RSS
Wszystkie posty spełniające kryteria zapytania wyspa, posortowane według trafności. Sortuj według daty Pokaż wszystkie posty
Wszystkie posty spełniające kryteria zapytania wyspa, posortowane według trafności. Sortuj według daty Pokaż wszystkie posty

niedziela, 22 lipca 2012

"Wyspa" Victoria Hislop




Któż nie zna  choroby wywołanej przez bakterie, które wyniszczają po kolei każdy organ wewnętrzny i zewnętrzny, zostawiając zeszpecenie, zniekształcenie i w końcu przynoszącą bolesną śmierć. To z Biblii i czasów biblijnych znamy wołania " nieczysty, nieczysty". Trąd skazywał człowieka przede wszystkim na izolację, samotność. Wszyscy się od niego odsuwali z obawy przed zarażeniem. Najpierw pojawiały się małe błyszczące guzki, znamiona, które wysypywały się na ciele, a później, gdy bakteria dalej trawiła człowieka zakończenia nerwowe obumierały. Człowiek chory na trąd nie czuł bólu, łatwo się kaleczył, zakażał rany a to przyspieszało rozwój choroby.
Zdrowi izolowali się od chorych wyrzucając ich z miasta, wsi, ze społeczności. Chorzy doskonale rozumieli sytuację i sami odchodzili by nie narażać bliskich na tę straszną chorobę. Tworzyli osobne kolonie, gdzie usiłowali jakoś żyć.

Fabuła tej powieści jest podobna do wielu innych. Główna bohaterka, Alexis Fielding ma 25 lat, pracę, która jest jej pasją rozbudzoną przez ojca od najwcześniejszego dzieciństwa. Jest archeologiem, pracuje w muzeum, a nade wszystko uwielbia wykopaliska. Kocha Grecję i to nie tylko z powodów zawodowych, ale zawsze budziła w niej to zainteresowanie z powodu pochodzenia jej matki. Alexis jest pół Angielką pół Greczynką.
 Matka niestety nie lubi mówić o swoim pochodzeniu i latach spędzonych w kreteńskiej wioseczce Plaka.
Alexis  bliższy był  ojciec niż matka nosząca w sobie tajemnicę. 
Jest w życiu człowieka taki okres, kiedy chce się wiedzieć więcej o swoim pochodzeniu, swoich korzeniach. Dziewczynę poznajemy w chwili, gdy jest na rozdrożu emocjonalnym. Ma narzeczonego, z którym jest już od kilku lat, chłopak kocha ją, ale w tym związku czegoś brakuje. Alexis czuje jakąś pustkę i postanawia wyjechać z narzeczonym na krótkie wakacje do Grecji, by tam poszukać rozwiązania swoich rozterek i odszukać swoje greckie korzenie.
Plaka miejsce urodzenia Sofii, matki Alexis to mała wioska, w której wszyscy się znają. Mieszka tu Fotini, przyjaciółka z dzieciństwa matki i ciotki Sofii.
To ona opowiada wstrząsającą historię rodziny. "Historia twojej matki jest historią twojej babki i jest także historią twojej prababki. Jest historią twojej babki ciotecznej. Ich losy były powiązane, i to właśnie mamy na myśli, kiedy w Grecji mówimy o fatum."
Spinalonga, grecka wyspa położona niemal na przeciw Plaki. Miejsce tragiczne dla wielu Greków, których powalił trąd.  To właśnie z tym miejscem są ściśle związane losy rodziny Sofii. 
Z opowieścią Fotini przenosimy się na dłuższy czas właśnie na wyspę, do brzegów której parę razy w tygodniu dobija swoją łodzią pradziadek Alexis, który przywozi chorym potrzebne rzeczy. Ludzie mieszkajacy tam walczą o życie o godność. Jest z nimi lekarz, który całym sercem oddaje im swoje siły i umiejętności. Patrzy na rozpacz tych ludzi, ale nie pozostaje bierny.
Urzekła mnie ta opowieść przede wszystkim dobrocią i sercem, jakie niektórzy bohaterowie darzą siebie nawzajem. To opowieść o tym, aby "żyć mimo wszystko", być przydatnym i potrzebnym drugiemu człowiekowi. Mieszkańcy wyspy tak żyją, tworzą społeczność, w której nie ma miejsca na rozpacz i bunt. Ich mała społeczność z daleka przygląda się okupacji hitlerowskiej Grecji, "dzięki" chorobie omijają ją jej okrucieństwa. Choroba nie wybiera ani według stanu, zawodu czy płci. Dotyka lekarzy, adwokatów, mieszkańców Krety czy Aten. Oni wszyscy znajdą swoje miejsce na Spinalondze. Po pewnym czasie uzyskują pieniądze od rządu, ich byt się poprawia, do wyspy zostaje doprowadzony prąd, nie muszą się martwić o wodę. Zjawia się też lekarz, który poszukuje lekarstwa na tę straszną chorobę.
"Wyspa" to również saga rodzinna, w której jest miejsce na miłość, zdradę i zabójstwo. Wiele w niej nieszczęść, ale górę bierze miłość, która niemal ulecza wszystkie rany.
Bardzo podobała mi się ta powieść. Jest w niej wiele optymizmu. Fotinia snuje swoją opowieść tak, że jej bohaterowie są z krwi i kości, ze swoimi zaletami i wadami, po prostu żyją i na długo zostają w pamięci.
Można również poznać zwyczaje Greków począwszy od obrzędu zalecania się kawalera do panny, przez  ślub i wesele, po tradycyjne kreteńskie potrawy.
 
