RSS

piątek, 18 lutego 2011

"Cudze pole" Przypadki księdza Grosera" Jan Grzegorczyk

Ksiądz Wacław Groser z człowieka pióra staje się człowiekiem czynu. Wbrew wszystkim przeciwnościom i złym ludziom uprawia to poletko Panu Bogu na chwałę. Garną się do niego wszyscy, którym los spłatał brzydkiego figla, którzy w jakiś sposób są poranieni, a ciągle szukają swojej przestrzeni. Ksiądz Wacław jest tym, który podaje im pomocną dłoń, a któremu oni oddają swoje serce.
Mimo wielu przeciwności, w tym pożaru już wybudowanej kaplicy, dziwnej śmierci jednego ze sponsorów, prześladowań i szkalowań ze strony dziennikarzy działających na zlecenie pewnego biznesmena, mury kościoła i przytuliska pną się w górę. Ścieżki losu podopiecznych Grosera zaczynają się prostować. 
Czas trwania powieści przypada na okres Polski i Kościoła Jana Pawła II i świat po jego śmierci. Ci, którzy powinni być niemal kryształowo czyści, a faktycznie są malutkimi nikczemnymi ludzikami, zdołają dotrzeć do Papieża na ostatnią audiencję. I ta moc spłynie na nich i staną się lepszymi, spróbują naprawić wyrządzone zło. W Warginie, który udawał przyjaciela Wacława, a faktycznie pogrążał go, dokona się ta przemiana. Stanie obok Grosera ramię w ramię i nie pozwoli na zniszczenie dobra jakie ten zasiał.

"Każdy z nas jest w życiu wędrowcem, potem poszukiwaczem, a w końcu królem. Dostaje w posiadanie przestrzeń, którą musi władać""Cudze pole" s. 219

Trylogia o księdzu Groserze porusza wiele problemów związanych z kościołem i klerem, stosunkiem świeckich do kościoła i księży. Grzegorczyk obnaża słabości zarówno duchownych jak i świeckich. Robi to w  sposób, dowcipny i z wielką dawką humoru. Książki czyta się jednym tchem, a czytelnik utożsamia się z bohaterami.
I jeszcze jedno przesłanie : )))

"Prawdziwy przyjaciel to taki, któremu można różne rzeczy powiedzieć. Nawet bzdury."                 "Cudze pole" s. 250

Poprzednie powieści o księdzu Groserze to :


 Grzegorczyk Jan : Cudze pole" Przypadki księdza Grosera. Poznań : Zysk i S-ka, 2007, 385s.



"Trufle. Nowe przypadki księdza Grosera" Jan Grzegorczyk


To kontynuacja powieści o księdzu Groserze
Ksiądz spędził jakiś czas na wygnaniu we Francji, w klasztorze braci trapistów.Podczas tych przymusowych wakacji uczestniczył w życiu klasztornym, wspólnie z zakonnikami zbierał kamienie z pola, poznawał tajniki odnajdywania trufli, które rosną parę centymetrów pod ziemią w symbiozie z drzewami. Najlepszymi wykrywaczami trufli są świnie, ale trzeba je tak umiejętnie prowadzić, aby odnalazły truflę, ale jej nie zżarły.
Kto w tej powieści jest truflą, a kto świnią? 
Groser to perełka wśród opisywanych postaci, człowiek, którym targają emocje, uczucia, ale to ktoś idący prostą drogą w swoim powołaniu. To taka trufla, na którą czyhają niebezpieczeństwa, wielu jest solą w oku, wielu chciałoby go widzieć złamanego.
Po powrocie do kraju zostaje rzucony przez biskupa na głęboką wodę, ma wybudować kościół i stworzyć nową parafię. Woda jest nie tylko głęboka, al i mętna. Groser ma wielu przeciwników, którzy nie cofną się przed najgorsza podłością, szkalowaniem uczciwych ludzi. 
W tej części powieści pojawiają się nowe postacie - piękna zakonnica Zuzanna, uosobienie dobra i miłości wobec bliźniego, a która jest solą w oku matki przełożonej klasztoru. 
W powieści roi się od dobrych i złych uczynków, które są udziałem zarówno ludzi świeckich, jak i wikariuszy, proboszczów, biskupów. Chciałoby się powiedzieć, że " błądzić jest rzeczą ludzką" i to człowieczeństwo przebija przez wszystkie postacie. Ale jest Ktoś, kto czuwa nad nami i nie pozwoli nam zrobić sobie zbyt wielkiej krzywdy.
Ta książka zmusza do refleksji nad własnym życiem i nad własną religijnością. Nie wiem czy jest to dobre określenie, ale Grzegorczyk uczłowiecza księży, zakonników. 
Dla samej refleksji warto przeczytać tę książkę.

