle powiedzieć, że każda jej książka zostawiła we mnie trwały ślad.  Z wielka niecierpliwością czekałam w bibliotecznej kolejce na jej najnowszą powieść.
W końcu się udało i zasiadłam do lektury.
Czworo przyjaciół, od czasów przysłowiowych pieluch, kończy szkołę średnią i postanawia udać się  na wycieczkę do Europy, a głównym ich celem podróży jest przepiękna Barcelona. Marzenia marzeniami, ale bolesna rzeczywistość nakazuje, aby najmłodsza uczestniczka wyprawy Chloe uzyskała zgodę rodziców i paszport. Boje z rodzicami są ogromne i dziewczyna czuje, że jej wielkie marzenie nie spełni się w najbliższe wakacje. Z pomocą przychodzi babka ze strony ojca, która wykłada pieniądze nie tylko dla wnuczki, ale również dla jej przyjaciół.Jest jednak pewne "ale". Podróż przyjaciół ma być poszerzona o Łotwę ( gdzie mieszka rodzina babci) i Treblinkę.Zanim więc Chloe z przyjaciółmi wystawi beztrosko twarz do hiszpańskiego słońca zderzy się z tragiczną przeszłością rodziny, absolutną bezwzględnością II wojny światowej, pozna inny świat, świat krajów postkomunistycznych. Młodzież podróżuje pociągami, to długa podróż, która nazywa się życie. 
Dla czworga przyjaciół, a dokładnie dla dwóch znających się doskonale par,ta podróż to chwila prawdy o sobie, o przyjaciółce, przyjacielu o chłopaku. Wszystko nagle wywraca się do góry nogami, to, co wydawało się stałe jak skała, nagle rozgniata się jak przysłowiowa plastelina, to, co było białe, staje się czarne i nic już nie jest takie samo.
Kiedy człowiek może mieć pewność swoich sądów? Czy jak ma osiemnaście lat, czy dwadzieścia, czterdzieści, czy może nigdy?
Takim burzycielem stałych uczuć i sądów jest  Johnny Rainbow, chłopak przystojny, ale w równym stopniu irytujący Chloe. Wkurzający sposób bycia, wygłaszania swoich opinii, a najbardziej irytujące dla dziewczyny było sianie zamętu w jej poukładanym świecie.
Johnny samotnie wędrował po świecie, zwiedził mnóstwo krajów, władał biegle wieloma językami, był kopalnia wiedzy historycznej, a na dodatek przepięknie śpiewał i grał na gitarze. Mglista jest to postać, bo podobnie jak główna bohaterka, tak czytelnik podejrzewa, że wiele z tego, co Johnny opowiada o sobie, to po prostu fikcja, a jego życie wcale nie jest tak piękne, jak opowiada.
Na pewno zaś, mimo młodego wieku był mądry życiowo, miał w sobie wiele empatii i wrażliwości. Potrafił jednak bezceremonialnie wygłaszać własne oceny sytuacji, osób, wydarzeń. A trafność tych ocen była po prostu irytująca.
"Samotna gwiazda" to powieść o dojrzewaniu, o poszukiwaniu własnego miejsca, własnego ja. To powieść o mocowaniu się z życiem i to tym tutaj obecnym, jak i tym z przeszłości. To hołd złożony ofiarom reżimu hitlerowskiego o komunistycznego. A dal polskiego czytelnika powieść staje się się jeszcze bliższa, gdy z bohaterami wędrujemy po Warszawie, Krakowie, Treblince.
Paullina Simons pisze swoje książki niespiesznie, bawi się językiem, delektuje się nim. Mam wrażenie, że każde jej słowo jest przemyślane sto razy zanim na stałe osiądzie w powieści. I tak też trzeba czytać jej powieści. To uczta dla duszy i uczuć, a później zostaje tylko refleksja i żal, że to już koniec.
"Samotna gwiazda" to powieść dla młodzieży i o młodzieży. Jednocześnie to powieść dla rodziców tej młodzieży. Dla mnie, mamy młodego człowieka, to odkrywanie mojego dziecka na nowo z jego pragnieniami, marzeniami, z jego zagubieniem i poszukiwaniem drogi. I chciałoby się powiedzieć ustami Johnna Rainbowa :