 
Hislop Victoria : Wyspa. Warszawa : "Albatros", 2007, 428s.

wtorek, 7 stycznia 2014

"Powrót" Victoria Hislop

Piękna okładka i nazwisko autorki, a może w odwrotnej kolejności i utonęłam w lekturze.
Spodziewałam się czegoś równie urokliwego jak "Wyspa", która jeszcze gdzieś drzemie w zakamarkach mojej duszy ...
Autorka w tej powieści przeplata lata współczesne z latami 30tymi ubiegłego wieku. Okropnym czasem wojny domowej w Hiszpanii, jej tragediami i krwawymi walkami.
Młoda Angielka, Sonia udaje się w podróż ze swoja przyjaciółką, która w ten sposób chce uczcić swoje urodziny. Sonia jest niezbyt szczęśliwą mężatką, ma gburowatego męża, wysoce "dystyngowaną" teściową, która pokazuje jej jak bardzo nie pasuje do ich otoczenia.
Kobiety udają się do Grenady, rodzinnego miasta Federico Garci Lorki, w który został zamordowany.
Alhambra w Grenadzie
 Sonia spacerując po mieście trafia do cichej kawiarenki, w której obsługuje starszy pan- właściciel i kelner w jednej osobie. To dzięki niemu poznaje historię rodziny Ramirez, poprzednich właścicieli kawiarni El Barril.  Ramirez'owie mieli trzech synów i córkę Mercedes uwielbiana przez rodziców i braci.
Lata 30ste XX wieku przyniosły Hiszpanii II Republikę, w której żyło się w miarę spokojnie, ale przede wszystkim godnie. Niestety wojna domowa i dyktatura wojskowa generała Franco wywróciła życie do góry nogami większości Hiszpanów. Nastał czas terroru, grozy i bólu. Również ta rodzina opłakiwała zamordowanych i uśmierconych w obozach stworzonych przez nacjonalistów. 
Mercedes od dziecka kochała tańczyć, początkowo robiła to w domu przy gitarowym akompaniamencie brata. Później doskonaliła swój taniec pod okiem zaprzyjaźnionej byłej tancerki. Dziewczyna kochała taniec, a druga jej miłością był Javier Montero, doskonały gitarzysta flamenco, którego poznała i pokochała na krótko przed wybuchem zamieszek. Rodzinna Grenada i Malaga, z której pochodził Javier staja się arena brutalnych represji i masowych egzekucji, które nie oszczędziły rodziny Ramirezów.
Mercedes postanawia odszukać ukochanego. Idzie do miasta , w którym nikt nie jest bezpieczny, a z budynków pozostały zgliszcza. Mercedes udaje się na tułaczkę z tymi ludźmi i dociera do Bilbao, gdzie zostaje opiekunka dla dzieci wysyłanych do Anglii.
 Nigdy już nie wróci do ojczyzny.
Sonia wysłuchuje z zapartym tchem dziejów Ramirez'ów, bacznie przygląda się zdjęciom, które wiszą na ścianach kawiarni i czuje ogromną więź z nimi. Wspólnie ze starszym panem odwiedza miejscowy cmentarz, pochyla się nad grobem rodzinnym byłych właścicieli kawiarni.
Powieść przepełniona bólem , rozpaczą, potwornościami wojennymi z jednej strony, a z drugiej wzruszenie, miłość i nadzieja. A przede wszystkim taniec.
Flamenco kojarzy się chyba wszystkim z Hiszpanią. Kiedyś oglądałam taki koncert w TV. Wiem, że to jest nic w porównaniu z obejrzeniem go na żywo. Jednak uczucia jakie towarzyszą tancerce i gitarzyście można było odczytać nawet ze szklanego ekranu. Tancerze flamenco wyrażają swój ból, radość, dumę, zawziętość, godność. To chyba właśnie dlatego Franco zakazał muzyki i tańców podczas dyktatury. 
Książka jest bardzo dobra, jednak te rozdziały dotyczące współczesności niestety są dość kiepsko napisane. Na szczęście Ramirez'owie zajmują ogromną część powieści.