"Kiedy człowiek zaufa Bogu, nawet jak dostanie po ryju, to w tym zaufaniu wie, że nikt nie może mu nic zrobić"
"Trufle. ..." s. 33


 Ciąg dalszy przygód księdza  w " Cudze pole. Przypadki księdza Grosera"


Grzegorczyk Jan : Trufle. Nowe przypadki księdza Grosera. Warszawa : Świat Książki, 2005, 343s.







środa, 9 lutego 2011

"Adieu. Przypadki księdza Grosera" Jan Grzegorczyk



Polska jest w ponad 90% krajem katolickim.Przynajmniej tyle osób deklaruje się, że jest katolikami.Wielu z nas przystępuje regularnie do sakramentów świętych. Wielu z nas, jeśli nie ma przeszkody formalnej  składa przysięgę małżeńską  w obecności Boga, przyrzeka, że po katolicku i w wierze wychowa swoje dzieci.
A jaki jest powszechny ( w życiu codziennym) stosunek do wiary, Kościoła, duchownych?
W książce Grzegorczyka znajdziemy odpowiedź na te pytania, podejrzewam, że wielu z nas, katolików, znajdzie tam obraz siebie. Jakże chętnie i z wielkim "znawstwem" wypowiadamy się na temat życia księży, ich moralności, pędu do pieniądza i posiadania dóbr materialnych. 
Autor z wielką swadą prezentuje postacie duchownych. Nie koloryzuje i nie demonizuje stanu duchownego.  
Akcja tej powieści dziele się w pierwszych latach XXI wieku.
Tytułowy ksiądz Groser, to czterdziestoletni wikariusz, który jest rezydentem w jednej z parafii warszawskich. To osoba światła,której znane jest zwątpienie. Z księdza Wacława emanuje dobroć, w każdym człowieku widzi dziecko boże. Potrafi zjednać sobie ludzi, uwielbia z nimi rozmawiać, ale nie nauczać. Jest to znakomita droga do serc i umysłów młodych. Groser sprawuje posługę kapłańską, ale jednocześnie jest literatem, który regularnie pisuje do czasopisma, publikuje książki. Odbiór jego twórczości jest różny, ale ci najwyżsi w hierarchii kościelnej akceptują poglądy i pisarstwo księdza. Do czasu, gdy Groser wyraża swoje własne zdanie nt. budowania pomników Jana Pawła II jeszcze za jego życia. Ksiądz się naraził biskupowi, więc ... musi go spotkać kara.
Grzegorczyk bez owijania w bawełnę pokazuje jak działa administracja kościelna, jak silne panują tam zależności.Pokazuje dobrych duchownych i tych maluczkich ludzików, dla których liczy się kasa, seks, kariera.Podobnie pokazuje  wiernych, którzy z jednej strony w każda niedzielę chodzą do kościoła, ale są zatwardziali w swoim gniewie, pysze, a na imieninach najlepsze dowcipy opowiadają o "czarnych". 
Książka jest kopalnią świetnych sformułowań. Napisana dowcipnie nie raz wywoła uśmiech na twarzy czytelnika.

Papież mówi, że człowiek jest drogą kościoła. Ale kościół bardzo lubi, po tej drodze deptać. 

Każde zakichane urządzenie ma w sobie bezpieczniki, tylko człowiek może zrobić wszystko, nic go nie powstrzyma... 

Nie ma się co bać, życie samo zadba, żebyś upadł na tyłek. Na samo dno.
Bezsilność to piękna sprawa. Życie co jakiś czas nas przerasta. 


(...) człowiek może być tylko wtedy szczęśliwy, gdy tworzy coś własnymi rękami. 

(...) jak się coś w życiu wali, to trzeba z tego skorzystać. Zwykle wychodzi z tego coś ciekawszego. 