"To się nazywa życie. Trzeba znieść mnóstwo rzeczy, na których ci nie zależy, ale potem, jeśli dopisze ci szczęście, dostaniesz to, czego pragnęłaś" s. 104
             
                                                   ******

"Zanim się kogoś pokocha, musisz zmienić się w cywilizowaną istotę, a nie dzikiego stwora, człowieka zdolnego kogoś pokochać, dać drugiej osobie coś, czego potrzebuje" 
s. 463

                                                  ******
"Nie ma nienawiści bez strachu. Nienawiść to skrystalizowany strach, uprzedmiotowiony. Nienawidzimy tego, co zagraża naszym marzeniom, planom, wolności, miejscu na świecie, miejscu w sercach ludzi, których kochamy. Najpierw się boimy. Potem nienawidzimy" 
 s. 244

Simons Paulline : Samotna gwiazda. Warszawa : Świat Książki, 2016, 575s. 

niedziela, 13 marca 2016

"Dzieci wolności" Paullina Simons


      Powieść o losach rodziców Aleksandra, poprzedzająca uwielbianą 
          przez polskie czytelniczki trylogię „Jeździec miedziany”.

Zastanawiam się jak opisać tę książkę mojej ulubionej autorki. Nie chce od razu zjechać tej pozycji, ale po pierwsze miałam wrażenie jakby to nie pisała sama autorka, po drugie zmęczyłam się czytaniem, a po trzecie historia odgrzana na zgliszczach Aleksandra i Tani. Postaci w tej powieści są papierowe, bez życia, bez charakteru. Gina, córka włoskich emigrantów, którzy zawitali do Nowego Świata w poszukiwaniu lepszego życia, jest zwariowaną nastolatką, która zakochuje się w starszym od niej Harry'm Barringtonie, studencie ekonomii na Harvardzie. Chłopaku pochodzącym z majętnej rodziny, który żyje tak bardzo oderwany od rzeczywistości, że chyba nawet nie pamięta, że się zaręczył, bo jego narzeczeństwo z Alice, córką bogatego przedsiębiorcy drzewnego, trwa osiem lat. Jedyny plus tego długiego narzeczeństwa to fakt, że w tym czasie Gina dorosła i stała się wojującą kobietą. Okres w jakim dzieje się powieść to przełom XIX i XX wieku, gdy w Stanach Zjednoczonych rodzą się myśli komunistyczne, kobiety zaczynają walczyć o swoje prawa do nauki, głosowania, do dostrzeżenie w męskim świecie, że one mają też swoje zdanie. 
Gina uczestniczy w spotkaniach anarchistów i anarchistek, nie podporządkowuje się tradycyjnemu porządkowi świata, w który rola kobiety jest wyjść za mąż i rodzić dzieci. Nigdy nie byłam zwolenniczką wojującego feminizmu, więc te idee z przełomu wieków są mi dalekie.
Bliskie za to stają się nie tylko Ginie, ale również Harry'u, który w końcu podejmuje męską decyzję i na tydzień przed ślubem z Alice żeni się z Giną. 
Wpływa to na stosunki w rodzinie, bowiem chłopak zostaje odrzucony, wykreślony z rejestru ojca, wszystkie drzwi zatrzaskują się przed nim z hukiem. Konsekwencje odczuwa również brat Giny.
W "dzieciach wolności" miłość schodzi na plan dalszy, ważne są tu przemiany społeczne, jakie zachodzą w Stanach Zjednoczonych, myśli rewolucyjne, poglądy komunistyczne i fakt jak oddziałują one na bohaterów. 
Ciekawa jestem co takiego wydarzy się w "Bellagrand", jakie będzie wspólne życie Giny i Harry'ego w nowej rzeczywistości,w nowej ojczyźnie.
Na razie dziwię się, że się tam wybrali.