Hislop Victoria : Powrót. Warszawa : Albatros, 2009, 470 s.

niedziela, 11 sierpnia 2013

"Teoria Gai" Maxime Chattam




"Teraz zaś proszę nie zapominać, że niniejsze wydarzenia dzieją się... wkrótce. Wszelkie podobieństwo do aktualnej sytuacji nie byłoby zatem wcale takie przypadkowe... To my decydujemy o własnej przyszłości".

Troje naukowców Peter i Emma De Vonck i brat Emmy Ben zostają poproszeni przez przedstawicieli Unii Europejskiej o wykonanie pewnego tajnego zadania. Dowcip polega na tym, ze żadne z nich nie wie o co tak naprawdę chodzi. Jednak instynkt naukowca i ciekawość bierze górę nad cichymi podszeptami rozsądku. Z resztą kto by nie ufał wysoko postawionemu urzędnikowi UE ? 
Dopiero na pokładzie samolotu Peter i Ben dowiadują się, że lecą do stacji badawczej na szczycie Pirenejów, a Emma udaje się na tajemnicza wyspę Fatu Hiva.Dlaczego ich rozdzielono tego nikt nie wie. Peter bardzo zaniepokojony o żonę nawet nie podejrzewa, że będzie po prostu umierał ze strachu o Emmę.
Trafiła ona na wyspę pełną bestii w ludzkiej skórze, całkowicie odcięta od świata, gdzie na dodatek nie wiadomo kto kim jest naprawdę. 
Peter ze szwagrem powoli odkrywają, że stacja badawcza to tak naprawdę tajne laboratorium, w którym przeprowadza się eksperymenty genetyczne najbardziej groźnych mordercach, jakich nosiła ziemia.A wprowadzone w życie doprowadza do unicestwienia ludzkości.
Oba ośrodki naukowe są ze sobą ściśle powiązane, z tym, że polinezyjska wyspa jest tą częścią praktyczną. Emmie, która się tam znalazła grozi ogromne niebezpieczeństwo, ciągle ociera się o śmierć, ciągle ucieka przed czymś, czego ludzki umysł nie ogarnia.
"Teoria Gai" podobno oparta na faktycznych badaniach brzmi bardzo przekonująco :

"Instynkt drapieżcy jedynie drzemał w człowieku. Zdarzały mu się szczyty aktywności, chwile przebudzenia, odkąd jednak staliśmy się ludźmi cywilizowanymi, instynkt ten nigdy nie był całkowicie czynny. Wkrótce to się zmieni. 
 (...) gwałtowna fala przemocy i wzrastająca w szybkim tempie liczba seryjnych morderców pozwalają sądzić, że nasz najbardziej podły instynkt znajduje się na dobrej drodze, by wyjść ze stanu hibernacji. I jak wszystko co śpi zbyt długo, jest wygłodzony, potężny".

Można się bać, ale wybieram wariant bardziej optymistyczny i pozostawiam to wszystko w sferze wyobraźni autora. W końcu na świecie jest wielu madrych i prawych ludzi, a szaleńcy się tylko zdarzają .....

Z pisarstwem Maxime'a Chattam'a zetknęłam się po raz pierwszy. Niestety nie powaliła mnie ta książka i nie czytała jej jednym tchem. Napięcie owszem rosło, ale szybko spadało. Spodziewałam się mocniejszej dawki emocji. 
Nie mogłam się wczytać w tę powieść i znaleźć jej klimatu. Dopiero przy dobrze ponad setnej stronie miałam dłuższe momenty czytania i trochę obaw o Emmę. Niestety obserwując z boku wiedziałam więcej od Emmy bezbłędnie trafiłam "kto wróg a kto przyjaciel" i czekała tylko na moment jak autor to rozwiąże, a to nie sprzyja dobrej lekturze. 


Chattam Maxime : Teoria Gai. Katowice : Sonia Draga, 2010, 431 s.

