RSS
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą kryminał. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą kryminał. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 12 kwietnia 2011

"Księżniczka z lodu" Camilla Lackberg


"Międzynarodowa nagroda Grand Prix de Litterature Policiere dla najlepszej powieści kryminalnej 2008 roku !" ( z okładki)
Jest to piersza część sagi napisanej przez Camillę Lackberg.
Akcja toczy się w małym, spokojnym miasteczku Fjallbacka na zachodnim wybrzeżu Szwecji. Przyjeżdża tam, po tragicznej śmierci rodziców, pisarka Erika Falck. Chce dokończyć swoja powieść i uporządkować sprawy rodziców. Przebywanie w domu rodzinnym, który ma swoją historię, a jej samej przypomina szczęśliwe dzieciństwo, uspokaja ją i motywuje do pracy. Erika lubi spacerować i właśnie podczas jednej z takich przechadzek  zostaje wciągnięta w sam środek drastycznych wydarzeń.W pewnym domu odkrywa wspólnie dozorcą ciało Alexandry Wijkner. Wszystko wskazuje , że denatka popełniła samobójstwo. Znaleziono ja w wannie z pociętymi żyłami. Rodzice Alexandry nie wierzą, że sama targnęła się na życie. Wkrótce okazuje się, że ofiara była w ciąży i bardzo cieszyła sie z tego faktu.
Po dokładniejszym zbadaniu śladów policja odrzuca tezę samobójstwa. 
Erika, która w dzieciństwie uwielbiała Alexandrę, dziewczynę nieco wyniosłą i wybierającą towarzystwo. Przez pewien okres były nierozłącznymi przyjaciółkami. Gdy Alexandra skończyła 12 lat rodzice nagle postanowili o wyjeździe z Fjallbacka. Tak się drogi dziewczynek rozeszły.
Teraz, po 20 latach Erika i jej szkolny kolega Patrik Hedstrom, który jest obecnie policjantem, usiłują rozwiązać zagadkę.
Dość szybko ustalają, że śmierć Alex może mieć związek z mroczną przeszłością.
Co dziś łączyło piękną i wyniosłą Alexandrę z byłym szkolnym kolegą Nilssonem, artystą malarzem zapijającym się na umór? Dlaczego Alex nie chciała rozmawiać o swojej młodszej siostrze i jaką skrywała tajemnicę przed swoim mężem, który ją ubóstwiał ? Kto był ojcem nienarodzonego dziecka? Wreszcie kim są Lorenzowie i dlaczego pani Lorentz przyszła na stypę po pogrzebie Alex do jej rodziców i cały wieczór rozmawiała tylko z siostrą zmarłej?
Pytania się mnożą dosłownie podczas czytania. Nic nie jest tak, jak się na początku wydawało. Książka właściwie do końca trzyma czytelnika w niepewności. Kto zabił i dlaczego?
Dużym walorem tej powieści jest opis postaci, są one wyraziste, takie z krwi i kości. Zresztą klimat też jest świetnie oddany. Można wiele dowiedzieć się o zwyczajach, przyzwyczajeniach Szwedów mieszkających na prowincji.
Lackberg Camilla : Księżniczka z lodu. Warszawa : Czarna Owca, 2009, 427 s.


wtorek, 4 stycznia 2011

"Ukradziony sen" Aleksandra Marinina

"Piszę o życiu - o miłości, pracy, różnych drobnych sprawach, które składają się na codzienność. Używam sztafażu intrygi kryminalnej, bo tak mi jest najwygodniej. W moich książkach historie o morderstwach to dekoracje, w których rozgrywa się prawdziwa fabuła powieści" - powiedziała Marinina na spotkaniu z czytelnikami