Simons Paullina : Dzieci wolności. Warszawa : Świat Książki, 2012, 352s.

poniedziałek, 25 maja 2015

"Czerwone liście" Paullina Simons

Bardzo lubię czytać książki Paulliny Somons. Swoją przygodę zaczęłam oczywiście od "Jeźdźca miedzianego" i tak podążam za jej powieściami.
"Czerwone liście" to podobno pierwsze jej dzieło, bardzo różni się od pozostałych.
Składa się z dwóch części, których bohaterami są zaprzyjaźnieni ze sobą  studenci : Kristina Kim, Frankie Absalom, Jim Shaw i Conni Tobias. Studiują, pracują i bardzo często spędzają razem czas. Oprócz tego tworzą dwie zakochane ? w sobie pary. Kristina Kim jest najlepszą zawodniczką uczelnianej drużyny koszykówki. Jest piękna, nosi długie czerwone paznokcie i jest odporna na zimno do tego stopnia, że w najgorsze mrozy ubiera się bardzo lekko.W wolnym czasie opiekuje się nieletnimi przyszłymi matkami przebywającymi w stworzonym dla nich domu "Czerwone liście". Jim Shaw, chłopak Kristiny, jest bardzo ambitny, zdobywa uczelniane punkty potrzebne do stypendium, zajmuje się redagowaniem artykułów naukowych. Natomiast drugą parę tworzą Frankie i Conni. Dziewczyna jest bardzo zazdrosna o Franka, którego kocha nad życie, a ten często znika jej z oczu, ma tajemnice i po prostu ja okłamuje.
Stosunki panujące wśród bohaterów są dziwne, a właściwie mocno toksyczne. 
Każdy kocha każdego, mówią o wielkiej przyjaźni, ale czy tak jest na pewno ?
Pewnego dnia w okolicach akademików zostaje znalezione nagie ciało dziewczyny w nowych czarnych butach.To Kristina. Ofiara zamarzła, tylko dlaczego w tak ruchliwym miejscu leżała prze prawie dwa tygodnie.
W świat przyjaciół wkracza detektyw  O’Malley. Dochodzenie, przesłuchania, poszukiwania światków, a wreszcie zagłębianie się w przeszłość bohaterów. Wiele mjest zagadek, podejrzanych trzech. Kto zabił?
Jak już pisałam powieść składa się z dwóch części, z czego najtrudniej było mi się przebić przez pierwszą. Czytałam, a właściwie brnęłam w powieść czekając na zbrodnię. Dostałam za to bardzo dużą dawkę sprzecznych ze sobą emocji, w których górę wzięła destrukcja. Każdy z bohaterów ma w sobie coś destrukcyjnego, a najbardziej zamordowana dziewczyna, która igra ze śmiercią, przyjaźnią i miłością. Jest tak zakręcona, że stawało się to momentami nie do przyjęcia. Wkurzałam się na nią, właściwie na nich wszystkich.
Powieść Simons nie jest typowym kryminałem. Powiedziałabym, że to raczej obyczajowe studium psychologiczne postaci, może nie doskonałe, ale jednak jest. 
Na pewno mogę stwierdzić, że późniejsze powieści autorki są zdecydowanie lepsze, ale czasu spędzonego z "Czerwonymi liśćmi" nie uważam za stracony.

Simons Paullina : Czerwone liście. Warszawa : "Świat Książki", 2014, 399s.


