RSS
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą literatura angielska. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą literatura angielska. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 1 stycznia 2017

"Wilk" Mo Hayder

Autorka zupełnie mi nie znana. Książka polecona zamiast innego thrillera i .. strzał w dziesiątkę. Często przeżywam powieści, boje się razem z bohaterami
i tu bałam się okropnie. A na koniec chciała krzyczeć "to niemożliwe". 
Jak się dowiedziałam, po przeczytaniu książki to siódma część cyklu 
 o Detektywie Jack'u Caffery'u.
No cóż, detektywie, chylę i mam nadzieję spotkać się z tobą ponownie. 
Rzecz dzieje się w letniej posiadłości milionera Olivera Anchora-Ferrersa, który przeszedł bardzo trudną operacje serca. Przyjeżdża do tego oddalonego od innych domostw domku, aby odpocząć, nawdychać się świeżego, wiejskiego powietrza i nabrać sił do dalszej batalii życiowej. towarzyszy mu ukochana żona i dorosła córka, która od ładnych parunastu lat jest nadal dzieckiem "trudnym", dziwnym. Na szczęście państwo Anchora-Ferrersa maja udanego syna 
i przepiękną wnuczkę, co daje im jako takie poczucie dumy i zadowolenia. Swoje bogactwo milioner zawdzięcza własnym udoskonalonym pomysłom dla przemysłu zbrojeniowego. 
Choroba spowodowała, ze musiał zwolnić tempo życia i pracy, stąd pomysł na wiejski wypoczynek. Idylliczna sytuacja trwała zaledwie kilka chwil, do momentu, kiedy Matilda, żona Olivera, znajduje w pobliskim lasku rozwieszone na krzakach wnętrzności. Przerażające tym bardziej, że kojarzy się to 
z krwawym morderstwem, które miało miejsce w tej okolicy jakieś piętnaście lat wcześniej. Zginęło wówczas dwoje młodych ludzi,w tym były chłopak ich córki Lucii. Dziewczyna od tego czasu stała się jeszcze trudniejsza w obcowaniu 
z innymi. 
Na szczęście w posiadłości pojawiają się dwaj policjanci, którzy z wielkim zainteresowaniem przyglądają się znalezisku i z wielkim zrozumieniem podchodzą do niepokoju rodziny. Wydaje się, że sprawa zostanie szybko wyjaśniona, tym bardziej, że sprawca dawnej zbrodni siedzi w wiezieniu. Tylko dlaczego nie działa telefon, internet, a posiadłość jest odcięta od świata. 
Tymczasem, gdzieś na skraju drogi, przy lasku włóczęga znajduje zakrwawionego pieska, który ma do obroży przyczepioną zniszczoną kartkę, 
z której udaje się odczytać tylko dwa słowa "Ratujcie nas".
Kim są "policjanci", skoro nie są stróżami prawa?
Dla rodziny rozpoczynają się godziny przepełnione okrucieństwem, torturami psychicznymi i fizycznymi. Analityczny umysł pana Olivera nakazuje mu za wszelką cenę zostawić wskazówki dla detektywa, który będzie prowadził śledztwo w sprawie ich śmierci, bo ze wszyscy umrą jest tego pewien. Nie wie tylko ile będą musieli wycierpieć. Zbrodniarzy cechuje przemyślane okrucieństwo, wyszukane metody zadawania bólu...
Jest i inspektor Jack Caffery, który  boryka się z własną traumą. Szukając rozwiązania własnych problemów trafia w sam środek sprawy rodziny milionera. Czy uda mu się rozwiązać zagadkę i zdąży uratować tych ludzi? 
Rozwiązanie zagadki trudne do zniesienia zarówno psychicznie jak i fizycznie.  Powtarzam, chciałam krzyczeć "to niemożliwe".


Hayder Mo : Wilk. Katowice : Sonia Draga, 2016, 399s.   

wtorek, 3 maja 2016

"Zaopiekuj się mną" Dorothy Koomson

Ta śliczna dziewczynka z okładki to Tegan, córka Adele. Adel nie żyje, zmarła na białaczkę. Adele poprosiła swoją najbliższą i jedyną przyjaciółkę Kamryn, aby zaopiekowała się dzieckiem, gdy jej już nie będzie na tym świecie.
Zważywszy na fakt, jak bardzo traumatyczne przeżycia wyniosła sama Adele z domu rodzinnego, nie należy się dziwić, że wolała powierzyć swoją uroczą córeczkę przyjaciółce. Jest jednak pewne "ale". Otóż Kamryn zerwała wszelkie kontakty, ponieważ niemal w przeddzień swojego ślubu dowiedziała się, że ojcem Tegan jest jej osobisty narzeczony.
Po dwóch latach Adel wysłała jej kartkę z prośbą, aby przyjechała do szpitala, bo ona umiera. Mimo ogromnych emocji dziewczyna pojechała do byłej przyjaciółki. Spełniła jej prośbę , zabrała od dziadków Tegan i zajęła się nią. 
To w skrócie historia Tegan i Kamryn. Wydaje się banalna historia. Jednak ładnie opowiedziana, świetnie się ją czyta i obserwuje jak między bohaterkami rodzi się więź, przywiązanie, zaufanie. Oczywiście pojawia się biologiczny ojciec, ale również ten, który na miano ojca prawdziwie zasługuje. To Lucka mała wybrała na przyjaciela. Więź jaka wytworzyła się między dzieckiem a dorosłym mężczyzną jest niesamowita. Osobowość małej bohaterki wpływa na życie otaczających ją dorosłych. To pod jej wpływem podejmują różne decyzje, analizują swoje zachowania i reakcje. Stwierdzenia, pytania, obserwacje Tegan trafiają w samo sedno problemów, z jakimi boryka się mama Ryn. Radość dziecka jest prawdziwą radością. Smutek i tęsknota za zmarłą mamą jest tak samo wielki jak smutek i tęsknota za utracona przyjaciółką. Wiele rzeczy niewyjaśnionych, niedopowiedzianych. Na szczęście Adele zostawia listy do Kamryn i dla Tegan.
Czy uczucie jakim darzyła Kamryn Nathaniela, swojego narzeczonego, było na tyle silne by wzniecić je na nowo? 
Przez powieść przeplata się również problem adopcji białego dziecka przez czarnoskórą kobietę. Kamryn toczy batalię, ale czy zdoła ja wygrać?
Powieść ma pewne niedociągnięcia i jest trochę naiwna, ale czyta się świetnie.

Koomson Dorothy : Zaopiekuj się mną. Warszawa : "Albatros", 2008, 429s.