 I modlitwa, którą możemy wszyscy odmawiać ;)))

"Drogi Boże,
Przez cały dzisiejszy dzień do tej pory postępuję jak należy. Nie złościłem się, nie byłem chciwy, złośliwy,samolubny, zazdrosny ani uszczypliwy, nic jeszcze nie wypiłem ani nie fajczyłem.
Nawet ani razu nie skłamałem.
Jestem Ci za to bardzo wdzięczny. Ale drogi Boże za chwilę zamierzam wstać z łóżka i od tej pory bardzo będę potrzebował Twojej pomocy."
Grzegorczyk Jan : Adieu. Przypadki księdza Grosnera. Poznań : W Drodze, 2003, 287s.


wtorek, 8 lutego 2011

"Potomkowie Clary" Francoise Bourdin





Dalsza część historii rodziny Morvanów. O wcześniejszych dziejach można przeczytać w książce pt."Sekret Clary"
Ta część obejmuje lata od 1967 do 2001 
Zaczyna się tragicznie, bo w pobliskiej rzece w posiadłości Morwanów w Prowansji tonie sześcioletni prawnuk Clary, Philippe.
Clara licząca już ponad 85 lat bardzo przeżyła śmierć chłopca. Wydaje się, że ta niezłomna kobieta nie podniesie się już psychicznie, ale nadal czuwa nad rodziną, nadal ja scala i chroni swoją tajemnicę.
Czuje, ze już niewiele życia jej zostało, postanawia więc ściślej związać swoich potomków ze sobą. Zapisuje w testamencie rodzinną posiadłość całej piątce swoich wnuków.Clara z radością przygląda się nowemu pokoleniu Morvanów i Morvanów - Meyerów, którzy wyrastają we wspólnym domu. Szczęśliwie doczekała ślubu swojego najmłodszego wnuka Daniela z piękną Włoszką Sophie.
Losy targają potomkami Clary. Okrutna prawda zdradzona na łożu śmierci przez Charles'a, syna Clary zaburzyła swobodę i gładkość stosunków panujących dotychczas w tej rodzinie. Każdy z nich przeżyw swoje życie, dzieci nie zawsze spełniają życzenia i marzenia rodziców -  wnuków Clary. Najstarszy syn Charles'a Vincent przejmuje pałeczkę z rąk umierającej Clary i to teraz on ma dbać o dobro rodziny i utrzymanie nierozerwalnych więzów.
Jest to tym trudniejsze, ze sam wszedł w konflikt z Alanem, najbliższym kuzynem.
Pokolenie Alana, Marii, Daniela, Vincenta i Gauthiera będzie musiało zdradzić tę tajemnicę swoim dzieciom. Kiedy i czy to zrobić ? Tym bardziej, że i w tym młodszym pokoleniu konfliktów nie brakuje.
Obie części tej sagi są napisane z werwą, lekkim i bardzo ładnym piórem.
Powieść nie jest przesłodzona, nie brak tu rozwodów, konfliktów, miłości między kuzynostwem, miłosci homoseksualnej. Nade wszystko przeziera się tu jednak duch Clary, która mówi "rodzina jest najważniejsza".Zasady dobrego wychowania, moralność, tolerancja dla innego człowieka, pracowitość, upór w dążeniu do celu i wysokie wymagania jakie stawiają rodzice swoim dzieciom sami będąc dla nich dobrym przykładem. To wszystko można znaleźć na kartach tej powieści. A są to wartości ogromne, które są niestety wypierane przez inne "wartości" współczesnego świata.

Polecam, chociaż nigdy nie podejrzewałabym siebie o to, że polubię sagę rodzinną ;))
Bourdin Francoise : Potomnkowie Clary. Warszawa : Świat Książki, 2001, 351s.

