RSS
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Sparks Nicholas. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Sparks Nicholas. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 7 lutego 2016

"Anioł stróż" Nicholas Sparks

"Julie Barnenson siedziała przy oknie, wyglądając na spokojne ulice Swansboro".
Minęło czterdzieści dni, gdy pożegnała na zawsze swojego męża. Małżeństwo trwało krótko, bo tylko cztery lata, ale strata ją odczuwała młoda wdowa jest przerażająca. Świat stanął i runął. Wraz z Jimem umarło w niej całe jestestwo.
Jim kochał ja całym sobą, martwił się o nią, ale wiedział również, że jest silna. Zadbał o to by złagodzić trochę tę przeraźliwą samotność i w czterdzieści dni po swojej śmierci, w Wigilię Bożego Narodzenia podarował jej szczeniaka. Julie nazwała go Śpiewak, bo gdy go wyjęła z kartonu, dostarczonego przez posłańca, pies skomlał i mruczał zupełnie jakby śpiewał.
Kto czytuje powieści Sparksa zgodzi się, że to takie typowe dla niego, trochę melodramatyczne. I ja się nastawiłam w ten sposób to tej książki.. Chciałam takiej powieści, by się oderwać od rzeczywistości i pobujać w obłokach. 
Hmm, ale nie tym razem.
Oto Julie, piękna młoda kobieta, którą wszyscy uwielbiają powolutku wraca do życia. Mijają cztery lata od śmierci Jima. Kobieta zaczyna umawiać się na randki. Trafia raz lepiej, raz gorzej. Ze Śpiewaka wyrósł ogromny dog niemiecki, który jest potwornie zazdrosny o swoja panią. Warczy na każdego faceta i zachowuje się jak zazdrosny mąż. Jedyną osobą, którą pies uwielbia jest Mike, przyjaciel zmarłego Jima. 
Wśród adoratorów pojawia się Richard, inżynier, który przyjechał na kontrakt do Swansboro. Julie dość szybko odrzuca adoratora, a zakochuje się ( nareszcie!) w Mike'm. Tworzą wspaniałą parę, jednak zagraża im olbrzymie niebezpieczeństwo ze strony odrzuconego Richarda. Kim jest ten człowiek? Jaką ma przeszłość? Czy jest tym, za kogo się podaje?
I tu mnie Sparks zaskoczył, bo z lekkiej powieści zrobił się thriller z psem w roli głównej. No, może przesadzam, ale suspens jest tu na pewno. Dreszczyk emocji nie opuszczał mnie do końca, tym bardziej, że autor nadał postaci Richarda dużą dozę szaleństwa, inteligencji w zmienianiu życia Julie w koszmar. Spryt, przebiegłość i mroczna przeszłość sprawiły, że bardzo obawiałam się co on jeszcze może zrobić.
 A zakończenie to już takie typowe sparksowskie, ale miłe.

Sparks Nicholas : Anioł stróż. Warszawa : Albatros, 2012, 458s.