sobota, 30 kwietnia 2016

"Gorzka czekolada" Lesley Lokko

Pamiętam parę lat temu tytuł tej książki bardzo często pojawiał się na książkowych blogach. Ja dopiero teraz wypożyczyłam tę książkę z biblioteki, bo spodobała mi się powieść tej autorki "Świat u stóp".
Tutaj mamy trzy bohaterki, których ponad dwudziestoletnia historie poznajemy równorzędnie. Laura i jej towarzyszka zabaw w Ameline mieszkają w domu surowej babki tej pierwszej. Dziewczynki są niemal w tym samym wieku, tyle tylko, ze jedna jest wnuczką, a druga pełni rolę "dziewczyny do towarzystwa", która nie ma nawet nazwiska. Laura jest nieślubnym dzieckiem porzuconym przez matkę, która uciekła z Haiti gdzieś do Ameryki. Surowa babka jest okropna wobec wnuczki, bo obawia się, że ta pójdzie w ślady córki, a wręcz okrutna jest wobec Ameline.
Melanie natomiast opływa w dostatki w rezydencji gdzieś na przedmieściach Londynu. Ma wszystko czego dusza zapragnie oprócz rodzinnego ciepła. Jest to najbardziej blada z bohaterek. Nieco zmanierowana, leniwa duchowo, nie potrafi wyciągać wniosków z błędów, które popełniła w życiu. Laura natomiast po nieudanym romansie z żołnierzem amerykańskim, stacjonującym na Haiti, a którego owoc pojawił się po dziewięciu miesiącach, po paru jeszcze innych błędach, z których największym chyba była ucieczka do matki, staje na własnych nogach. Walczy o siebie, wyznacza cele, do których uparcie dąży. z małej zagubionej istoty staje się kobietą sukcesu. Popełnia oczywiście błędy, ale jej kręgosłup moralny, zasady, których się twardo trzyma pozwoliły osiągnąć stabilizację materialna i emocjonalną.
Ameline po ucieczce przyjaciółki z domu surowej babki również postanawia wziąć życie w swoje ręce. Początkowo pracuje w hotelu, a później z pomocą dużo starszego Anglika opuszcza rodzinny kraj i udaje się do Anglii. Tam z pomocą już męża otwiera własną kawiarnię- ciastkarnię, tam poznaje smak sukcesu i miłości. Cały czas tęskni za przyjaciółką z dzieciństwa. Po śmierci męża wraca na Haiti, gdzie zastaje umierającą babkę Laury. Rozmowa, jaką odbyła ze starszą panią wprowadza wiele zamętu w jej życie, ale i wiele wyjaśnia.
Ameline i Laura ciężko pracują, by polepszyć swoje życie, by być paniami własnego losu. natomiast Melanie czeka aż ktoś jej coś da, zrobi za nią. Wszelkie kłamstwa, krzywdy pójdą w niepamięć. Niestety tak się nie da. Życie nie daje samego ptasiego mleczka. Ma smak słodko-gorzki jak gorzka czekolada. Warto jednak przełknąć tę gorycz, aby poczuć smak słodkiego sukcesu i słodkiej niezależności.
Powieść świetnie się czyta mimo jakiś tam naiwności i przewidywalności.

Lokko Lesley : Gorzka czekolada. Warszawa : Świat Książki, 2010, 532s.


" Ostatnie lato" Catrin Collier

Prusy Wschodnie okolice obecnego Olsztyna, majątek ziemski i czas krótko przed wybuchem II wojny światowej. Osiemnastoletnia Charlotte szykuje się do balu, który z okazji urodzin zorganizowali jej rodzice. Charlotte pochodzi nie tylko z bogatej ziemiańskiej rodziny, ale przede wszystkim ro kochającej się i szanującej rodziny. Jak każda nastolatka marzy o wielkiej miłości, małżeństwie i dzieciach. Uosobieniem tych marzeń jest Claus von Letteberg, starszy od niej syn arystokratycznego rodu. I to właśnie ja Klaus wybrał sobie na żonę. Zaręczyny odbyły się podczas urodzinowego balu, a nasza bohaterka śniła na jawie o swoim szczęściu. Ślub odbył się szybko ze względu na nadciągającą wojnę. Niestety czar prysł niemal pierwszej nocy, a dziewczyna uświadomiła sobie, że nie kocha męża, a młodzieżowa fascynacja nie miała nic wspólnego z miłością. Wybucha wojna i Charlotte jest najszczęśliwsza, gdy mąż przebywa gdzieś daleko. Niestety wojna zbiera swoje śmiertelne żniwo wśród rodziny Datskich, giną bracia, umiera ojciec i nagle z niemal podlotka staje się kobietą odpowiedzialną za losy rodziny i majątku. 
W czasie wojny bohaterka poznaje jeńca rosyjskiego z którym poznaje prawdziwy smak miłości. Pod czujnym okiem niemieckich żołnierzy rozkwita romans dziedziczki z wrogim jeńcem. Od niego dowiaduje się o okrucieństwach hitlerowskich dowódców i żołnierzy. Wprowadza to ogromny zamęt w rozumowanie młodej dziedziczki, która bardzo chciałaby być dumna z Niemców i Hitlera.
W majątku ciężko się żyje, bo wojsko bezwzględnie zabiera wszystko, by wyżywić żołnierzy, jednak są też namiastki normalności. Obchodzone są święta, stoi ubrana choinka, dzieci otrzymują prezenty. Potworności wojny mieszkańcy
Grunwaldsee doznają w styczniu 1945 roku, kiedy do Prus wkracza zwycięska Armia Czerwona, która jak szarańcza wszystko zmiotła, co stanęło jej na drodze. Charlotte w jednej chwili traci wszystko, sama zostaje sponiewierana i tylko cudem uchodzi z życiem.
Charlottę poznajemy jako osiemdziesięcioletnią starszą panią, która śmiertelnie chora postanawia po raz ostatni odwiedzić rodzinne strony. Towarzyszy jej wnuczka, która z wielkim zainteresowaniem słucha opowieści babci. Przewodnikiem tej podróży jest pamiętnik, jedyna rzecz, która ocalała z pożogi wojennej, a który Charlotte zaczęła prowadzić  w osiemnaste urodziny. Emocje jakie towarzyszyły starszej bohaterce przenikają przez kartki powieści, a ona sama jawi się jako niepokorna kobieta, której wojna nie zniszczyła, ale wpłynęła na jej dalsze życie i wybory.

Collier Catrin : Ostatnie lato. Warszawa : Pruszyński i S-ka, 2012, 568 s.

piątek, 27 lutego 2015

"Ostrożnie z marzeniami" Jeffrey Archer

Powieść przeczytałam jakiś czas temu. Czekałam na nią długo i niestety czas czytania przypadł na trochę niekorzystny okres w moim życiu. Liczyłam nawet na to, ze pomoże mi ona oderwać się od kołaczących myśli, ale niestety... ucierpiała tylko przyjemność czytania.
Archer należny do moich ulubionych autorów, a z bohaterami " Kronik Cliftonów" zżyłam się bardzo. Szkoda, ze autor każe tak długo czekać, bo niestety pamięć jest ulotna. Na szczęście mam bloga. Okazał się bardzo pomocnym wspomagaczem mojej dziurawej pamięci.
W poprzednim tomie " Sekret pilnie strzeżony" zostawiłam bohaterów w bardzo napiętej sytuacji. Syn Cliftonów miał wypadek i nie wiadomo było czy go przeżył.
Nie jest już tajemnicą, że zginął ktoś inny - przyjaciel Sebastiana, syn wpływowego gangstera don Pedra Martineza, który postanawia zemścić się na całej rodzinie Sebastiana. W tym celu wprowadza swojego człowieka do rady nadzorczej rodzinnej firmy Barringtonów. Emma Clifton, matka Sebastiana, pretenduje właśnie do objęcia stanowiska prezesa firmy. 
Sytuacja firmy jest na tyle stabilna, ze rada nadzorcza i akcjonariusze podejmują decyzje o budowie luksusowego statku pasażerskiego. Przedsięwzięcie nosi w sobie pewne ryzyko, które może doprowadzić firmę do bankructwa, ale z drugiej strony możne dać jej wielkie zyski.Martinez sabotuje budowę statku, co powoduje rezygnację ze sprawowania funkcji prezesa przez
Rossa Buchana.
W gronie rodzinnym kwitnie szczęście i miłość. Do czasu... 
Jak to u Archera bywa mnóstwo postaci, wątków. Tom czwarty zdominował do Pedro Martinez i jego synowie, którzy w sposób bezwzględny i okrutny pozbywają się nieprzyjaciół. Nie przeszkodziły im nawet działania pułkownika Scotta-Hopkinsa i jego jednostki specjalnej. Na scenę wkracza kilka kolejnych postaci, które mieszają złoczyńcom  szyki, jak nowa żona majora Fishera czy Cedric Hardcastle.
Mimo takiego zagęszczenia zła i obaw o losy naszych bohaterów, czytając wierzymy, że dobro zwycięży.
Jaki będzie wynik wojny dobro - zło jeszcze nie wiadomo, bo znowu zostawiamy ich bardzo trudnej i niepewnej sytuacji. I chociaż tym "złym" już wymierzono częściową karę, to końcowy efekt jest nadal niepewny.
Powieść oczywiście trzyma w napięciu, czyta się bardzo dobrze. Nadal uważam, ze Jeffrey Archer zasługuje na miano mistrza powieści o zabarwieniu sensacyjnym.
 O poprzednich tomach "Kronik Cliftonów" można przeczytać klikając na obrazki

      http://wwwmojblogmpoppins.blogspot.com/2014/01/sekret-najpilniej-strzezony-jeffrey.html
   