czwartek, 27 marca 2014

"Jedenaście godzin" Paullina Simons

Jedenaście godzin to dużo i mało, to prawie połowa doby. Jedni pracują tyle czasu, a drudzy śpią i jeszcze im mało. Gdy spędza się je na jakimś miłym zajęciu to mijają jak z bicza trzasł, ale gdy jest się w dziewiątym miesiącu ciąży i jest koszmarnie upalny i wilgotny dzień to już niekoniecznie tak szybko czas leci.
Didi Wood, urocza młoda kobieta, która spodziewa się na dniach trzeciego dziecka wybrała się po zakupy, a później na lunch z mężem. Didi bardzo lubi kupować sobie i rodzinie ekskluzywne kosmetyki, ubrania. Po prostu uwielbia zakupy. Mimo upalnego dnia przemierza centrum handlowe i ma coraz więcej zakupów. W sklepach każdy wita ją z uśmiechem i z troską pyta o termin porodu. Pyta ekspedientka, starsza pani przy stoisku, pyta mężczyzna w kolejce do kasy.Gdy obładowana torbami wraca do samochodu pojawia się ten troskliwy mężczyzna, który chce jej pomóc, jednak kobieta czuje jakąś dziwną obawę przed nim, przyspiesza kroku tyle , na ile pozwala jej ogromny brzuch. Mężczyzna nie pozwala wsiąść jej do samochodu tylko siłą zaprowadza do swojego.
Didi zostaje porwana. Dlaczego? Czego od niej chce?
Mijają minuty, godziny, alarm wszczęty przez męża Didi stawia policje na baczność. Robią wszystko by uratować kobietę i jej nienarodzone jeszcze dziecko. Czy Didi da radę się wyswobodzić z rąk porywacza, który okazuje się bardzo przebiegły i pozbawionym skrupułów człowiekiem? Po co mu prawie już rodząca kobieta? 
Jedenaście godzin, podczas których Didi znajdzie się na skraju wytrzymałości psychicznej, gdy kompletnie zatrą się granice między człowieczeństwem a zezwierzęceniem.
Paullina Simons od początku trzyma czytelnika w napięciu, nie ma czasu na zbędne słowa, bo czas biegnie i działa na niekorzyść porwanych. Doskonałe portrety postaci dobrych i złych. Czytając uczestniczy się w poszukiwaniach, towarzyszy się Didi i trzyma za nią kciuki. Targaja nami takie same emocje strach o siebie, dziecko, obrzydzenie do przestępcy, ale i współczucie, próba zrozumienia, bo patrzymy na niego oczami Didi, a słuchamy jej sercem. Didi jest wspaniała kobietą, matka, której w tych najgorszych chwilach towarzyszy niezachwiana ufność w Opatrzność Bożą.
Doskonały thriller. Polecam

Simons Paullina : Jedenaście minut.Warszawa : Prószyński i S-ka, 2000, 257 s.

piątek, 7 marca 2014

"Tully" Paullina Simons

     

      

Poczytuję książki Paulliny Simons, gdy tylko mam okazję.Każda z nich jest inna, jedne pożeram, drugie czytam dość wolno, a dokładnie. Czasami czas spędzony z bohaterami powieści strasznie mi się dłuży. Jednak wszystkie maja w sobie to "coś", obok którego nie można przejść obojętnie.
"Tully" jest historią trzech przyjaciółek od zawsze. Dwie z nich wypieszczone i wychuchane przez rodziców, a trzecia, właśnie tytułowa Tully miała zawsze pod górkę. Żyje w niepełnej rodzinie, matka traktuje ją jak zło konieczne, nie dba o córkę i jej podstawowe potrzeby.Gdyby porównywać jej rodzinę z rodzinami przyjaciółek, to Tully wychowywała się w rodzinie patologicznej. A i sama dziewczyna do ułożonych i grzecznych nie należy. Cały okres dzieciństwa i dorastania to czas krnąbrności i uporu, czas szemranego towarzystwa i robienia tego, czego grzeczne panienki robić nie powinny.
Złe stosunki z matką i inne traumatyczne tajemnice z życia bohaterki powodują, że staje się ona osobą bardzo skrytą i tajemniczą. Aż dziw bierze, ze przez wiele lat przyjaźni żadna z dziewcząt nie ich poznała.
Tully ma bardzo skomplikowaną osobowość i bardzo bogate życie wewnętrzne. Gdy los dotyka ją bardzo mocno, dziewczyna traci grunt pod nogami. Żal, rozgoryczenie, obwinianie siebie ciągnie się latami, co bardzo wpływa na jej życiowe wybory. Z zewnątrz skała, a w środku wulkan uczuć, z których samotność jest chyba największą. Tully pragnie bliskości drugiego człowieka, ale chłód, w jaki jest ubrana nie pozwala zrobić ostatecznego, właściwego kroku. Musi się miotać między wyborami, z nadzieją, że coś zmieni. 
Powieść jest dwutomowa tak jak życie bohaterki. Tu przeistacza się w młodą dojrzała kobietę, która trudy dorastania ma już za sobą. Pozostały marzenia, przede wszystkim te o wyjeździe do słonecznej Kalifornii. Czy Tully porzuci wszystko by tam wyjechać? Czy postawi na jednej szali dom, własna rodzinę, by zrealizować młodzieńcze marzenie?  Wybory, wybory, wybory, oto z czego składa się życie człowieka i Tully również.
Powieść ta nie jest może aż tak porywająca jak słynny "Jeździec miedziany", ale też jest zupełnie inna. Może wydać się monotonna, nużąca jednak zawiera w sobie dużą dozę optymizmu mimo wszystko, a bohaterka dokonuje wielu zmian wychodząc z tzw. nizin społecznych i osiągając w życiu bardzo dużo. I chociaż sama w życiu nie zaznała ciepła, to ma ugruntowane poglądy, stara się pomagać innym dostrzegając potrzeby bliźnich. To kobieta o krwawiącym sercu, które zawsze jest otwarte dla innych.
Polecam, bo warto przeczytać.