piątek, 28 września 2012

"Ślub" Nicholas Sparks





"Ślub" to dalsza część "Pamiętnika" Nicholasa Sparksa. Bohaterami są dzieci Noaha i Allie, a dokładniej ich zięć Wilson Lewis, mąż ich najstarszej córki Jane.
Wilson jest bardzo dobrze prosperującym prawnikiem, który jak każdy prawdziwy mężczyzna stara się zapewnić swojej rodzinie odpowiedni poziom życia. Zatraca się w tym staraniu tak bardzo, że śmiało można go nazwać pracoholikiem.
Poznajemy go w momencie, gdy zapomina o dwudziestej dziewiątej rocznicy ślubu. Jaki ból i przykrość sprawił tym swojej żonie, można sobie tylko wyobrazić. Jest mu przykro, ale co się stało to już się nie odstanie i żadne spóźnione kwiaty i prezenty tego nie naprawią.
Jane wychowana przez kochających się i ciągle zakochanych rodziców była przez całe życie pod urokiem ich niekończącego się romansu. Z całego serca pragnęła stworzyć taki sam dom swoim dzieciom i mężowi.
Coś jednak było nie tak. Lata małżeństwa, problemy , codzienność i rutyna wkradły się w ich związek, który powstał z prawdziwej miłości. Jane czuje się zawiedziona, rozgoryczona. A Wilson?
Wilson jest refleksyjnym facetem, widzi, że ukochana żona się od niego oddala. Ma nawet momenty zwątpienia czy ich miłość nadal trwa. 
Zapomniana przez niego rocznica, poczucie winy każą mu się zastanowić nad sobą. Potrzebuje pomocy, doradcy, ale nie psychoanalityka. 
Udaje się po radę do jedynego człowieka, który zna Jane lepiej od niego - do jej ojca. Noah, który po śmierci ukochanej Allie pozostał w domu starców uwielbia swojego zięcia. (Jemu jedynemu z rodziny powierzył tajemnicę o łabędzicy, którą codziennie dokarmia nad stawem). Chętnie rozmawia o problemach nurtujących Wilsona, nie daje mu gotowych recept na szczęście, ale opowiada o swoim życiu z Allie. Jest to cudowna wskazówka.
Wilson postanawia się zmienić i odzyskać miłość żony. Daje sobie czas do następnej rocznicy. Chce by ich trzydziesta rocznica była wyjątkowa, ma plan, który stopniowo realizuje i gdy już się wydaje, że wszystko wypali tydzień przed tym dniem pojawia się w domu ich najstarsza  córka Anna oznajmiając, ze właśnie w tym dniu chce wziąć cichy ślub. Jane choć niezbyt chętnie, ale zgadza się odstąpić ten dzień dzieciom i wpada w wir przygotowań dużego wesela córki. Z podziwem obserwuje męża, który aktywnie uczestniczy w przygotowaniach, a pracy ma niemało, bo ślub i wesele mają odbyć się w domu rodzinnym Jane.
 
Książkę czyta się jednym tchem, jest pięknie napisana. I tak sobie myślę, że mimo iż jest to typowa literatura kobieca, to powinny czytać ją również mężczyźni.

Sparks Nicholas : Ślub. Warszawa : Wydawnictwo Albatros, 2012, 272 s.

środa, 5 września 2012

"Pamiętnik" Nicholas Sparks

O  tym, ze prawdziwa miłość istnieje wie wielu, ale wszyscy w nią wierzą. Mówi się, że miłość czyni cuda i tak dzieje się między głównymi bohaterami tej powieści. Oboje są pensjonariuszami domu opieki dla ludzi starszych i chorych. Noah, osiemdziesięcioletni staruszek codziennie wędruje po korytarzach pensjonatu do pokoju Allie, która cierpi na Alzheimera. Opiekuje się nią z wielką czułością, walczy o najmniejszy skrawek jej pamięci. Czasami zdarzają się cudowne chwile, gdy Allie powraca do niego, jednak najczęściej tę walkę przegrywa. Jakże okrutna jest ta choroba, która zrzuca człowieka w nicość, świat zupełnie nieznany, pełen lęku i demonów. Choroba, która zabiera wszystkie wspomnienia, cudowne chwile przeżyte u boku ukochanego człowieka, która wreszcie nie pozwala go poznawać i zmusza do traktowania najbliższych jak nieznajomych, a czasami wrogów.
Noah zabiera Allie na spacery, opowiada o chwilach wspólnie przeżytych, ale może to robić tylko czasami, najczęściej każdego dnia staje przed nią jako nieznajomy.
Niezmiennie odczytuje jej zapiski zawarte w starym wytartym notatniku, historię miłości, małżeństwa i rodziny. Allie, wbrew postępującej chorobie, słucha uważnie i żywo reaguje na tę historię. I choć wydaje się to nie możliwe sprawia wrażenie jakby przeżywała tę miłość na nowo.
Zabieg retrospekcji, który zastosował Sparks powoduję, że powieść zmusza do refleksji nad własnym życiem, własnym szczęściem. Czytając wiele razy uśmiechałam się przez łzy. 
Pokochałam oboje bohaterów za ich miłość, wrażliwość na piękno przyrody, poezję. Za to, że potrafili tak pięknie żyć. Cały czas widziałam przed oczami moich Dziadków, którzy wspomagali sie nawzajem przez całe życie, a na starość byli dla siebie wspólnie podporą.