Archer Jeffrey : Ostrożnie z marzeniami.Warszawa : Rebis, 2014, 416s.

wtorek, 6 stycznia 2015

"Przyjaciółki" Dorothy Koomson

Serena i Poppy to tytułowe "Przyjaciółki". Obie mają po piętnaście lat, gdy na ich drodze staje przystojny, trzydziestoparoletni Marcus Halnsley. Nauczyciel historii, rozwiedziony, tata kilkuletniego synka.
Serena jest cichą, spokojną i pilną uczennicą. Pochodzi z kochającej się rodziny, ma dwie starsze siostry, którym powierza swoje sekrety. Wiadomo nie od dziś, że czas dorastania jest najtrudniejszym okresem w życiu człowieka, a rodzice nie zawsze nadają się do zwierzania. Każdy ma jakieś tajemnice i Serena miała je również. Właściwie jedna - romans z nauczycielem. Nie powiedziała o tym nikomu, bo groziło to przede wszystkim utratą ukochanego i to na długie lata. Prawo jest bezlitosne i nie rozumie nastolatek. Serena zakochana zgadzała się na wszystko, czego Marcus zażądał. Trzymała buzie na kłódkę szczęśliwa, że jest "jedynym światłem" w życiu mężczyzny. Nawet nie zauważyła jak bardzo Marcus uzależnił ja od siebie, jaki potrafił być okrutny, gdy wymagał bezwzględnego posłuszeństwa.
Gdy padł pierwszy siarczysty policzek, dziewczyna była kompletnie zamroczona i zszokowana.
Poppy była zawsze wielbicielką lodów we wszystkich kolorach i smakach. Siadała sobie na ławce w parku i zajadała się słodkimi, zimnymi rożkami. W takiej właśnie chwili podszedł do niej Marcus. Znał ja wcześniej, bo i w jej szkole uczył kiedyś historii. Poppy również była nieśmiała, a na dodatek miała wiele dziewczęcych kompleksów. Marcus dawał jej poczucie wartości, opowiadał jak bardzo ją kocha. Poppy stała się "tą trzecią" w związku.
Terror, gwałt, bicie, poniżanie w ten sposób mężczyzna wymuszał  bezwzględne posłuszeństwo. Trwało to ponad trzy lata, a dziewczyny były coraz bardziej uzależnione od swojego oprawcy. Marcus napuszczał dziewczyny na siebie, a one notorycznie gwałcone i bite pałały do siebie z jednej strony nienawiścią, a z drugiej wytworzyła się miedzy nimi chora więź, bo gdy zachodzi potrzeba wspierają się nawzajem i oszukują Marcusa.
Pewnego dnia jednak obie miały dość i postanowiły odejść od oprawcy. Najpierw Serena pojawia się w domu Marcusa ubrana w zakazane tenisówki, a później przychodzi Poppy. Mężczyzna jednak nie daje za wygraną i żąda od Poppy, by ta zabiła rywalkę. Dochodzi do szamotaniny, w wyniku której Marcus zostaje ugodzony nożem w bok. Krew leje się niemiłosiernie i dziewczyny przekonane, że on nie żyje ociekają z miejsca wypadku.
Obie zostają postawione w stan oskarżenia i obie twierdzą, ze to był wypadek i są niewinne. Sędzia nie daje jednak wiary, bo jak można kogoś przypadkiem ugodzić nożem prosto w serce.
Obronną ręką z procesu wychodzi Serena, natomiast Poppy musi odpokutować swoje winy spędzając ponad 20 lat w wiezieniu.
Do kolejnego spotkania dochodzi właśnie po tych dwudziestu latach. 
Serena ma kochającego męża i dwoje wspaniałych dzieci, a Poppy ? Cóż ona nie ma nic poza ogromną chęcią zmuszenia "przyjaciółki" do przyznania się do winy i odzyskania dobrego imienia.
Powieść pisana dwutorowo. Poznajemy życie i prawdę Sereny i osobno Poppy. To one są narratorkami. Jakże różne miały życie od tego pamiętnego dnia. Poppy przedstawia życie więzienne,  ból zerwania więzi z rodziną, ból powrotu na wolność. Natomiast Serena żyje dla rodziny, dla dzieci, męża, którego uwielbia. Oboje szykują się do powtórnego ślubu, głośnego, przygotowanego z wielka pompą, bo ten pierwszy był skromny i szybki. Doskonała rodzina z powszednimi problemami, ale z fantazja i polotem. Z opowieści Sereny emanuje szczęście, ale również i strach przed utratą tego szczęścia. Czy dlatego mąż nie wszystko wie o swojej żonie? Czy groźba Marcusa, że zniszczy wszystko, co ona kocha, jest aktualna po jego śmierci?
A co z Poppy, która jak każda istota chce być kochana i kochać?
Autorka doskonale przedstawiła uzależnienie ofiary od oprawcy, a właściwie syndrom sztokholmski.Kiedy dziewczyny, a teraz już kobiety tak naprawdę uwolnią się od oprawcy?
Książkę czyta się doskonale i chociaż  w koncu nie wiem jakiego koloru były oczy Markusa ( niebieskie czy piwne, ale na pewno miały głebię) to poszukam innych powieści tej autorki.

Koomson Dorothy : Przyjaciółki. Warszawa Wydawnictwo Albatros, 2014, 478s.

niedziela, 19 stycznia 2014

"Sekret najpilniej strzeżony" Jeffrey Archer

Trzeci tom "Kroniki Clifton'ów. Równie wciągający jak dwa poprzednie.
Rok 1945 Izba Lordów ma  w końcu ustalić komu należny jest rodzinny spadek Giles'owi Barringtonowi czy Harry'emu Clifton'owi.
Gdy już w kocu decyzja zostanie podjęta i wydaje się, że czarne chmury zostały rozerwane, nad przyjaźnią głównych bohaterów zawisa chmura  ciężka jak ołów, bo w postaci łowczyni majątków, której udaje się poróżnić Giles'a z resztą rodziny.
Syn Emmy i Harry'ego wyrasta z lat dziecięcych i niestety wplątuje się w międzynarodową aferę związaną z fałszywymi pieniędzmi i rzeźbą Rodina.Sebastian jest dość niepokornym dzieckiem i często spędza sen z oczu rodzicom, jednak dorasta i ma szanse studiować na prestiżowej uczelni jako jedyny stypendysta szkoły, do której uczęszcza. Krótko przed zakończeniem roku szkolnego zostaje  z niej wydalony  ....  
Harry Clifton rozwija swoją karierę pisarska i ma właśnie lecieć do Ameryki, by promować nową powieść.
Giles zajął się z dużym sukcesem polityką i wszystko wyglądałoby różowa, gdyby na jego drodze nie stanął Fischer, odwieczny wróg obu mężczyzn. Ten sam, który znęcał się nad Harrym w czasach szkolnych i ten sam, który przypisywało sobie wojenne sukcesy Giles'a.
Emma natomiast poszukuje dziewczynki z koszyka, która prawdopodobnie jest jej przyrodnia siostrą. 
To taki ogólny zarys, ale nie mogę się wgłębiać w szczegóły, bo powieść jest tak przejrzysta i przewidywalna, że każde następne zdanie grozi przegadaniem i popsuciem rozwiązywania zagadki potencjalnemu czytelnikowi.
Trzecia część podobnie jak " Czas pokaże" i "Za grzechy ojca"  napisana jest wartkim, wciągającym stylem. Można przy niej spędzić miłe popołudnie, a później pozostaje czekać na kolejny tom. Mam tylko nadzieję, że nie aż rok.