poniedziałek, 7 lutego 2011

"Sekret Clary" Francoise Bourdin



 Rok 1945, gdzieś w Prowansji, niedaleko Awinionu, w Vallongue, letniej posiadłości  rodziny Morvanów z Paryża,  jest środek nocy i nagle rozlega się strzał. Seniorka rodu Clara biegnie do gabinetu, który należał do jej nieżyjącego już męża i zastaje tam swoich synów Edouarda i Charles'a. Lekarze potwierdzają samobójstwo Edouarda.
Tak zaczyna się historia rodziny, której głową i mentorką jest Clara.Poważana rodzina z "wyższych sfer" francuskich. Mąż Clary był znakomitym chirurgiem, który zginął pod koniec I wojny światowej. Ona silna i niezłomna wdowa bardzo starannie wychowała synów: Edouardo poszedł w ślady ojca i został chirurgiem, młodszy  Charles wybrał karierę prawniczą. Obaj założyli rodziny i mieli po trójce dzieci. Wydawać by się mogło, że całe zło odeszło z tej rodziny, wnuki się świetnie rozwijały pod czujnym okiem ich ukochanej babci Clary. Każde wakacje spędzali w Vallongue i tam się schronili, gdy wybuchła II wojna światowa. Wyjechali z Paryża, aby chronić przed prześladowaniami żonę Charles'a, piękną Judith, która była Żydówką.W tym czasie Charles przebywał w obozie jenieckim gdzieś na terenie Niemiec, a Edouardo jako niezdolny do służby wojskowej pozostał z rodziną.
Okrucieństwo hitlerowców, eksterminacja Żydów dosięgła Meyerów - rodziców Judith. Niepokój o męża, strach o rodziców spowodował, że wyjechała do Paryża zabierając ze sobą maleńką córeczkę. Nazajutrz zostaje aresztowana i wywieziona do Ravensbruk, gdzie obie giną. 
Charles nigdy nie pogodził sie za śmiercią żony i córeczki. Jego miłość była tak wielka, że ie pozwoliła mu założyć nowej rodziny. Targany chęcią zemsty rzucał się w wir każdej sprawy, która dotyczyła ofiar prześladowan hitlerowskich. Jedynym co pozwalało mu zapomnieć o stracie jaką poniósł była praca. Stał się wziętym adwokatem, który nigdy nie przegrywa. 
Po śmierci Edouarda opiekuje się rodziną brata, jego dziećmi i bratową, która jest osobą delikatnie mówiąc ledwo tolerowaną przez wszystkich, również przez jej dzieci.
Czytając książkę można prześledzić losy poszczególnych członków rodziny, obserwujemy jak dorastają dzieci, dokonują swoich wyborów, nie zawsze po myśli dorosłych. Taką oazą spokoju jest Clara, która powtarza, że rodzina jest najważniejsza i to w rodzinie należy szukać oparcia i każdy powinien je tam znaleźć. Ta mądra starsza pani jest opoką i największą mądrością. Każdemu potrafi doradzić, z każdym umie porozmawiać i dla każdego ma czas. Lgną do niej wnuki i prawnuki...
Ale Clara skrywa wielką tajemnicę. Strzeże jej jak oka w głowie, bo obawia się, że mogłoby to zniszczyć rodzinę.
Historia Morvanów toczy się  lat sześćdziesiątych. W tym czasie zachodzi wiele zmian wnuki się usamodzielniają, żenią mają swoje dzieci. Robią karierę prawniczą, polityczną lub w świecie medycyny.Dorastają także prawnuki. Charles na łożu śmierci wyjawia swoim dzieciom i dzieciom Edouarda straszą tajemnicę. Wnuki ,chcąc chronić sędziwą już babcię postanawiają, aby nic nie mówić Clarze o tym wyznaniu. A jak się same zachowają, czy faktycznie jest to tak straszna wiedza, czy poróżni to rodzinę ?

Trzeba przeczytać, a czyta się bardzo sympatycznie. Książka wciąga i przenosi czytelnika na pola Prowansji z wszechobecną lawendą.

Dalszy ciąg historii rodziny Morvanów w " Potomkach Clary"


Bourdin Francoise : Sekret Clary. Warszawa : Świat Książki, 2005 , 350 s.