 





sobota, 5 lutego 2011

"Uciekłam na wyspę" Anne Rivers Siddons


Są takie chwile w życiu kobiety, że najchętniej schowałaby się w najciemniejszym miejscu, że uciekłaby w najdalszy zakątek świata. 
Tak dzieje się z bohaterką tej powieści - Molly Redwine.To kobieta około pięćdziesięcioletnia, żona , matka dwójki dorosłych już dzieci, babcia ukochanych wnuków. Zakochana, mimo upływu lat, w swoim mężu ustabilizowana materialnie mieszkanka Atlanty czuje się kochana i potrzebna. Jednak od pewnego czasu ma jakąś dziwną wysypkę na pupie i jak sama mówi jej ciało prędzej wiedziało o zbierających się nad jej głową chmurach, niż rozum i serce.
I nadchodzi ten dzień, że wszystko legło w gruzach. Molly przypadkiem, u lekarza,do którego poszła w związku z wysypką, dowiaduje się, że mąż ma kochankę.
Szok, płacz, szukanie winy w sobie. Molly jest silną kobieta i postanawia walczyć o swoją rodzinę, bo RODZINA jest najważniejsza. Jest w stanie zrozumieć i wybaczyć ten skok w bok swojego męża, tłumacząc sobie i przyjaciółce, że to po prostu andropauza :)) 
Tee jednak nie chce słyszeć o ratowaniu małżeństwa i żąda rozwodu. Jego nową wybranką jest prawniczka z Coca-coli,osóbka niewiele starsza od jego rodzonej córki, drapieżna i władcza, pazerna, arogancka wobec Molly, jej syna. Tee zapatrzony i oniemiały ze szczęścia, jakie go spotkało, chce się z nią natychmiast żenić.
Oczywiście pazerna panienka ma ogromne zakusy na dom, w którym Molly i Tee tworzyli wspaniałą rodzinę. 
Nie mogąc sobie znaleźć miejsca opuszczona kobieta , za namową przyjaciółki Livvy Bowen wyjeżdża z nią na całe lato na wyspę Martha's Vineyard.









Przepiękne miejsce trochę koi ból Molly, ale po dłuższym czasie Livvy jest zmęczona jej humorami, płaczem i unikaniem towarzystwa. Dochodzi do nieporozumień, Livvy musi wracać do Atlanty, do męża i Molly zostaje sama.Nie chce jednak mieszać w willi przyjaciółki, szuka swojego miejsc na tzw. górnej wyspie.
Od dwóch starszych pań Belli Ponder i jej przyaciółki Luz wynajmuje "mniejszy szałas", czyli mały domek wzamian za opiekowanie się zimujacymi od lat łabędziami. Szybko okazuje się, że nie tylko ptakami ma się zająć. W "większym szałasie" przebywa samotny, ciężko chory na raka i pozbawiony nogi Dennis, syn Belli. 
Molly, mimo wcześniejszej umowy, że będzie tylko dostarczać zakupy, ewentualnie pomoże w jakiś drobnych sprawach, szybko zostaje wciągnięta w mroczne sprawy rodziny.
Bella Ponder nie utrzymywała kontaktów z rodziną męża praktycznie od początku, gdy przybyła na wyspę. Teściowa nienawidziła Portugalczyków, a jej syn przywiózł sobie żonę z Portugalii. W końcu mąż ją opuszcza i zostaje sama na wyspie z kilkuletnim synem. Gdy Dennis ma kilka lat odsyła go do swoich rodziców i tu kontakt z nim się urywa. Dlaczego tak zrobiła? Wyjaśnia się wszystko na końcu powieści.
Molly dzielnie sobie radzi z trudami życia na wyspie, bardzo tęskni za synem i ojcem i psem Łazarzem. Udaje jej się najpierw sprowadzić psa, później dojeżdża do niej świeżo owdowiały ojciec.
Mimo że nawiedzają ją co noc koszmary związane z nieżyjącą matką, mimo niepewności finansowej i dalszej przyszłości jest  w pewnym stopniu szczęśliwa. Udaje jej się stworzyć niekonwencjonalną rodzinę . Na wyspie odnajduje miłość i spokój.
To powieść o samotności, walce z przeciwnościami losu i o bardzo silnej kobiecie, dla której rodzina jest rzeczą świętą. Mimo że Molly świetnie sobie radziła , to było mi smutno czytając powieść, bo to nie tylko samotność po rozbiciu się małżeństwa, to samotność wyniesiona z domu rodzinnego, na którą skazała Molly jej apodyktyczna matka faworyzująca syna, a odtrącająca Molly.To samotność Dennisa i jego matki, której duma nie pozwoliła zbliżyć się do innych ludzi.
Książkę można podzielić na dwie części: Atlanta i wyspa. Zdecydowanie druga część jest lepsza. Co mnie irytowało, to zbyt długie opisy. Autorka z niebywała dokładnością opisuje otoczenie, w jakim żyła Molly i szczerze mówić to trochę mnie zniechęciło do książki.
Nie lubię oceniać , ale w skali 1-6 wystawiłabym 4


Siddons Anne Rivers  Uciekłam na wyspę. Warszawa : Świat Książki, 1999, 431s.