RSS
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Zafon Carlos Ruiz. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Zafon Carlos Ruiz. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 5 listopada 2012

"Pałac Północy" Carlos Ruiz Zafon

Zafona nikomu chyba nie trzeba przedstawiać. Jego absolutnie fenomenalny "Cień wiatru", rewelacyjna "Gra anioła" na długo zostały w mojej pamięci.
Pierwsze swoje książki autor kierował do młodzieży, podobnie i "Pałac Północy" jest książką dla młodego czytelnika. Wierzcie mi jednak, ze chociaż młode lata mam za sobą, a po książkę sięgnęłam przy okazji szkolnego "książkobrania", które sama zorganizowałam dla dziatwy szkolnej, to absolutnie nie żałuję, bo wciągnęła mnie ona w swoją intrygę i oczywiście jak na Zafona przystało w atmosferę tajemniczości, niesamowitości, z dreszczykiem strachu na plecach.
Zaczynając tę czytelniczą przygodę byłam przekonana, że znowu znajdę się w Barcelonie. A tu zaskoczenie ... Znalazłam sie w Kalkucie, gdzieś na początku XX wieku.
W 1916 roku pewien mężczyzna ucieka w popłochu przed swoimi prześladowcami, którzy chcą mu wydrzeć dwa zawiniątka, które skrywają maleńką dziewczynkę i brata bliźniaka. Kto go goni, trudno powiedzieć, ale jedno jest pewne - całej trójce grozi śmierć.
Porucznik Peake, bo on jest obrońcą dzieci, dociera do domu starszej kobiety - babki niemowląt, która by uratować im życie rozdziela je. Chłopiec, Ben trafia do sierocińca, pod bardzo dobrą opiekę. A jego siostra, Sheere zostaje z babką. Starsza pani, obawiając się o bezpieczeństwo małej, tuła się z małą po całym kraju, pod przybranymi nazwiskami.
Mija 16 lat i według prawa chłopiec staje się dorosły i musi opuścić placówkę opiekuńczą. Ma plany dotyczące dalszej nauki i dalszego życia. Czas spędzony w sierocińcu dał mu pewna stabilizację, ale nadszedł nieuchronny czas by opuścić gościnne jego progi. 
Niestety zło czaiło się w pobliżu przez te 16 lat i teraz pokazało swe ogniste oblicze. Sheere i Ben spotykają się, gdy ich babcia po wizycie tajemniczego i niebezpiecznego osobnika w swoim domu, pojawiła się u dyrektora sierocińca.  Młodzi bardzo przypadli sobie do gustu, poczuli jakąś więź duchową miedzy sobą. To, co mogłoby stać się głębszym uczuciem musiało zostać odrzucone, ale miejsce zajęła inna miłość - siostrzano - braterska.
Sheere przez całe swoje dotychczasowe życie wyidealizowała sobie obraz ojca - wynalazcy i poety, który uwielbiał swoją żonę i córkę, a który zginął przez ludzką zawiść.
Ben natomiast miał ciągle nieodparte uczucie, że ktoś go obserwuje i czuwa nad nim. Zresztą jego najbliższy przyjaciel podczas bezsennych nocy nieraz widział zwiwna postać pochylającą się nad śpiącym kolegą.
Rodzeństwo, gdy babcia w końcu zdradziła im tę tajemnicę, postanowiło dowiedzieć się prawdy i odszukać tajemniczy dom, który ojciec zdążył wybudować przed śmiercią.  
Kim jest tajemniczy Jawahal i dlaczego tak bardzo ich nienawidzi? Dlaczego chce ich śmierci ? Czy tylko on nastaje na życie Bena Sheere i całej grupy stowarzyszenia Chowbar Society ? Kto z bohaterów doczeka dorosłości i zrealizuje swoje marzenia? Wreszcie jakie znaczenie ma pędząca ognista lokomotywa umieszczona na okładce książki?
Dużo pytań, mało odpowiedzi. Za to wiele domysłów.

Książkę czyta się super. Kryminał, thriller, pogranicze fantasy. Trudno sklasyfikować tę powieść. 
Komu ją polecam ? WSZYSTKIM !!!  
A o innych książkach Zafona pisałam tu : "Więzień nieba"

Zafon Carlos Ruiz : Pałac Północy. Warszawa : Muza, 2011, 286 s.