niedziela, 6 lutego 2011

"Ratownik"James Patterson






Piękna plaża, słońce Floryda Palm Beach.
Jak okiem sięgnąć wszędzie długonogie, opalone dziewczyny ubrane w skąpe stroje kąpielowe.
Taki widok miał codziennie Ned Kelly -ratownik z Bostonu.
Z legendarnym irlandzkim złoczyńcą łączyło go tylko nazwisko. Życie nie rozpieszczało bohatera tej powieści. Pochodził z biednej i patologicznej rodziny. Matka, wspaniała kobieta wychowywała właściwie samotnie trzech synów, bo ojciec w domu był rzadkim gościem, więcej czasu spędzał w wiezieniu niż na wolności.
Nedowi zawsze było pod górkę, ale udało mu się skończyć studia, przez pewien czas uczył w szkole. Niestety jedna z uczennic oskarżyła go o molestowanie i Ned pożegnał się ze szkolnictwem. Nie wrócił do tego zajęcia nawet, gdy dziewczyna przyznała się, że go niesłusznie oskarżyła. Spakował swoje rzeczy i wyprowadził się na Florydę, gdzie był ratownikiem, a oprócz tego czyścił basen faceta, u którego wynajmował pokój.
Chłopak miał większe ambicje, i zdawał sobie sprawę, że takim zajęciem nie zarobi na swoją przyszłość.
Patrzył z lekką zazdrością na te wszystkie bogate dziewczyny i nawet nie marzył, aby którąś bliżej poznać.
Dał się skusić wizją miliona dolarów i wspólnie z przyjaciółmi mieli ukraść z jednej z tych ogromnych rezydencji obrazy Picassa, Cezane'a i Pollocka warte 60 milionów dolarów. Ned miał tylko odwrócić uwagę policji wywołując fałszywe alarmy w okolicznych domach. W dniu napadu poznał Tess, dziewczynę z grona tych nieosiągalnych. Zaiskrzyło miedzy nimi do tego stopnia, że natychmiast zaczęli snuć wspólne plany.Nazajutrz, Ned bogatszy o milion dolarów chciał wyjechać z Tess i zapewnić jej dostatnie życie. Tylko jeszcze trzeba dokonać kradzieży.Swoją część "pracy" chłopak wykonał w 100%, reszta miała wejść do wskazanego domu. I weszli, ale obrazów już nie było.  Ktoś ich ubiegł, a później wszystkich zamordował. W tym samym dniu, po rozstaniu z chłopakiem zostaje zamordowana Tess.
Wszystkie ścieżki prowadzą do Ned'a. Chłopak ucieka i swoimi kanałami próbuje dociec prawdy. Ściga go cała policja, FBI z agentką Ellie na czele. Ellie jest specjalistką od skradzionych dzieł sztuki. Wszyscy traktują ją z przymrużeniem oka, ale to ona znajduje dowody na miejscach zbrodni świadczące o tym, że morderstwa są powiązane z kradzieżą. Kto tak naprawdę ukradł obrazy i właściwie ile zginęło dzieł sztuki, kim jest tajemniczy Gatchet, Patterson zdradza stopniowo, dawkuje jak zwykle on, emocje. W niewinność Ned'a wierzy tylko jego matka, brat, który też zostaje zamordowany i ... agentka Ellie, która pomaga uciekinierowi narażając się w ten sposób na utratę pracy i złamanie kariery.
Książkę czyta się bardzo szybko, Patterson ma bardzo lekkie pióro. W jego książkach kartki przewracają się same. I chociaż wolę jego książki z Aexem Crossem, to ta również jest warta przeczytania

“Portrait of Dr. Gachet” - Vincent Van Gogh (Portret Dr Gachet)




Patterson James, Gross Andrew : Ratownik. Warszawa : Albatros, 2006, 366s.