Simons Paullina : Tully. Warszawa : "Prószyński i S-ka, 1996, t.1 - 338s.;t.2 - 493s.

piątek, 24 stycznia 2014

"Pieśń o poranku" Paullina Simons

Zastanawiam się jak zacząć opisywać tę książkę z subtelną okładką, emanującą spokojem i radością poranka. 
No, cóż powiem otwarcie POWALIŁA MNIE TA KSIĄŻKA.
Tyle sprzecznych odczuć, emocji mną targało, ze jeszcze teraz moje serce bije szybciej.
Larissa Stark, kobieta czterdziestoletnia z kilkunastoletnim stażem małżeńskim, kochająca i kochana żona, wspaniała matka trójki dzieci.
Ma wszystko bezgraniczną miłość męża, wspaniałe dzieci, piękny dom, ustabilizowane życie, grono oddanych przyjaciół. Jest radosna, otwarta na innych ludzi, każdego obdarza uśmiechem, dzieli się swoja radością życia.
Każdy dzień zaplanowany, ustawiony i chociaż nie pracuje Larrisa ma pełne ręce roboty i bardzo mało czasu dla siebie. Ona jest szefem w domu, ona zawozi i przywozi dzieci do szkoły, ze szkoły, na basen, na próbę, na naukę gry na wiolonczeli. Ona szykuje śniadania, obiady kolacje. Mąż zarabia i utrzymuje dom na bardzo wysokim poziomie. Obojgu jest z tym dobrze. Pełna stabilizacja, poczucie bezpieczeństwa. Z boku można podsumować, że mają wszystko i Larrisa jest szczęśliwa.
Jednak " życie to nie przejście przez pole" jak mawiał ojciec bohaterki. Za każdym rogiem może czaić się przypadek, który każe dokonać wyboru, a te w życiu są najważniejsze i najtrudniejsze.
 I Larrisę spotkał "przypadek" pod super marketem. Miał na imię Kai, był pięknym, smukłym dwudziestoletnim chłopakiem w skórzanej kurtce, jeździł motorem dukatti.
Larrisa ma wybór, musi podjąć decyzje, ale czy jest na tyle świadoma, że podejmie tę słuszną ?  A jeśli każda z nich kogoś skrzywdzi, jaki ma się właściwie wybór? A może wcale go nie ma?
Nic nie jest w tej książce takie oczywiste i jednoznaczne. Oczywiste są tylko emocje targające czytelnikiem. Byłam zła, smutna, śmiałam się z Larrisą, gdy była szczęśliwa. Nie pokusiłam się jedynie o ocenianie jej wyborów, postępowania. Nie umiałam i nadal nie potrafię. Chyba powoduje to zbyt duży ładunek emocji, który mi towarzyszył. 
Nie zawsze były to pozytywne odczucia, bo szczerze mówiąc denerwowało mnie przez niemal pół książki roztrząsanie życia wewnętrznego bohaterki ( to było wtedy, gdy czytałam tę część powieści, dziś patrzę na to inaczej). Przebijałam się przez te opisy i wynurzenia trochę zawiedziona autorką "Dziewczyny z Times Square", nic się w tej książce nie działo. Za to późniejsze części przyszpiliły mnie do fotela, właściwie wmurowały mnie w niego, bo nie mogłam się ruszyć aż do ostatniej strony. Każda litera postawiona w powieści jest potrzebna i zamierzona. Simons doskonale buduje nie tylko postaci, ale napięcie. Jest mistrzynią. Przekonałam sie o tym czytając inne jej powieści, ale gdy zaczynałam czytać jakbym o tym zapomniała.
"Pieśń o poranku" jest powieścią o zdradzie, namiętności, miłości, o wyborach, które niosą za sobą konsekwencje. To smutna historia, gdzie żal jest wszystkich bohaterów, bo każdy z nich cierpiał.I można tylko "pogdybać" co by było gdyby... Tylko jaki to ma sens ?