Archer Jeffrey : Sekret najpilniej strzeżony. Poznań : Rebis, 2013, 399s.

wtorek, 7 stycznia 2014

"Powrót" Victoria Hislop

Piękna okładka i nazwisko autorki, a może w odwrotnej kolejności i utonęłam w lekturze.
Spodziewałam się czegoś równie urokliwego jak "Wyspa", która jeszcze gdzieś drzemie w zakamarkach mojej duszy ...
Autorka w tej powieści przeplata lata współczesne z latami 30tymi ubiegłego wieku. Okropnym czasem wojny domowej w Hiszpanii, jej tragediami i krwawymi walkami.
Młoda Angielka, Sonia udaje się w podróż ze swoja przyjaciółką, która w ten sposób chce uczcić swoje urodziny. Sonia jest niezbyt szczęśliwą mężatką, ma gburowatego męża, wysoce "dystyngowaną" teściową, która pokazuje jej jak bardzo nie pasuje do ich otoczenia.
Kobiety udają się do Grenady, rodzinnego miasta Federico Garci Lorki, w który został zamordowany.
Alhambra w Grenadzie
 Sonia spacerując po mieście trafia do cichej kawiarenki, w której obsługuje starszy pan- właściciel i kelner w jednej osobie. To dzięki niemu poznaje historię rodziny Ramirez, poprzednich właścicieli kawiarni El Barril.  Ramirez'owie mieli trzech synów i córkę Mercedes uwielbiana przez rodziców i braci.
Lata 30ste XX wieku przyniosły Hiszpanii II Republikę, w której żyło się w miarę spokojnie, ale przede wszystkim godnie. Niestety wojna domowa i dyktatura wojskowa generała Franco wywróciła życie do góry nogami większości Hiszpanów. Nastał czas terroru, grozy i bólu. Również ta rodzina opłakiwała zamordowanych i uśmierconych w obozach stworzonych przez nacjonalistów. 
Mercedes od dziecka kochała tańczyć, początkowo robiła to w domu przy gitarowym akompaniamencie brata. Później doskonaliła swój taniec pod okiem zaprzyjaźnionej byłej tancerki. Dziewczyna kochała taniec, a druga jej miłością był Javier Montero, doskonały gitarzysta flamenco, którego poznała i pokochała na krótko przed wybuchem zamieszek. Rodzinna Grenada i Malaga, z której pochodził Javier staja się arena brutalnych represji i masowych egzekucji, które nie oszczędziły rodziny Ramirezów.
Mercedes postanawia odszukać ukochanego. Idzie do miasta , w którym nikt nie jest bezpieczny, a z budynków pozostały zgliszcza. Mercedes udaje się na tułaczkę z tymi ludźmi i dociera do Bilbao, gdzie zostaje opiekunka dla dzieci wysyłanych do Anglii.
 Nigdy już nie wróci do ojczyzny.
Sonia wysłuchuje z zapartym tchem dziejów Ramirez'ów, bacznie przygląda się zdjęciom, które wiszą na ścianach kawiarni i czuje ogromną więź z nimi. Wspólnie ze starszym panem odwiedza miejscowy cmentarz, pochyla się nad grobem rodzinnym byłych właścicieli kawiarni.
Powieść przepełniona bólem , rozpaczą, potwornościami wojennymi z jednej strony, a z drugiej wzruszenie, miłość i nadzieja. A przede wszystkim taniec.
Flamenco kojarzy się chyba wszystkim z Hiszpanią. Kiedyś oglądałam taki koncert w TV. Wiem, że to jest nic w porównaniu z obejrzeniem go na żywo. Jednak uczucia jakie towarzyszą tancerce i gitarzyście można było odczytać nawet ze szklanego ekranu. Tancerze flamenco wyrażają swój ból, radość, dumę, zawziętość, godność. To chyba właśnie dlatego Franco zakazał muzyki i tańców podczas dyktatury. 
Książka jest bardzo dobra, jednak te rozdziały dotyczące współczesności niestety są dość kiepsko napisane. Na szczęście Ramirez'owie zajmują ogromną część powieści.

Hislop Victoria : Powrót. Warszawa : Albatros, 2009, 470 s.

środa, 1 stycznia 2014

"Za grzechy ojca" Jeffrey Archer

To druga część historii rodu Clifton'ów. Pierwsza "Czas pokaże", o której pisałam tutaj, pochłonęła mnie bez reszty. Jednak postanowiłam przypomnieć sobie dokładnie o czym była, bo jednak jakiś czas minął od jej przeczytania. I w ten sposób mam świeże spojrzenie na obie części powieści.
Pierwsze wrażenie jest takie, ze jednak "Czas pokaże" napisane jest z większym pazurem, akacja wartka, szybko zmieniająca się sceneria, zamieszanie wokół ojcostwa Harry'ego. Poza tym miło mi było czytać o kimś, kto swoja ciężka pracą wyrywa się z nizin społecznych. Matka Harry'ego budziła mój najwyższy podziw.
Nie zmieniła się moja niechęć do Hugo Barrington'a, jak się okazuje słusznie.
Druga część rozpoczyna się dokładnie w miejscu, gdzie skończyła się pierwsza.
Harry ciężko ranny ląduje w szpitalu, gdzie podaje się za Toma Bradshawa, z którym pływał na zatopionym okręcie. Gdy wysiada na lad w Nowym Jorku, zostaje aresztowany i oskarżony o zabójstwo brata. Sprawny adwokat rodziny Bradshaw'ów namawia go by nie wyjawiał swojego prawdziwego nazwiska i Harry ląduje na długie sześć lat w więzieniu za dezercję z wojska.
Europa jest w stanie wojny z Niemcami, za oceanem wszyscy czekają na decyzje o przystąpieniu do wojny. Harry w końcu ma sposobność wzięcia udziału w wojnie.
Tymczasem ukochana bohatera, Emma nie wierzy, ze chłopak zginął. Mimo trwających walk i zawirowań historii postanawia odszukać ukochanego. Desperacja z jaką się do tego zabrała budzi wielki podziw. Dziewczyna "Idzie na wojnę" z najbardziej wpływowym prawnikiem Nowego Jorku.
Sefton Jelks, ten sam który oszukał Harry'ego, nie podołał sprytowi dziewczyny i ostatecznie spotkało go to na co zasłużył.
Po nosie dostaje paru innych cwaniaków, którzy na bolesnych doświadczeniach bohatera chcieli się dorobić. Dość, że Emma utwierdza się w tym, że ukochany żyje. Wraca do Anglii, dokąd  po pewnym czasie sprowadza "narzeczonego".
Jednak czy teraz będą mogli być razem o tym ma zdecydować Izba Lordów. Dlaczego? Niestety nie mogę odpowiedzieć na to pytanie, bo nie wiem. Archer znowu urwał opowieść w najciekawszym momencie. Tylko jeden głos ma zadecydować o przyszłości Harry'ego, rodziny Barrington'ów i paru innych osób.

Ta część "Kronik.. " mimo ze osadzona w burzliwym okresie II wojny światowej prowadzona jest spokojniej. Harry w więzieniu, Emma poszukująca ukochanego, może dlatego brakuje mi pazura. Trochę przewidywalne losy bohaterów. Jenak powiść napisana pięknym językiem i z wyobraźnią. Archer trzyma poziom.

Archer Jeffrey : Za grzechy ojca. Poznań : Rebis, 2012, 374 s.