 ,,cisza bowiem jest czysta. Cisza jest święta. Zbliża ludzi, gdyż tylko ci, którzy się dobrze ze sobą czują, mogą siedzieć w milczeniu"

"Jesteś odpowiedzią na każdą modlitwę, jaką zanosiłem. Jesteś pieśnią, marzeniem i szeptem. Sam nie pojmuję, jakim cudem tyle czasu bez ciebie wytrzymałem."


Miłość jest cudem i sama czyni cuda, oby każdemu była dana.

"Kiedy człowiek się zakochuje, jego życie nieodwracalnie się zmienia i choćby nie wiedzieć jak się próbowało, to uczucie nigdy nie zniknie."

Sparks Nicholas : pamiętnik. Warszawa: albatros, 2012, 254s.

niedziela, 4 września 2011

"Szczęściarz" Nicholas Sparks


Talizman (gr. telesma - przedmiot poświęcony, arab. tilasm obraz magiczny, pers. tilisman) - przedmiot magiczny (często drobny), mający przynosić swemu właścicielowi lub nosicielowi szczęście. 
źródło : wikipedia
Kto z nas nie miał w swoim życiu takiego przedmiotu.Ja osobiście miałam takiego pajacyka, który miał mi przynieść szczęście na maturze.
Maturę zdałam, więc swoje zadanie spełnił, a do dziś przechowuję go w szufladzie.
Dziś wolę myśleć, że to moja wiedza i umiejętności głównie przyczyniły się do tego sukcesu edukacyjnego, a nie on - bezimienny pajacyk. Na studia już go nie zabrałam, a skończyłam je i to nawet nieźle :)))

Tytułowym "Szczęściarzem" jest Logan Thibault, dwudziestoparoletni mężczyzna, który ukończył z wyróżnieniem studia i wstąpił do wojska. Trzy razy walczył w Iraku i szczęśliwie nie został tam na zawsze.
Podczas jednej z walk znalazł na polu bitwy zdjęcie pięknej dziewczyny. Nie zakochała się w niej miłością platoniczną, ale nosił je ciągle przy sobie, najpierw z nadzieją, że odnajdzie właściciela, później już  z przyzwyczajenia. Nieznajoma była z nim wszędzie, na patrolach, podczas bitew, na przepustkach. Była również wówczas, gdy wokół ginęli przyjaciele Logana od min pułapek, a jemu nic się nigdy nie stało. I to nie Logan zauważył tę dziwną prawidłowość, tylko jeden z jego przyjaciół.
Po odbyciu służby wojskowej, kiedy bezsensownie  ginie właśnie ten przyjaciel, Logan postanawia odnaleźć dziewczynę ze zdjęcia. Przemierza pieszo kraj, odnajduje Beth w Północnej Karolinie. Beth jest nauczycielką w miasteczku Hampton, ma dziesięcioletniego syna, mieszka ze swoją babcią. Obie prowadzą szkółkę dla psów. Podczas pieszej wędrówki Loganowi towarzyszy świetnie wyszkolony wilczur.
Thibault zatrudnia się jako pomoc do opieki nad psami, coraz bliżej poznaje Beth i jej syna... miłość jest coraz bliżej, ale na drodze staje zazdrosny i zaborczy były mąż dziewczyny.....