sobota, 2 czerwca 2012

"Więzień nieba" Carlos Ruiz Zafon

Przepiękna, nastrojowa okładka, nazwisko ZAFON i nie mogłam się oprzeć. Odleciałam w przeszłość. Przypomniała mi się Barcelona z "Cienia wiatru", "Gra anioła" z diabolicznym nastrojem. Kupiłam książkę i czekałam na spokojniejszy czas w moim życiu, by całkowicie oddać się lekturze.
W zdumienie wprawiły mnie 4 strony różnych opinii na temat "Cienia wiatru" i "gry anioła". Nie podobało mi się to, bo to taki tani chwyt reklamowy. Przewertowałam te strony i przeniosłam się do Barcelony w 1957 roku. Ojciec i syn Sempere nadal prowadzą księgarnię, w której maja niesamowite książki, które czekają na swoich czytelników. Czasy są jednak ciężkie i mimo że zbliżają się święta Bożego Narodzenia ruch w księgarni jest niewielki. Właściciele mocno obawiają się o swoją egzystencję. Starszy pan Sempere postanawia iść z duchem czasu i przystroić witrynę sklepową elementami bożonarodzeniowymi.
Do księgarni wchodzi osobnik o mocno sfatygowanej posturze, nieprzyjemny, wręcz budzący lęk. Kupuje egzemplarz "Hrabiego Monte Christo", w który wpisuje dedykację dla Fermina Romero de Torres, wieloletniego przyjaciela i współpracownika panów Sempere, podpisując ją "13". Pyta jeszcze o jakiś klucz i wychodzi.
Daniel Sempere, które znamy z "Cienia wiatru" musi zmierzyć się z przeszłością nie tylko swoją , ale przede wszystkim Fermina, którego zna od lat, a jednak bardzo mało o nim wie. Fermin jest człowiekiem zagadkowym , by nie powiedzieć tajemniczym. Wiadomo, że z powodów tylko jemu znanych przyjął to nazwisko. Nigdy jednak nie posiadał tzw. udokumentowanej przeszłości, żadnej metryki urodzenia, dowodu osobistego itp. Fermin w najbliższej przyszłości chce się ożenić z ukochaną Bernardą. Przeszkadza mu jednak brak dokumentów, a do swojego prawdziwego nazwiska nie chce wracać.
Pojawienie się okropnego starucha w księgarni spowodowało wyjawienie prawdy o więziennej przeszłości Torresa. Autor przenosi czytelnika do 1939 roku, do okrutnego więzienia, gdzie naczelnikiem jest niejaki 
Maurice Valls, małostkowy człowieczek, chory z ambicji, by stać się światowej sławy pisarzem. Więźniem natomiast jest David Martin, którego twórczość ówczesne władze kazały spalić na stosach. Pojedyncze egzemplarze ocala u różnych osób, jednak  pisarz wtrącony do więzienia został skazany na zapomnienie. Martin zwany "Więźniem nieba" ma napisać książkę dla Vallsa, który ją opublikuje pod własnym nazwiskiem.
Trudne losy Fermina i Martina połączyły się w więzieniu, ale i łączą się z losami Daniela Sempere. W jaki sposób i jak to wpłynie na jego życie? Czy demony przeszłości zostaną pokonane i pójdą w zapomnienie?
Autor zapowiada, że to dopiero początek  tej historii ....

Zaczynając czytać tę powieść miałam w głowie "Cień wiatru" i "Grę anioła". Przeczytałam również "Marinę" i "Księcia mgły", który mi się średnio podobał. Była jednak w tych książkach magia, atmosfera i to coś, czego tutaj mi zabrakło. Barcelona jest już nie taka, nie widziałam jej przed oczyma czytając powieść. Fakt, że bohaterowie nie wędrują po niej tak często jak w poprzednich książkach. Nie potrafię określić czego mi brakuje, ale jednak brakuje. Mam nadzieje, że w dalszych częściach znajdę to coś, bo p[rzecież dalsze części będą, jak mówi autor.

Zafon Carlos Ruiz : Więzień nieba. Warszawa: Muza, 2012, 411s.