niedziela, 28 lipca 2013

"Dom orchidei" Licinda Riley


Sielsko,anielsko i prawie beztrosko.
Absolutnie nie neguję, ani nie krytykuję. Książka ma wiele mankamentów, ale i tak wciągnęła mnie bez reszty. Potrzebowałam takiej książki, w której prostują się ścieżki bohaterów niczym jak za dotknięciem czarodziejskie różczki.
Riley przenosi czytelnika w czasy, gdy wprowadzało się pannę do towarzystwa podczas tzw. debiutu na salonach. Państwo mieli służbę, ogrodnika, stajennego i wiele innych udogodnień.
Powieść prowadzona w dwóch wymiarach czasowych, współcześnie i w I połowie XX wieku.
Julia, światowej sławy pianistka po śmierci synka i męża szuka dla siebie samotni. Powraca z Paryża w swoje rodzinne strony. Jest bardzo nieszczęśliwa i nie jest w stanie zmierzyć się z rzeczywistością. Na szczęście ma energiczna siostrę, która nad nią czuwa i nie pozwala jej całkowicie odciąć się od świata.
Wharton Park, ogromna i niegdyś kwitnąca angielska posiadłość, dziś obraca się w ruinę. Jedynym jej spadkobiercą jest Kit Crowford, młody, sympatyczny człowiek, który będąc dzieciakiem przyjeżdżał tu na wakacje do do ciotki Oliwii.
Kit niestety nie jest w stanie doprowadzić majątek do dawnej świetności i postanawia go sprzedać, jednak nie w całości. Dawne domki dla służby chce wyremontować i zatrzymać dla siebie. To właśnie w jednym z nich pod podłogą robotnicy znaleźli pamiętnik. Kit przyniósł pamiętnik do Julii, ponieważ w tym domku mieszkała jej babka, która pracowała w dworze jako pokojówka. 
Zaintrygowana dziewczyna odwiedza swoją babcię Elsie i od niej dowiaduje się o związkach jakie łączą obie rodziny. Elsie opowiada o wielkiej, ale nieszczęśliwiej miłości, jaką darzyła Oliwia swojego męża Harrego. 
II wojna światowa niosła nie tylko ból, cierpienie, zło. Plątała ludzki losy tak, że nie sposób było je rozsupłać.A skutki decyzji Harrego odczuwają współcześnie Julia i Kit....
Losy Oliwii i Harrego i czasy w których żyli mają klimat i są pełne uroku. Ich historia zainteresowała mnie bardziej niż losy Julii i Kita. Może dlatego, że Kit to taki rycerz na białym koniu z samymi tylko dobrymi cechami, a tacy zdarzają się tylko w bajkach. 
Powieść czyta się przyjemnie i szybko, w sam raz na niedzielne popołudnie, gdy trzeba skrywać się przed męczącym upałem. 
Polecam ją wszystkim, którzy lubią skrywane rodzinne tajemnice i tym, którzy chcą odetchnąć od literatury wyższych lotów.

Riley Lucinda : Dom orchidei.Warszawa : Albatros, 2012, 528s.

poniedziałek, 30 lipca 2012

"Rozświetlone pokoje" Richard Mason

 
"Być może starość to rozświetlone pokoje w pamięci i ludzie, którzy tam żyją"
Philip Larkin

Joan, ponad osiemdziesięcioletnia kobieta, która ma za sobą już niemal całe życie. Gdybym chciała określić ją kilkoma suchymi słowami to były by one takie :
urodzona w RPA,matka Eloise, Georga, wdowa po Franku,pianistka, obecnie przebywa w domu starców, cierpi na demencję.
A tak na prawdę kim jest Joan? Poznajemy ją w chwili, gdy córka Eloise postanawia umieścić ją w domu starców. Nie jest w stanie zapewnić jej całodobowej opieki, a matka zaczyna się gubić w rzeczywistości. Eloise, nie jest niewdzięczną córką, która chce się pozbyć matki. Po prostu jest szalenie zajęta pracą w korporacji, jest pragmatyczna i praktyczna. Chce dla matki jak najlepiej, dlatego dom starców wybiera z wielkim pietyzmem, nie licząc się z kosztami. George, syn Joan mieszka tysiące kilometrów od matki. Również zajęty swoimi sprawami, nie ma czasu dla starej kobiety.
A Joan, marząca o mieszkaniu z córką i wnukami, godzi się na swój los, by nie stać na drodze kariery i życia Eloise. Zresztą ta już dawno dokonała wyboru życiowego, zrezygnowała z życia rodzinnego na rzecz życia w pojedynkę.
Córka przed oddaniem Joan do domu spokojnej starości zabiera ją w podróż do do RPA, gdzie Joan się wychowała. Tam odnajdują pamiętnik prababki sprzed ponad stu lat. Z zapisków wynika, że matka i babka Joan po wojnach burskich trafiły do obozu koncentracyjnego, całość ich majątku została doszczętnie zniszczona lub rozkradziona. Przeżywały tam gehennę, z której z życiem uszły tylko one dwie, spośród całej rodziny.
Pamiętnik i przypadkowe spotkanie z Paulem, chłopcem pracującym w bibliotece publicznej urozmaicają życie staruszki w ekskluzywnym domu starców.
Paul, niespełna szesnastolatek pomaga Joan rozwikłać historię rodziny, która kiedyś była właścicielem kamienicy ( obecnego domu starców). Historia ta splata się z dziejami rodzinnymi i wydarzeniami sprzed wieku, jakie miały miejsce w rodzinnych stornach pensjonariuszki.
Starsza pani zaczyna przenosić się w przeszłość, spotyka postacie ze swoich wspomnień. W domu starców pojawiają się jej byli właściciele i odkrywają się ich dramatyczne i przerażające fakty z życia. Joan, niczym wróżka, może ingerować w ich losy, może zmienić przeszłość, zapobiec tragediom.
To, co dla innych jest demencją, dla Joan jest siłą napędową do działania. Może zrobić wszystko, potrzebna jest tylko odwaga. A co najważniejsze, może rozliczyć się z własną przeszłością. 
Otoczenie odczytuje stan zdrowia i ducha pensjonariuszki jednoznacznie, jako stan pogłębiającej się demencji z Alzheimerem. Zaordynowane leki, stały dozór powodują, że Joan jest coraz trudniej zmieniać przeszłość...
Czy Joan, spolegliwa kobieta, matka, żona była w swoim życiu szczęśliwa? 
Czy zdoła rozliczyć się ze swoją przeszłością?
A Eloise, pragmatyczna bizneswomen, która dokonała już życiowego wyboru. Czy uda jej się odnaleźć szczęście, znajdzie w sobie głęboko zakopaną życzliwość i miłość do matki?
Jak powiedziała jej kiedyś Joan " życie daje nam zawsze inny wybór, tylko trzeba go dostrzec" George i Eloise stają ponownie przed takim wyborem, tylko muszą odnaleźć te możliwości.
Powieść bardzo poruszająca, wobec której nie można przejść obojętnie. Czytając w głowie powstaje wiele pytań, które zmuszają do refleksji nad sobą, rodziną , odpowiedzialnością za siebie i losy innych. 
To powieść o dojrzewaniu do roli bycia córką starszej matki, wreszcie to powieść o miłości i umieraniu i ciągłym poszukiwaniu szczęścia. A czym ono jest? 
"Szczęście jest proporcjonalne do rozdźwięku miedzy naszymi oczekiwaniami, a tym, co życie niesie" s. 228

 

Mason Richard ; Rozświetlone pokoje. Warszawa : Świat Książki, 2009, 478s.

poniedziałek, 23 lipca 2012

"Czas pokaże" Jeffrey Archer

"Czas pokaże" to pierwsza część "Kroniki Cliftonów".Ile tych części będzie, trudno mi powiedzieć, bo spotykam sprzeczne informacje - trzy, pięć. Nie wiem czy sam autor zdecydował, bo druga część ma się ukazać w listopadzie 2012.
W pierwszej części Archer przedstawia poszczególnych bohaterów i ich punkt widzenia na różne wydarzenia, przypadki, które skutkują takimi a nie innymi zdarzeniami w życiu głównego bohatera Harrego Cliftona.
Chłopak jest ponad przeciętnie zdolny, ma anielski głos i mógłby osiągnąć wiele, gdyby nie fakt, że urodził się w bardzo biednej rodzinie.Ojciec Hary'ego zaginął w niewyjaśnionych okolicznościach. Wyszedł do pracy w dokach i już nie wrócił.
  Matka Harry'ego Masie kocha go bardzo zrobiłaby wszystko, by syn osiągnął szczyty. Tylko jak to zrobić zarabiając nędzne pensówki jako kelnerka w herbaciarni.
 W "Czas pokaże" towarzyszymy Harry'emu w jego wędrówce ku dorosłości. Razem z nim wagarujemy, uciekamy do doków portowych, poznajemy tajemniczego pana Old Jacka, nieformalnego nauczyciela chłopca.Odprowadzamy go do elitarnej szkoły dla chłopców, w której uczy się dzięki zdobyciu stypendium chórzysty. 
Nie jest łatwo znaleźć się wśród bogatych rówieśników, których stać na wszystko. Będą chwile bólu i zwątpienia w swoje możliwości. Będą również okrutni koledzy, którzy wytykają palcami syna dokera i kelnerki. Będzie jednak Giles Barrington, syn właściciela linii żeglugowej, który mimo różnicy pochodzenia staje się najlepszym przyjacielem bohatera. Przyjaźń chłopców w tym okresie to jest to, co chłopca najlepszego spotkało. Jednak łyżkę dziegciu dorzuca do niej ojciec Giles'a, Hugo Barrington. Dlaczego?
By tego się dowiedzieć trzeba sięgąć po książkę. 
W powieści nic nie jest proste, zawikłana historia rodzinna,pewne wydarzenie sprzed narodzin Harry'go skutkuje w jego życiu.
Czy pochodzenie, błędy rodziców będą miały wielki wpływ na losy bohatera? "Czas pokaże".
Książka napisana jest bardzo lekkim językiem. Nie ma w niej zbędnych ozdobników a Archer prowadzi i mami czytelnika swoim niepowtarzalnym stylem. 
Nie jest to moje pierwsze spotkanie z prozą Archer'a. I jak w poprzednich zostałam bez reszty wciągnięta w fabułę tak, że niemal zapomniałam o Bożym świecie.
Dzięki narracji prowadzonej przez kilka osób uzyskujemy spojrzenie na wydarzenia z różnych kątów patrzenia, a to dopełnia obraz. 
Jednak do ostatniej strony nie wiemy tak naprawdę nic i chcemy więcej, a o to przecież chodzi w dobrej powieści sensacyjnej.
Ja już chciałabym więcej, niestety muszę poczekać na następną część sagi.