"Ukradziony sen " jest jej pierwszą powieścią kryminalną, która ukazała ię w Polsce.
Bohaterką jest znana z innych powieści Anastazja Kamieńska analityk milicyjny. Tym razem Nastia musiała zamienić prace przy biurku na poszukiwania mordercy.Zamiast analizować dane i informacje dostarczane przez dochodzniówke, sama dochodziła prawdy. Dlaczego?
Otóż jej przełożony major Pączek nikomu poza nią nie ufa. W szeregach dochodzeniówki jest zdrajca.
Sprawa początkowo wydaje się prosta, wręcz banalna. Zostaje zmordowana atrakcyjna hostessa z pewnej firmy. Dziewczyna lubiła męskie towarzystwo, nie stroniła od kieliszka, potrafiła balować przez kilka dni. W pracy przymykano na to oko, bo potrafiła zjednać sobie kontrahentów.
Zastanawiające jest jednak to, ze Kamieńskiej ktoś bardzo przeszkadza w prowadzeniu śledztwa. Podczas dochodzenia okazuje się, że zamordowana dziewczyna miała od wielu lat koszmary senne, w których pojawiała się zakrwawiona ręka i zielony klucz wiolinowy. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie fakt, ze zamordowana usłyszała swój sen w radiu. Bała się, że ktoś na nią oddziałuje przez radio. 
Major Kamieńska trafia na książkę, której okładka przedstawia dokładnie obraz ze snu zamordowanej. Kamieńska uparcie dąży do prawdy, im bliżej jest rozwiązania tym więcej ludzi ginie. Dlaczego? Kto jest taki wszechwładny i wszechwiedzący ? W tej powieści wszyscy są podejrzani. Dlaczego uprowadzono córkę kolegi milicjanta, któremu Anastazja zawsze ufała? Czy zdrajca jest jeden, czy jest ich wielu?
Trzeba przyznać, że napięcie buduje Marinina wspaniale. Do tego realistyczne opisy Moskwy, sytuacji politycznej, zmian zachodzących w Rosji, powstających grup przestępczości zorganizowanej, czy zwykłych gangów.Po jednej stronie stoją rosnący w siłę i bogactwo przestępcy, a po drugiej są stróże prawa z Pietrowki - zmęczeni, źle opłacani. Nie stać ich na kupno własnego mieszkania, posłania dzieci do dobrej szkoły, czy wynajęcia opiekunki. Sytuacja jest kryminogenna i dlatego Kamieńska od początku do końca z narażeniem własnego życia rozwiązuje zagadkę sama. A kim jest morderca czytelnik dowiaduje się dosłownie w ostatnim zdaniu, tak było i ze mną :))

środa, 20 października 2010

"Koronacja czyli ostatni z Romanowów" Boris Akunin

Przeczytałam tę książkę jakieś trzy, cztery tygodnie temu, ale nie mogłam się zabrać do opisania jej, bo tak mnie pochłonęła praca, że na widok komputera ciemniało mi w oczach.
Literatura rosyjska jest mi prawie obca, poza sztandarowymi nazwiskami. Z Akuninem spotkałam się po raz pierwszy, ale chyba nie ostatni.
Pierwsze wrażenie - książka jest napisana bardzo ładnym stylem, piękny język literacki, fabuła rozbudowana, wielowątkowa.Postaci jest wiele i każda przedstawia inny charakter, wymaga innego spojrzenia i oceny.
Główny wątek - kryminalny. Tak jest to kryminał w całej swojej krasie, nie thriller, ale kryminał.
Akunin przenosi czytelnika do Moskwy w roku 1894, gdzie trwają przygotowania do koronacji cara Mikołaja II.
O tym co się wydarzyło opowiada sługa dworu  Afanasij Ziukin. Na początku powieści trudno było mi się przyzwyczaić to stylu snucia opowieści i jej języka, stylizowanego na XIX wiek, do tego rusycyzmy, z którymi ja tak nie koniecznie sobie radzę.
Podczas przygotowań do koronacji zostaje porwany najmłodszy syn Wielkiego Księcia Georgija Aleksandrowicza. Zbrodniarzem jest nikomu nie znany osobiście Lind., którego od wielu lat ściga Fandorin, niegdyś człowiek wysoko ustosunkowany, teraz detektyw amator. Fandorin wie, że Lind jest okrutnym mordercą, który swych ofiar nie pozostawia przy życiu.
Rozpoczyna się pojedynek, w grę wchodzi życie dziecka i bezcenny brylant, zdobiący carskie berło.Przestępca żąda w zamian za chłopczyka tej świętości carskiej - Orłowa, bez którego nie odbędzie się koronacja.
Akunin oprowadza czytelnika po Moskwie, po jej sławnych, zwykłych, mrocznych miejscach. Galeria postaci jest bardzo bogata, począwszy od carskiej rodziny, przez damy do towarzystwa, carskie kochanki, służących, po rzezimieszków, homoseksualistów .  Wszędzie tam szukamy Linda i jego kompanów. Do końca nie wiadomo kim on jest, czy odda dziecko żywe, a carski klejnot wróci na swoje miejsce. Bawi się świetnie podrzucając liściki z instrukcjami, strofując przeciwnika za złe wykonanie zadania, nakazuje rozkazuje, wyznacza spotkania i w końcu ucieka im sprzed nosa z dzieckiem ???
Dużą rolę odgrywa w pościgu na przestępcą sługa Afanasij Ziukin, który staje się prawą ręką Fandorina.Działają razem, ale nie wspólnie z carską policją. Doprowadza to do tego, że obaj są ścigani w Moskwie jako przestępcy. Ziukin to przymierze traktuje jako zło konieczne, bo bardzo mu się nie podoba sposób bycia Fandorina, jest z byt obcesowy, brak w nim szacunku dla rodziny carskiej. Poświęca się, aby uratować honor korony carskiej. Są tam dość śmieszne sytuacje, ale również i takie, które zmuszają do refleksji nad swobodą obyczajową naszych czasów.