piątek, 21 stycznia 2011

"Książę Mgły" Carlos Ruiz Zafon

Pozwólcie, że dołączę do chóru piewców sztuki budowania nastroju Zafona.Książka powiedziałabym młodzieżowa, łatwa w odbiorze, taka na jedno popołudnie. 
Rodzina Carverów przeprowadza się do małej wioski nad Atlantykiem, z daleka pobrzmiewają echa wojny. jest rok 1943. Max, syn zegarmistrza, chłopiec bardzo inteligentny, oczytany nie jest zadowolony z przeprowadzki. Najbardziej zachwycony jest ojciec, który momentami robi dobra minę do złej gry. Sprowadza rodzinę do tej wioski rybackiej, bo zmusił go do tego kryzys finansowy. Matka Maxa, ciepła i rozsądna kobieta wspiera w działaniu swojego męża i z dobrotliwym uśmiechem zgadza się na jego nieszkodliwe dziwactwa.Wprowadzają się do domu, który należał do rodziny Fleischmanów. Syn tych państwa zginął śmiercią tragiczną.
Max już w pierwszym trafia na dziwną polanę z figurami, które się ruszają. Zafon buduje napięcie. Irina, młodsza siostra Maxa, przygarnęła kota, który świdruje spojrzeniem wszystkich domowników, a ją samą doprowadza do upadku z wysokich schodów.
Max poznaje Rolanda, młodzieńca około dwudziestoletniego,  wnuka miejscowego latarnika. Chłopcy razem świetnie się bawią, doskonale się rozumieją.Dziadek Rolanda opowiada im o Księciu Mgły, który spełnia ludzkie życzenia w zamian za bezwzględne posłuszeństwo.
I tu pojawia się pytanie, czy warto za wszelką cenę realizować swoje marzenia. Czy czasami nie jest lepiej, aby marzenia pozostały tylko marzeniami?
Staje się tak, że chłopcy spotykają Księcia Mgły na swojej drodze. I nie jest to spotkanie  bezpieczne. To co wydawało się jedynie bajką, miejscową legendą .staje się rzeczywistością. Dość powiedzieć, że akcja toczy się wartko, srtony same się przewracają i szkoda tylko, ze jest ich tak mało, bo tylko 198.
Książka na jeden wieczór lub popołudnie. Polecam jak zwykle Zafona

Zafon Carlos Ruiz Zafon : Książę Mgły. Warszawa : Muza, 2010, 198s.

wtorek, 7 grudnia 2010

Obudziłam się wczoraj rano, zaspana usiadłam na łóżku, usiłowałam wsunąć stopy do kapci..., ale nie mogłam, coś blokowało skutecznie moje usiłowania !!!
HA HA HA albo HO HO HO  wpadł do mnie 

ŚWIĘTY MIKOŁAJ

A W MOICH KAPCIACH ZNALAZŁAM TO :

i jeszcze trochę łakoci, ale mniejsza już o to.

poniedziałek, 12 lipca 2010

"Marina " Carlos Ruiz Zafon






"CZASAMI TO, CO NAJBARDZIEJ PRAWDZIWE, DZIEJE SIĘ 
TYLKO W WYOBRAŹNI. 
WSPOMINAMY TYLKO TO, CO NIGDY SIĘ NIE WYDARZYŁO"

Po lekturze "Cienia wiatru" i "Gry anioła" przypadkiem wpadła mi w ręce "Marina". Nie szukała książki specjalnie, bo została ona zakwalifikowana jako młodzieżowa, a ja nie zawsze lubię tego typu literaturę.

No cóż... Marinę przeczytałam jednym tchem. Zafon nie zawiódł mnie i tutaj. Sposób w jaki buduje napięcie, atmosferę Barcelony jest dla mnie niesamowity.
Bohaterami jest dwoje nastolatków, którzy poznają się w dziwnych okolicznościach Oscar  i Marina.
Oscar mieszka i uczy sie w szkole z internatem, ma bardzo słaby kontakt   z rodzicami, wśród kolegów postrzegany jest jako dziwak i odludek. Marina mieszka z ojcem, który nie może dojść do ładu ze swoją psychiką po śmierci ukochanej żony. Dziewczyna nie chodzi do szkoły, uczy się w domu, opiekuje się chorym ojcem.
Pewnego dnia Marina zaprowadza Oscara na stary cmentarz i pokazuje mu zawoalowaną kobietę, która przychodzi na bezimienny grób w każdą trzecią niedzielę miesiąca i składa na nim zawsze jedną szkarłatną różę. Nastolatkowie zaczynają śledzić ową damę i zaczyna się thriller. Zafon prowadzi nas po starej Barcelonie, wiedzie czytelnika przez budzące grozę zaułki, opowiada historię wielkiej miłości z XIX wieku, ale to dopiero początek ... dalej może być tylko gorzej.
Jest w tej książce również wątek współczesny bohaterom, ale opowiedziany jako żywe wspomnienie Oscara. 
To jest powieść o miłości, lęku, tęsknocie, samotności wśród ludzi i o tym, że życie czasami bardzo boli.
"...życie obdarza każdego z nas rzadkimi chwilami czystego szczęścia. Czasami trwa ono kilka dni lub kilka tygodni, czasami kilka lat.... Pamięć o tych chwilach nie opuszcza nas nigdy, przeistaczając się w krainę wspomnień, do której daremnie usiłujemy powrócić" ( Marina s. 229)

Polecam, naprawdę warta przeczytania książka
Carlos Ruiz Zafon : Marina. Warszawa : Muza  SA 2009, 302s.
Wszystkie cytaty pochodzą z ww książki