Archer Jeffrey : Czas pokaże. Warszawa : "Rebis", 2011, 406s.


niedziela, 22 lipca 2012

"Wyspa" Victoria Hislop




Któż nie zna  choroby wywołanej przez bakterie, które wyniszczają po kolei każdy organ wewnętrzny i zewnętrzny, zostawiając zeszpecenie, zniekształcenie i w końcu przynoszącą bolesną śmierć. To z Biblii i czasów biblijnych znamy wołania " nieczysty, nieczysty". Trąd skazywał człowieka przede wszystkim na izolację, samotność. Wszyscy się od niego odsuwali z obawy przed zarażeniem. Najpierw pojawiały się małe błyszczące guzki, znamiona, które wysypywały się na ciele, a później, gdy bakteria dalej trawiła człowieka zakończenia nerwowe obumierały. Człowiek chory na trąd nie czuł bólu, łatwo się kaleczył, zakażał rany a to przyspieszało rozwój choroby.
Zdrowi izolowali się od chorych wyrzucając ich z miasta, wsi, ze społeczności. Chorzy doskonale rozumieli sytuację i sami odchodzili by nie narażać bliskich na tę straszną chorobę. Tworzyli osobne kolonie, gdzie usiłowali jakoś żyć.

Fabuła tej powieści jest podobna do wielu innych. Główna bohaterka, Alexis Fielding ma 25 lat, pracę, która jest jej pasją rozbudzoną przez ojca od najwcześniejszego dzieciństwa. Jest archeologiem, pracuje w muzeum, a nade wszystko uwielbia wykopaliska. Kocha Grecję i to nie tylko z powodów zawodowych, ale zawsze budziła w niej to zainteresowanie z powodu pochodzenia jej matki. Alexis jest pół Angielką pół Greczynką.
 Matka niestety nie lubi mówić o swoim pochodzeniu i latach spędzonych w kreteńskiej wioseczce Plaka.
Alexis  bliższy był  ojciec niż matka nosząca w sobie tajemnicę. 
Jest w życiu człowieka taki okres, kiedy chce się wiedzieć więcej o swoim pochodzeniu, swoich korzeniach. Dziewczynę poznajemy w chwili, gdy jest na rozdrożu emocjonalnym. Ma narzeczonego, z którym jest już od kilku lat, chłopak kocha ją, ale w tym związku czegoś brakuje. Alexis czuje jakąś pustkę i postanawia wyjechać z narzeczonym na krótkie wakacje do Grecji, by tam poszukać rozwiązania swoich rozterek i odszukać swoje greckie korzenie.
Plaka miejsce urodzenia Sofii, matki Alexis to mała wioska, w której wszyscy się znają. Mieszka tu Fotini, przyjaciółka z dzieciństwa matki i ciotki Sofii.
To ona opowiada wstrząsającą historię rodziny. "Historia twojej matki jest historią twojej babki i jest także historią twojej prababki. Jest historią twojej babki ciotecznej. Ich losy były powiązane, i to właśnie mamy na myśli, kiedy w Grecji mówimy o fatum."
Spinalonga, grecka wyspa położona niemal na przeciw Plaki. Miejsce tragiczne dla wielu Greków, których powalił trąd.  To właśnie z tym miejscem są ściśle związane losy rodziny Sofii. 
Z opowieścią Fotini przenosimy się na dłuższy czas właśnie na wyspę, do brzegów której parę razy w tygodniu dobija swoją łodzią pradziadek Alexis, który przywozi chorym potrzebne rzeczy. Ludzie mieszkajacy tam walczą o życie o godność. Jest z nimi lekarz, który całym sercem oddaje im swoje siły i umiejętności. Patrzy na rozpacz tych ludzi, ale nie pozostaje bierny.
Urzekła mnie ta opowieść przede wszystkim dobrocią i sercem, jakie niektórzy bohaterowie darzą siebie nawzajem. To opowieść o tym, aby "żyć mimo wszystko", być przydatnym i potrzebnym drugiemu człowiekowi. Mieszkańcy wyspy tak żyją, tworzą społeczność, w której nie ma miejsca na rozpacz i bunt. Ich mała społeczność z daleka przygląda się okupacji hitlerowskiej Grecji, "dzięki" chorobie omijają ją jej okrucieństwa. Choroba nie wybiera ani według stanu, zawodu czy płci. Dotyka lekarzy, adwokatów, mieszkańców Krety czy Aten. Oni wszyscy znajdą swoje miejsce na Spinalondze. Po pewnym czasie uzyskują pieniądze od rządu, ich byt się poprawia, do wyspy zostaje doprowadzony prąd, nie muszą się martwić o wodę. Zjawia się też lekarz, który poszukuje lekarstwa na tę straszną chorobę.
"Wyspa" to również saga rodzinna, w której jest miejsce na miłość, zdradę i zabójstwo. Wiele w niej nieszczęść, ale górę bierze miłość, która niemal ulecza wszystkie rany.
Bardzo podobała mi się ta powieść. Jest w niej wiele optymizmu. Fotinia snuje swoją opowieść tak, że jej bohaterowie są z krwi i kości, ze swoimi zaletami i wadami, po prostu żyją i na długo zostają w pamięci.
Można również poznać zwyczaje Greków począwszy od obrzędu zalecania się kawalera do panny, przez  ślub i wesele, po tradycyjne kreteńskie potrawy.
 
 
Hislop Victoria : Wyspa. Warszawa : "Albatros", 2007, 428s.

