RSS
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą literatura belgijska. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą literatura belgijska. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 23 sierpnia 2011

"Słownik imion własnych" Amelie Nothomb

Gdy ma się urodzić dziecko, rodzice bardzo długo wybierają imię dla niego. Przede wszystkim dlatego, by dało mu szczęście, trochę dlatego aby odzwierciedlało jego charakter.
Tak było i młodziutką Lucette i jej równie młodym mężem Fabien. Pobrali się właściwie dla zabawy, bo wówczas wydawało im się,że życie to zabawa. Zauroczenie minęło i Lucette nie mogła już patrzeć na swojego męża. Wszystko ją denerwowało z wzajemnością ze strony Fabien. Gdy dziewczyna była już w dziewiątym miesiącu ciąży zastrzeliła ojca swojego dziecka. W więzieniu urodziła córeczkę, której dała niespotykane, staroświeckie imię Plectrude, po czym popełniła samobójstwo.
Dziewczynkę adoptowała siostra Lucette. Wychowywała ja jak księżniczkę, hołubiła, kochała. Była prawdziwą dobrą wróżką dla tego dziecka. Mała przejawiała dziwne zdolności, wszystko analizowała, przemyśliwała, co tu dużo mówić była dość dziwna. Nade wszystko kochała taniec i tym zaskarbiła sobie miłość przybranej matki. Do czasu ..., wówczas matka z dobrej wróżki zmieniła się w jędzę.
Książka jest opisuje życie Plectrude widziane jej oczami. Zabieg celowy, ale nie do końca trafiony. Chyba za bardzo wydumane to wszystko.
Nie zachwyciła mnie ta książka. Jest to drugie spotkanie z pisarstwem Nothomb i niestety równie nieudane. Czyta się to dość leniwie oczekując jakiegoś pazura, zaskoczenia i nic. Niestety nic się tam nie dzieje, co mogłoby mnie zaskoczyć.
Chyba dam sobie spokój z czytaniem tych cieniutkich książeczek.


Nothomb Amelie : Słownik imion własnych. Warszawa : Muza, 2003 s.112

środa, 10 sierpnia 2011

"Tak wyszło" Amelie Nothomb



 Maleńka książeczka belgijskiej pisarki. Gdzieś o niej słyszałam, gdzieś o niej czytałam. Niekonwencjonalna, z dużą dawka przekory i humoru. I .... wielkie rozczarowanie, albo zwątpienie w moją możliwość zrozumienia tekstu. Spodziewałam się czegoś, co mnie bardzo zaskoczy, a tu nic.
  
W mieszkaniu Baptiste’a Bordave umiera nieznany mu mężczyzna. Przyszedł, by skorzystać z telefonu. Zdążył wykręcić numer i padł nieżywy. Mężczyzna ten był Szwedem i bardzo swoim wyglądem przypominał pechowego właściciela mieszkania.Życie nieżyjącego Olafa było zdecydowanie ciekawsze niż nudne życie Baptise'y , miała Jaguara i willę w Wersalu. 
Naturalnym odruchem Baptiste byłoby wezwanie pomocy, gdyby nie rozmowa z jakimś nieznajomym na wczorajszym przyjęciu.Dziwnym trafem dotyczyła ona dokładnie tego, co przydarzyło się Bordave dzisiaj - śmierci nieznajomego w naszym własnym  mieszkaniu i związanych z tym kłopotów .
Bordave szybko odrzuca dylematy moralne i postanawia wcielić się w tożsamość Szweda, a siebie samego uśmiercić.Ci cho zamyka na klucz swoje mieszkanie z trupem w środku, wsiada do jaguara, który wcale nie był zepsuty jak twierdził nieboszczyk i jedzie do willi w Wersalu.I zaczyna nowe życie ....
I tak się zastanawiam kto z nas nie chciał być chociaż przez chwilę kimś innym i znaleźć się w innym miejscu. Bohater cierpi na zaburzenie osobowości, utratę tożsamości i nie tak znowu do końca jest mu dobrze w skórze Olafa.
Jest w tej powieści dużo sarkazmu, dowcipu, wiele niekonwencjonalnych rozwiązań. Początek powieści zawiera dużo trafnych i dowcipnych stwierdzeń np. "Od czasów Kafki wiadomo, że jeśli nie jesteś paranoikiem to jesteś winny". Jednak oś mi w tej książce nie zagrało, być może inne powieści bardziej mi się spodobają.

Nothomb Amelie : Tak wyszło. Warszawa : Muza, 2009, 110s.