piątek, 27 sierpnia 2010

Śmierć i trochę miłości" Aleksandra Marinina





 To moje pierwsze spotkanie z rosyjską autorką kryminałów, spowodowane wyzwaniem czytelniczym.
Spotkanie pierwsze, ale bardzo udane.Styl pisania Marininy, przedstawiania postaci bardzo mi się podobał. Nie ma w tej książce zbędnego chaosu, biegania, gonitw. Akcja toczy się wartko, ale bez  zbędnego pośpiechu. Bardzo przypadła mi do gustu główna bohaterka Anastazja Kamieńska, pracująca w milicji i łapiąca przestępców.Kobieta energiczna, pracoholiczka, bystra, inteligentna.
Akcja powieści zaczyna się w przeddzień ślubu Anastazji, wówczas to otrzymuje kartkę, na której drukowanymi literami jest napisane "NIE RÓB TEGO. POŻAŁUJESZ".
Kamieńska, która ma na co dzień do czynienie z przestępcami oddaje list do analizy w dochodzeniówce. Następnego dnia bierze ślub w urzędzie i tam niemalże na jej oczach zostaje zamordowana inna panna młoda.
Śledztwo prowadzone jest wielotorowo, gdy okazuje się, że takich liścików było więcej.
Podejrzanych jest parę osób, które miały powód, aby zamordować pannę młodą, tylko pytanie którą.Czy ta to była właściwa ofiara, czy przypadek, pomyłka. A może miała zginąć Anastazja?

Wokół milicjantki krąży wiele osób. Są koledzy, jest przypadkowy fotograf, którego zdjęcia bardzo pomagają w prowadzeniu śledztwa, są przestępcy.
Marinina buduje napięcie i czyta się powieść bardzo przyjemnie. Nawet mi nie przeszkadzało, że szybko odgadłam kto jest mordercą