czwartek, 28 czerwca 2012

"Złodziejski honor" Jeffrey Archer

Z waszyngtońskiego Muzeum Narodowego ginie bezcenny oryginał Deklaracji Niepodległości . Dokument święty dla wszystkich Amerykanów, pilnie strzeżony pod pancernymi szybami. Braku dokumentu nikt nie zauważa ani tłumy zwiedzających, ani pracownicy palcówki. Dlaczego ?
 Pod szybami kryje się doskonały falsyfikat. 
Kto ma oryginał?
Zleceniodawcą kradzieży był Saddam Husajn, który postanowił ośmieszyć prezydenta Clintona i wszystkich Amerykanów  ogłaszając światu, że jest w posiadaniu tak cennego i pilnie strzeżonego dokumentu, a następnie chce go spalić 4 lipca 1993 roku.
Czy mu się to uda? Czy zjednoczone siły wywiadów Mossadu i Stanów Zjednoczonych udaremnią ten niecny plan? 
Kim jest niepozorny profesor- wykładowca prawa konstytucyjnego na jednym z uniwersytetów i dlaczego  on właśnie znalazł się w centrum wydarzeń ? 
Misterny plan kradzieży wymagał wielu zabiegów i zatrudnienia wysoko wykwalifikowanych "specjalistów" będących na usługach mafii. Obserwujemy jak plan zostaje wprowadzony w życie. 
W drugiej części służby rządowe i wywiadowcze nie chcą dopuścić do skandalu i za wszelką cenę odebrać Husajnowi  dokument.
Akcja powieści przenosi się do Iraku. Tam nie jest zbyt wesoło, bo Irakijczycy dowiadują się o nieproszonej wizycie i są na nią przygotowani. Wiadomo gra toczy się nie tylko o dobro narodowe, ale przede wszystkim jest to walka na śmierć i życie. Kto pomoże Amerykanom w przeprowadzeniu misji i ucieczce z terenu wroga? Czy ten plan ma w ogóle jakiekolwiek szanse na realizację.? W końcu wszyscy wiemy jak wyglądało życie pod reżimowskimi rządami Husejna.
I ciagłe pytanie, które przewija się przez całą powieść : Gdzie jest oryginał Deklaracji ?
Nie mogę powiedzieć, że wciągnęła mnie ta powieść. Pierwsza część toczy się leniwie. Jest tam dużo nazwisk, szczegółów i szczególików i to mnie trochę zmęczyło i zniechęciło.
Druga część toczy się wartko i jest napisana bardzo zręcznie. Dynamiczne obrazy przesuwały mi się przed oczami, pastaci przestały być papierowe. W sumie czytałam tak długo, aż nie skończyłam.
Podsumowując : nie jest to najlepsza książka Archer'a. Czytałam lepsze.

Archer Jeffrey : Złodziejski honor. Warszawa : Wydaw. PRIMA, 1993, 394 s.

środa, 13 czerwca 2012

"Najgorsza rzecz jaką zrobiła" Alice Kuipres

Ta powieść to pamiętnik nastolatki. Nie taki zwykły pamiętnik, jaki piszą dziewczyny w pewnym wieku  i na pewnym etapie dojrzewania. To pamiętnik terapeutyczny. Pisanie go miało pomóc Sophie poradzić sobie z emocjami, smutkiem, żałobą po śmierci siostry.
Po tragicznym i bezsensownym wydarzeniu, którego skutkiem była śmierć ukochanej Emily w domu rodzinnym zapanowała głęboka żałoba. Pozostały na świecie tylko dwie samotne istoty : Sophie i jej mama. 
Czasami jest tak, ze śmierć zbliża ludzi. Tu stało się inaczej. Każda z nich przeżywa tragedię na swój sposób i osobno. Sophie obwinia się o śmierć siostry, matka zamyka się w swoim bólu i mimo starań nie potrafi dotrzeć do młodszej córki. 
Sophie była z Emily w momencie jej śmierci. Wspomnienia, obrazy, przesuwają się jak w filmie. Pojawiają się i wywołują stan paniki, który dziewczynie nie pozwala normalnie funkcjonować.  Świat rozleciał się na drobne kawałki. Nic już nigdy nie będzie takie samo. Szkoła, koleżanki, sobotnie imprezy z przyjaciółmi, Sophie bierze w tym wszystkim udział, ale jakby tylko w połowie. Faktycznie jest sama w swojej rozpaczy i bólu. Do tego świata nie chce nikogo wpuścić, nawet matki.
To piękna proza o przeżywaniu żałoby, o próbie pogodzenia się ze stratą, o ogromnej tęsknocie za siostrą i wielkim pragnieniu by chociaż przez chwilę raz jeszcze ją zobaczyć.
To powieść o wrażliwości i kruchym poczuciu własnej wartości tak bardzo charakterystycznym w nastoletnim wieku.
Wreszcie to opowieść o tęsknocie za tym, co było dotychczas normale - miłość, spokój, doskonały kontakt z matką. 
Czy Sophie i jej mama znajda upragnione ukojenie bólu i odnajdą siebie nawzajem?
Czy naprawdę dla nich "nawet za chmurami kryje się czysty horyzont" ? 

Poruszyła mnie bardzo ta powieść. Cieszy się ona dużym powodzeniem wśród uczennic, które odwiedzają "moją" bibliotekę. Jest taka prawdziwa w przekazaniu emocji, jakie targają młodymi ludźmi i to nie tylko w obliczu nieodwracalnego.
Polecam ją i córkom i mamom ( tatom również).

Zachęcam do przeczytania pierwszej powieści Alice Kuipres 


Kuipers Alice : Najgorsza rzecz, jaką zrobiła. Warszawa : Nasza Księgarnia, 2011, 234s.

poniedziałek, 11 czerwca 2012

"Królowa deszczu" Katherine Scholes

"Królowa deszczu" - tytuł tajemniczy, a jednocześnie romantyczny. Zaintrygowała mnie oczywiście okładka z baobabem w tle. 
Kate, bohaterkę powieści poznajemy w chwili, gdy jest już dorosłą, samodzielną kobietą. Wcześniej jednak Kate jest mała dziewczynką, która stoi na cmentarzu w Tanzanii nad trumnami swoich rodziców, którzy zostali bestialsko zamordowani. Od tego czasu dziewczynka przebywa w domu dziecka i jest pod stałą opieką misji.
Dorosła Kate wyrzuciła z pamięci tragiczne wydarzenia, nauczyła się sama dbać o siebie. Jest osoba rzeczową, pragmatyczną i praktyczną. Nie pozwala sobie na chwile słabości. Życie nauczyło ją bycia twardą. Wszystkie święta spędza na dyżurach pielęgniarskich w renomowanej prywatnej klinice medycznej, pozostały czas spędza pielęgnując swój ukochany ogródek przy domu w Australii, który otrzymała w spadku po rodzicach.
Dom sąsiaduje z innym zupełnie opuszczonym domem, w którym pewnego dnia pojawia się starsza kobieta o długich, siwych włosach. Sąsiadka jest osoba trochę ekscentryczną, uwielbia spędzać czas przy ognisku, świetnie posługuje się strzelbą i robi wyśmienita lemoniadę z limonki. Annah Mason bardzo stara się zbliżyć do Kate, momentami jest wręcz mecząca i zbyt ciekawska czym bardzo denerwuje młodą sąsiadkę.
Wszystko się zmienia, gdy pewnego dnia Katę znajduję ją nieprzytomna. Sprowadzenie karetki, jazda do szpitala i czuwanie przy łóżku chorej zbliża bardzo kobiety. Tym bardziej, że Kate dowiaduje się wielu rzeczy z przeszłości o swoich rodzicach, o ich pracy misyjnej w Afryce o tym jacy byli naprawdę. 
Annah jest główną bohaterka powieści, to jej życie, losy, poświęcenie i radość niesienia pomocy potrzebującym jest głównym wątkiem tej pięknej książki.
Annah, dziewczyna z bogatego australijskiego domu zachwyciła się listami ciotki - misjonarki. Któregoś dnia stwierdziła, że ona chce pójść w ślady nieżyjącej ciotki i porzuciła dobrobyt, bezpieczną rodzinę i wyjechała do Afryki do Tanganiki ( obecnej Tanzanii). Marzyła jej się placówka, w której swoją pracę misjonarską wykonywała ciotka Eliza, jednak biskup wysłał ją do Langali, placówki położonej niedaleko granicy z Ruandą. Prowadzili ją rodzice Kate.
Tak zaczyna się ta opowieść - spowiedź, która ma oczyścić Annah z zarzutów obwiniania ja o śmierć misjonarzy, a jednocześnie przywraca Katę utracone dzieciństwo. 
Podczas czytania wędrujemy z Annah przez Afrykę, obserwujemy jej przemianę z niepewnej i nieco zawstydzonej dziewczyny w silną, mocną kobietę, której los nie poskąpił przykrych i tragicznych wydarzeń, która mimo wszystko nie poddaje się w niesieniu pomocy innym. Jej życiowe i osobiste tragedie,jej miłość, przyjaźń z ludźmi Afryki, jej dylematy związane z wykorzystywaniem szamańskich środków medycznych a tym co nakazuje religia chrześcijańska to wszystko składa się na obraz kobiety niezłomnej w swej miłości do bliźniego i chęci niesienia pomocy potrzebującym.
Jest to również opowieść o Afryce. Jej piękno przyrody zachwyca,  przeraża natomiast historia, krwawe walki między plemionami w Rwandzie, prymitywne zwyczaje oskarżania o czary. Chociaż to ostanie uchroniło "Królową deszczu" przed okrutną śmiercią z rąk morderców rodziców Kate. 
Wiele jest w tej książce smutnych historii, jednak miłość i niezłomność głównej bohaterki w niesieniu pomocy za wszelką cenę powoduje, że czyta się ją z zapartym tchem i jest po prostu piękna.