Książkę czyta się bardzo przyjemnie. Sparks prowadzi od jednego zdarzenia do drugiego, budzi ciekawość czytelnika. Jednak książka mnie nie powaliła, bo właściwie nic mnie w niej nie zaskoczyło, nawet zakończenie.
Mam takie wręcz wrażenie, że autor snuje swą opowieść niespiesznym tempem i nagle przyśpiesza, jakby coś pomija i bach ! zakończenie.
Dużym walorem książki jest jej refleksyjność, ale chciałoby się powiedzieć      " przecież to Sparks".

Sparks Nicholas : Szczęściarz. Warszawa : Albatros, 2010, 404s.

sobota, 22 stycznia 2011

"Noce w Rodanthe" Nicholas Sparks






"W miłości nigdy nie jest za późno na drugą szansę"
To przesłanie tej książki. Sparks ze zwykłą sobie swobodą prowadzi czytelnika przez życie bohaterki - Adrienne, kobiety ok. sześćdziesięcioletniej, matki trójki dorosłych już dzieci, babci swoich wnuków, wreszcie byłej żony mężczyzny, któremu zaufała, a który po 18 latach małżeństwa porzucił ją dla innej. 
Adrienne nie czuje się samotna, żyje życiem swoich dzieci i dla dzieci. Zawsze zrównoważona, nie okazuje emocji i każdy ją odbiera tak, jakby była osobą, która nie ma większych przeżyć i łatwo godzi się z losem. Aby poznać jej tajemnicę musimy cofnąć się w czasie i zamieszkać w Gospodzie w nadmorskim miasteczku na południu Karoliny Północnej. Gospoda to pensjonat jej przyjaciółki, która musiała wyjechać, a ponieważ pewien gość zarezerwował sobie pokój, Adrienne zastępuje Jean w obowiązkach właścicielki pensjonatu.
Gościem tym jest Paul Flanner, chirurg światowej sławy, który postanowił zmienić swoje dotychczasowe życie i postępowanie i właśnie jest w drodze do Ekwadoru, aby naprawić swoje stosunki z jedynym synem.
Pora na pobyt w nadmorskiej miejscowości jest kiepska, bo nadchodzi huragan, który może zniszczyć domy, ulice itp.Paul przyjechał, aby spotkać się z mężem pacjentki, która podczas operacji zmarła. Lekarz dotychczas spotykał się z rodzinami pacjentów tylko w poczekalni szpitalnej, przekazywał im suche fakty, bo pacjent ( jak to u chirurgów bywa) był tylko przypadkiem medycznym.
Adrienne i Paul mieszkają sami w Gospodzie i właściwie od momentu poznania zaczęło miedzy nimi iskrzyć. Przeżywają nagłe i silne jak huragan uczucie. Po paru dniach oboje wiedzą, że chcą być razem do końca życia.Tylko  musi minąć rok pobytu Paula w Ekwadorze. To tylko rok , a cóż to jest wobec całego życia czekania na tę właściwą osobę. Piszą do siebie przepiękne listy, które są odzwierciedleniem ich głębokiego uczucia. I byliby razem, gdyby ...los tak chciał, ale nie chciał.
Adrienne żyje wspomnieniami,wie, ze ta miłość zdarzyła się naprawdę. I choć jest smutna, to jednak jest szczęśliwa, że w jej życiu pojawił się Paul.

Książki Sparksa są zawsze ciepłe i tak fajnie się snują. Chociaż są zazwyczaj smutne, to pobudzają tęsknotę i nadzieję. 

Jednak w tej akurat autor mi się nieco naraził.
Gdy Adrienne opowiada Paulowi, że pracuje w bibliotece, ten jest niesamowicie zdziwiony i stwierdza, że w bibliotece pracują same starsze panie.
Chciałoby się powiedzieć : Panie autorze bardzo proszę nie pogłębiać stereotypów na temat bibliotekarek, a jako dowód zapraszam tu