czwartek, 26 sierpnia 2010

"Aleja samobójców" Marek Krajewski i Mariusz Czubaj

Tym razem Marek Krajewski napisał powieść kryminalną wspólnie z Mariuszem Czubajem. I od razu to widać, bo Mariusz Czubaj jest antropologiem, a jednym z zaginionych pensjonariuszy domu spokojnej starości o nazwie nota bene Eden jest emerytowany profesor chirurg znający się na sektach i rytualnych znakach. Co prawda może ma si to do siebie jak przysłowiowy kwiatek do kożucha, ale mnie się jakoś tak pokojarzyło. Prawdopodobnie dlatego, z w tej samej nocy, gdy znika profesor inny mieszaniec tegoż domu zostaje zamordowany i oskalpowany. Widać mu gołą czaszkę, może to stąd u mnie to skojarzenie z antropologią.:))
Skoro jest morderstwo musi być przestępca i ten, kto go szuka z wielkim samozaparciem, mimo rzucanych kłód pod nogi.Jest nim ( tym poszukującym) nadkomisarz Jarosław Pater, wielbiciel poprawnej polszczyzny, uparcie dążący do celu odludek. Władze zwierzchnie zakazały Patrowi zajmowania się tą sprawą. Piecze nad nią przejęło ABW, ale nadkomisarz nie posłuchał rozkazu, bierze urlop i z uporem maniaka rozsupłuje zagadkę.
Oczywiście ostatecznie udaje się ten zabieg dzięki pomocy zaufanych kolegów, przypadkowi, podsłuchanych rozmów.
W powieści jest wiele ciekawych postaci, które z zasady nie lubią naszego komisarza, który wścibia swój nos tam, gdzie nie trzeba i odkrywa tajemnice dyrektora ośrodka "Eden", wyjaśnia dlaczego ABW zajmuje się tą sprawą i dlaczegojest ona taka mocno "tajna/poufna".
Książka napisana wartkim językiem, nie mogę powiedzieć, że przygwoździła mnie do siebie, ale warto przeczytać, tym bardziej, że Krajewski jest jednym z poczytniejszych autorów kryminałów, a Mariusz Czubaj wniósł powiew świeżości ( akcja dzieje się w 2006 roku w Gdańsku, a ie jak zazwyczaj u Krajewskiego przed II wojną światową w Breslau)

Krajewski Marek, Czubaj Mariusz : Aleja samobójców. Warszawa 2008 284s.

sobota, 31 lipca 2010

"Głowa Minotaura" Marek Krajewski

To moje drugie spotkanie z  Eberhartem Mock'iem i jego śledztwem. Tym razem Marek Krajewski przenosi go do przedwojennego Lwowa. Niemiecki policjant współpracuje z polski komisarzem Edwardem Popielskim. Obaj wybitni fachowcy w swojej dziedzinie są w zbliżonym do siebie wieku, mają podobne upodobania do alkoholu, przygód z prostytutkami, są bardzo niecierpliwi, nie lubią za bardzo swoich zwierzchników.
Połączyło ich śledztwo w sprawie okaleczania i mordowania dziewic.
Akcja toczy się w Breslau ( Wrocław), trochę w Katowicach, ale 3/4 czasu spędzamy we Lwowie.
Autor wiedzie nas po uliczkach przedwojennego miasta, słychać śpiewną mowę lwowian, gdy przenosimy się do Katowic słychać gwarę śląską.
Podobnie jak w "Dżumie w Breslau" autor wykazuje się doskonałą znajomością dawnego miasta, uliczek z dawnymi nazwami. Czasami ciężko się połapać w topografii terenu, ale na szczęście bardzo pomocny jest słowniczek z nazwami ulic zamieszczony na końcu książki, podobnie jak zrozumienie lwowiaków.
Akcja toczy się wartko, duet Popielski  i Mock zaprzyjaźniają się ze sobą, obdarzają się wzajemnie zaufaniem, a jest ono tym bardziej potrzebne, że dużą rolę w powieści ogrywa 17-letnia córka Popielskiego Rita, która w pewnym momencie znika z oczu ojca, a odnajduje się po ponad pół roku w bardzo nieprzyjemnych dla komisarza okolicznościach.
Dość powiedzieć, że obaj policjanci nie przebierają w środkach, aby doprowadzić śledztwo do końca i winnych, w tym tytułowego Minotaura ukarać i to nie koniecznie w sali sądowej.
Książka warta polecenia dla osób lubiących kryminały i jak usłyszałam w mojej bibliotece "Krajewskiego trzeba przeczytać"
Jeśli miałabym tę książkę ocenić w skali 1-6, to dałabym 4,5

Krajewski Marek : Głowa Minotaura.Warszawa : WAB, 2009 347s.