Katherine Scholes -  australijska pisarka, urodzona w Tanzanii. Tam spędziła większość swojego dzieciństwa, w pamięci zachowując wspomnienia długich podróży Land Roverem do najdalszych zakątków regionu Dodoma, gdzie jej ojciec był misjonarzem-doktorem. Potem jej rodzina przeprowadziła się do Anglii następnie osiadła w Tasmanii, gdzie pisarka mieszka do dziś z mężem i dwoma synami.



 Scholes Katherine : Królowa deszczu. Warszawa : Świat książki, 2011, 525s.




poniedziałek, 30 stycznia 2012

"Dom jedwabny" Anthony Horowitz

Któż nie zna przygód światowej sławy detektywa Sherlocka Holmesa ?
Mogłabym powiedzieć, ze zamiłowanie do kryminałów, a teraz do thrillerów wzięło swój początek od Arthura Conan Doyle'a i jego "Przygód Sherlocka Holmesa. 
Podobnie jak w pierwowzorze detektywowi dzielnie dotrzymuje kroku doktor Watson, przyjaciel i jak się okazuje pamiętnikarz.
To właśnie on, już po śmierci Holmesa opisuje jedna z przygód, które dane mu było przeżyć w spowitym mgłą Londynie.Sprawa nabiera większej pikanterii, gdy okazuje się, ze w zbrodnię zamieszane jest wiele osób pochodzących z elit ówczesnego świata polityki i pieniądza.
Watson, który stosunkowo niedawno się ożenił, co wzbudziło pewną niechęć, a może zazdrość w Holmesie, przybywa do przyjaciela na  Baker Street z kilku dniową wizytą. Detektyw z wrodzoną sobie przenikliwością wydedukował prawdziwa przyczynę wizyty doktora oraz fakt, ze jego zona wyjechała do chorego dziecka pewnej znajomej. Oczywiście wprawiło to w wielkie zdumienie poczciwego doktora.
Przygoda zaczyna się, gdy na Baker Street pojawia się Edmund Carstairs, marszand wplatany w kradzież obrazów, a teraz prześladowany przez człowieka w kaszkiecie. 
Jak się okazuje, sprawa, która miała być dziecinnie prosta staje się bardzo skomplikowana. Rozwiązanie jej wymaga od bohatera wielu poświeceń, a nawet zagraża jego życiu.
W tej powieści nic nie jest tak, jakby się wydawało. Gra pozorów, pozory są grą. Sprawa jest tym bardziej przykra, ze dotyczy dzieci i to tych najsłabszych, bo sierot.
Holmes oczywiście radzi sobie z ta trudną zagadką. Prawda triumfuje, a złoczyńcy idą do więzienia, albo prosto do piekła.
Nie ma sensu opowiadać powieści, bo przeczytać ją to sama przyjemność. Język przepiękny, chwała autorowi i tłumaczowi !!
Horowitz  zdradza nieco szczegółów z jego prywatnego życia detektywa, wprowadza na arenę powieści brata Sherlocka, pokazuje, że miał "słabostki" typu fajka z bardzo dobrym tytoniem, a czasami opium. Pokazuje, ze detektyw nie miał łatwego charakteru, jednak zawsze był oddanym przyjacielem.
W mistrzowski sposób pokazuje geniusz swojego bohatera :
„Potrzebowałem chwili, żeby pojąć, co robi: podążał za śladem kropelek wosku, niemal niewidzialnych dla ludzkiego oka. On, rzecz jasna, zauważył je natychmiast.”
 
"Gdy wyeliminujesz to, co niemożliwe, wtedy to, co pozostanie, choćby było najbardziej nieprawdopodobne, musi być prawdą"
 
Tak twierdził Sherlock od początku , a czytelnik ... no cóż ...
Musiałam doczytać do ostatniej strony, aby powiązać wszystkie nitki ze sobą, albo je rozwiązać. Zakończenie jest po prostu genialne. Kunszt Horowitza i dopieszczenie powieści widać właśnie tu na ostatnich stronach.


piątek, 7 października 2011

"Letni domek" Marcia Willett

Jaką tajemnicę kryje w sobie piękny sielski domek na wsi? I jaki wpływ ma dzieciństwo na dorosłe życie ?
Wiadomo - dzieciństwo i dorosłość są nierozerwalnie związane ze sobą.
Ale jak się czuje młody człowiek, gdy po śmierci matki otwiera inkrustowaną szkatułkę ze skarbami matki i odkrywa w niej swoje zdjęcia z różnych okresów, jednak nie są to zdjęcia dobrze mu znane, nie pamięta miejsc, w których były zrobione, nie pamięta, by kiedykolwiek miał takie ubranie,zabawki jak na zdjęciu. Nie pamięta, by kiedykolwiek opierał się o taki samochód, jaki widać na zdjęciu.
A co pamięta Matt ?
Siedząc nad otwartą szkatułką wspomina matkę, która w jego bardzo wczesnym dzieciństwie była wesołą, wspaniałą i zabawną mamą. Później, gdy ojciec zginął w Afganistanie mama posmutniała, zgorzkniała. Wreszcie zatraciła się w swojej rozpaczy tak bardzo, ze popadła w alkoholizm.
Matt bardzo kochał matkę i młodszą siostrę Imogen. Radzili sobie sami jak mogli, a ich dobrym duszkiem, który się nimi opiekował była Lottie i Milo, którzy mieszkali w Rezydencji, do której należał "Letni domek".
To dzięki Milo i Lottie, parze dziwaków, jak mówił czule o nich Matt, rodzeństwo miało opiekę i wyrosło na porządnych ludzi. Matt jest pisarzem i ma za sobą ogromny sukces wydawniczy, a Imogen jest szczęśliwą żoną weterynarza i matką ślicznej córeczki.
Milo jest właścicielem Rezydencji i majątku, a Lottie kobietą  o wspaniałym sercu przepełnionym empatią, dobrocią i mądrością. 
Splot wydarzeń, trudności finansowe spowodowały, że Milo podejmuje trudną decyzję o sprzedaży letniego domku. Marzy mu się, by zamieszkała tam Imogen z rodziną. Niestety mąż dziewczyny nie zgadza się na to. Jedak domek pozostanie w rodzinie, bo kupuje go Matt.
Czytelnik razem z nim odkrywa zakamarki domu, odgaduje jego tajemnice. I z każdą rozwikłaną zagadką Matt czuje jak ogarnia go spokój i pewność, że znalazł swoje miejsce na ziemi. Są to jednak takie małe zagadki, które zawiodą go do tej wielkiej tajemnicy, którą nosił przez całe życie w swojej podświadomości, a która nie pozwalała mu zaznać spokoju.Życie Matta zaczyna nabierać rumieńców....
Gdzieś przeczytała, że jest to książka doskonała na letnie popołudnie. Doskonała na wrześniowe lato :)))
Napisana lekko, wzruszająco, ale nie cukierkowato. Przez jej karty przewijają się wcale nie papierowe postaci, a każda z nich zasługuje na uwagę.
Myślę, że i jesienią, która dzisiaj zawitała do nas z chmurami i deszczem "Letni domek" będzie doskonałą lekturą.

 Oto parę miejsc związanych z "Letnim domkiem"

Miejsce Poboru opłat na drodze Porlock Toll, gdzie Matt zawsze płacił w drodze u Imogen

Różany dom   w Bossington, miejscowości, w której toczy się akcja powieści
zdjęcia pochodzą z oficjalnej strony autorki 
Willett Marcia : Letni domek. Zakrzewo : Replika, 2011, 347s.