sobota, 5 lutego 2011

"Uciekłam na wyspę" Anne Rivers Siddons


Są takie chwile w życiu kobiety, że najchętniej schowałaby się w najciemniejszym miejscu, że uciekłaby w najdalszy zakątek świata. 
Tak dzieje się z bohaterką tej powieści - Molly Redwine.To kobieta około pięćdziesięcioletnia, żona , matka dwójki dorosłych już dzieci, babcia ukochanych wnuków. Zakochana, mimo upływu lat, w swoim mężu ustabilizowana materialnie mieszkanka Atlanty czuje się kochana i potrzebna. Jednak od pewnego czasu ma jakąś dziwną wysypkę na pupie i jak sama mówi jej ciało prędzej wiedziało o zbierających się nad jej głową chmurach, niż rozum i serce.
I nadchodzi ten dzień, że wszystko legło w gruzach. Molly przypadkiem, u lekarza,do którego poszła w związku z wysypką, dowiaduje się, że mąż ma kochankę.
Szok, płacz, szukanie winy w sobie. Molly jest silną kobieta i postanawia walczyć o swoją rodzinę, bo RODZINA jest najważniejsza. Jest w stanie zrozumieć i wybaczyć ten skok w bok swojego męża, tłumacząc sobie i przyjaciółce, że to po prostu andropauza :)) 
Tee jednak nie chce słyszeć o ratowaniu małżeństwa i żąda rozwodu. Jego nową wybranką jest prawniczka z Coca-coli,osóbka niewiele starsza od jego rodzonej córki, drapieżna i władcza, pazerna, arogancka wobec Molly, jej syna. Tee zapatrzony i oniemiały ze szczęścia, jakie go spotkało, chce się z nią natychmiast żenić.
Oczywiście pazerna panienka ma ogromne zakusy na dom, w którym Molly i Tee tworzyli wspaniałą rodzinę. 
Nie mogąc sobie znaleźć miejsca opuszczona kobieta , za namową przyjaciółki Livvy Bowen wyjeżdża z nią na całe lato na wyspę Martha's Vineyard.









Przepiękne miejsce trochę koi ból Molly, ale po dłuższym czasie Livvy jest zmęczona jej humorami, płaczem i unikaniem towarzystwa. Dochodzi do nieporozumień, Livvy musi wracać do Atlanty, do męża i Molly zostaje sama.Nie chce jednak mieszać w willi przyjaciółki, szuka swojego miejsc na tzw. górnej wyspie.
Od dwóch starszych pań Belli Ponder i jej przyaciółki Luz wynajmuje "mniejszy szałas", czyli mały domek wzamian za opiekowanie się zimujacymi od lat łabędziami. Szybko okazuje się, że nie tylko ptakami ma się zająć. W "większym szałasie" przebywa samotny, ciężko chory na raka i pozbawiony nogi Dennis, syn Belli. 
Molly, mimo wcześniejszej umowy, że będzie tylko dostarczać zakupy, ewentualnie pomoże w jakiś drobnych sprawach, szybko zostaje wciągnięta w mroczne sprawy rodziny.
Bella Ponder nie utrzymywała kontaktów z rodziną męża praktycznie od początku, gdy przybyła na wyspę. Teściowa nienawidziła Portugalczyków, a jej syn przywiózł sobie żonę z Portugalii. W końcu mąż ją opuszcza i zostaje sama na wyspie z kilkuletnim synem. Gdy Dennis ma kilka lat odsyła go do swoich rodziców i tu kontakt z nim się urywa. Dlaczego tak zrobiła? Wyjaśnia się wszystko na końcu powieści.
Molly dzielnie sobie radzi z trudami życia na wyspie, bardzo tęskni za synem i ojcem i psem Łazarzem. Udaje jej się najpierw sprowadzić psa, później dojeżdża do niej świeżo owdowiały ojciec.
Mimo że nawiedzają ją co noc koszmary związane z nieżyjącą matką, mimo niepewności finansowej i dalszej przyszłości jest  w pewnym stopniu szczęśliwa. Udaje jej się stworzyć niekonwencjonalną rodzinę . Na wyspie odnajduje miłość i spokój.
To powieść o samotności, walce z przeciwnościami losu i o bardzo silnej kobiecie, dla której rodzina jest rzeczą świętą. Mimo że Molly świetnie sobie radziła , to było mi smutno czytając powieść, bo to nie tylko samotność po rozbiciu się małżeństwa, to samotność wyniesiona z domu rodzinnego, na którą skazała Molly jej apodyktyczna matka faworyzująca syna, a odtrącająca Molly.To samotność Dennisa i jego matki, której duma nie pozwoliła zbliżyć się do innych ludzi.
Książkę można podzielić na dwie części: Atlanta i wyspa. Zdecydowanie druga część jest lepsza. Co mnie irytowało, to zbyt długie opisy. Autorka z niebywała dokładnością opisuje otoczenie, w jakim żyła Molly i szczerze mówić to trochę mnie zniechęciło do książki.
Nie lubię oceniać , ale w skali 1-6 wystawiłabym 4


Siddons Anne Rivers  Uciekłam na wyspę. Warszawa : Świat Książki, 1999, 431s.