Somons Paullina : Pieśń o poranku. Warszawa : "Świat książki" 2013, 686s.

niedziela, 14 października 2012

"Dziewczyna z Times Square" Paullina Simons





Paullinę Simons poznałam dzięki trylogii "Jeźdźca miedzianego", która to powali la mnie na kolana. Pamiętam, że czytałam ją etapami oczekując na kolejne części, które ktoś inny w tym czasie pochłaniał. Gorzko-słodka prawda, która do dnia dzisiejszego siedzi w mojej głowie i czasami się zastanawiam czy byłabym w stanie przeczytac ją jeszcze raz. Tak wiele było w niej i we mnie emocji podczas lektury.
"Dziewczyna z Times Square" to zupełnie inna historia. 
Lily, główna bohaterka, jest studentką mieszkającą w Nowym Yorku. Jak to zwykle ze studentami bywa, Lily cierpi na chroniczny brak pieniędzy. Właśnie rozstała się ze swoim chłopakiem, a to spowodowało, że dziura budżetowa powiększyła się jeszcze bardziej. Pracuje co prawda, dorywczo jako kelnerka, ale cóż ... ciągle ma za mało dolarów na koncie.
Lily jest najmłodsza z czwórki dzieci swoich rodziców. I tak jak potrafi się dość dobrze dogadać z ojcem, tak zupełnie nie rozumie swojej matki, która jest dość dziwną osobą. W ogóle stosunki w rodzinie państwa Quinn. Czytając historie Lily odnosi się wrażenie, że najmłodsza latorośl po prostu wszystkim przeszkadza.
Lily wynajmuje mieszkanie ze swoją przyjaciółką Amy, która pewnego razu znika . Poszukiwania prowadzi detektyw Spencer O'Malley z wydziału osób zaginionych nowojorskiej policji. Często odwiedza Lily, która powinna, jako przyjaciółka, wiedzieć najwięcej o Amy. okazuje się, że życie zaginionej owiane było tajemnicą, a Lily zupełnie nie wie jak pomóc w poszukiwaniach. Sprawa się jeszcze bardziej komplikuje, gdy do kręgu osób przesłuchiwanych dołącza brat Lily, Andrew. Dlaczego? To jedna z zagadek tej książki.
Bohaterka nie ma łatwego życia, ciągłe utyskiwania matki, ze musi jej posyłać pieniądze na czynsz, nie zaliczony egzamin, a przez to przedłużone studia, lęk o przyjaciółkę. 
Ale na niebie pojawia się słońce. Lily wygrała ogromną sumę na loterii !!!
Żegnajcie problemy finansowe ! I wydawać by się mogło, ze słoneczko zagości na dłużej, ale na dziewczynę spadły ogromne czarne chmury. Los jedną ręką daje , drugą odbiera...
"Dziewczyna z Times Square" jest bardzo wciągającą powieścią. Zawiera wątki miłosne, kryminalne, dramatyczne. Świetnie kreśli postaci, stosunki panujące miedzy rodzeństwem, które niby jest razem, ale osobno. Doskonale pokazuje w krzywym zwierciadle cechy charakteru niektórych postaci.
Dobra książka na jesienne wieczory.

Simons Paullina : Dziewczyna z Times Square. Warszawa : Świat Książki, 2012, 480 s.