RSS

poniedziałek, 21 marca 2011

"Ewa Luna" Isabel Allende

"Nazywam się Ewa, co według pewnej książki, jaką posłużyła się moja matka, wybierając dla mnie imię, znaczy życie."

Tak zaczyna się ta piękna opowieść o życiu, które nie głaszcze po głowie, ale też nie do końca niszczy, bo wokół bohaterki są zawsze ludzie gotowi jej pomóc.
Ewę, bohaterkę i jednocześnie narratorkę znamy całe życie. Właściwie towarzyszymy jej od pierwszej chwili istnienia, kiedy to Consuela - jej matka poczęła ją z umierającym Indianinem.
Ewa była dzieckiem bez przeszłości, rodziny. Nigdzie nie odnotowano jej narodzin, jej istnienia. Nie chodziła do szkoły, nie uczyła się. I nikt od niej tego nie wymagał. Nazwisko dostała od swojej matki chrzestnej, która stwierdziła, że każdy musi mieć jakiej nazwisko.
Tak rozpoczęte życie nie wróżyło niczego dobrego na przyszłość. Jednak Ewa miała dar - dar opowiadania, snucia i wymyślania niesamowitych historii. Tymi opowieściami potrafiła urzekać wszystkich spotkanych na swojej drodze ludzi.Była też osobą bardzo ciekawą świata, informacje wchłaniała w siebie niczym gąbka, a potem wykorzystywała je w swoich opowieściach. 
W powieści poznajemy losy nie tylko dziewczynki, która przerodzi się w kobietę, wziętą pisarkę. Autorka przedstawia losy jej niezwykłej matki, którą znaleźli jako niemowlę w koszyku mnisi i do pewnego wieku ją wychowywali.Poznajemy chłopca z austriackiej rodziny, który zmuszony przez los ucieka do kraju X w Ameryce Południowej, gdzie toczy się akcja powieści. Na drodze Ewy staje cała plejada postaci począwszy od opiekunki przez dobroduszną prostytutkę, transwestytę, który nie pozwala tak siebie nazywać, bo od dzieciństwa czuł się kobietą uwięzioną w ciele mężczyzny, który później, po przeżyciu traumatycznych wydarzeń i prześladowań ze strony współwięźniów, staje się gwiazdą telewizyjną  i spotyka wielką miłość swojego życia.Wielu mężczyzn przewinęło się przez życie Ewy. Niektórych po prostu lubi innych kocha. Pierwszym młodzieńczym uczuciem obdarza ulicznika - chłopca, który potrafił jej pomóc, gdy została bez dachu nad głową, a który później staje się przywódcą partyzantki walczącej z juntą.
Allende prowadzi czytelnika swoja opowieścią przez różne kraje, pokazuje różne losy osób, które przeżywają ogromne dramaty, ale które są silne i potrafią walczyć z losem. Ta powieść nie jest wesoła i lekka, ale ma wielkie przesłanie w sobie ( moim zdaniem), że trzeba walczyć i nie poddawać się. Wszystko co jest niemożliwe staje się możliwe, więc "stań i walcz" 
Co ciekawe silniejsze i bardziej niezłomne są tu kobiety. To druga książka tej autorki, którą przeczytałam, ale i tam silniejsze były kobiety. Być może to osobowość samej Allende powoduje tę siłę.
Książka ma motto :
"Rzekła wtedy do Szecherezady:
Na Allacha, siostro, opowiedz nam cokolwiek, by skrócić nocne godziny..." 
Baśnie z tysiąca i jednej nocy

I tak sobie myślę, że opowieści  Isabel Allende i Ewy Luny to takie współczesne historie Szecherezady.


Allende Isabel : Ewa Luna. Warszawa : Muza, 1997,357s. 
/ Vademecum Interesującej Prozy / 

Zdjęcie okładki pochodzi z innego wydania, bo nie znalazłam takowej wydania z 1997

 

czwartek, 17 marca 2011

I doczekałam się ...

Nareszcie ! Po niemal pól roku zakwitł mój jedyny niepowtarzalny :)) STORCZYK
 Tak wyglądał jakieś dwa tygodnie temu. Nie dość, że wreszcie zakwitł, to jeszcze się rozgałęził




A tak wygląda dziś


Prawda, że śliczny? Ależ się cieszę

sobota, 12 marca 2011

"Pierwszy dzień" Marc Levy


Mam problem z tą książką. Zapowiadała się dość ciekawie. Dwoje młodych naukowców : ona archeolog, on astrofizyk, tajemniczy przedmiot o przedziwnych właściwościach i grupa złych ludzi, którzy chcą im go odebrać.
A ja się przez całą książkę nudziłam.
Keira poszukuje w swoich badaniach archeologicznych praczłowieka. Prowadzi badania w Etiopii, poznaje tam Harrego - chłopca, który stracił rodziców, jest bezdomny i pozbawiony opieki.Zaopiekowała się nim, nauczyła go mówić po francusku i angielsku, a on traktował ja jak najbliższą sobie osobę. Dostała od niego piękny czarny wisior, który nie jest ani kamieniem, ani drewnem.Naukowa ciekawość zmusiła ja do podjęcia próby zbadania tego przedmiotu, ale niestety nie udało jej się rozszyfrować tej zagadki.
W czasie, gdy Keira prowadzi swoje badania, a jest to jej pierwsza samodzielna ekspedycja, burza piaskowa niszczy całą dotychczasową pracę, niszczy sprzęt i archeolog wraca do Paryża. Tam wisiorkiem zainteresował się stary profesor astrolog. Jak się okazuje należał do grupy ludzi, którzy badają przeszłość Ziemi i poszukują jej prapoczątków Wielkiego Wybuchu, dnia stworzenia. Profesor Ivory widział już kiedyś przedmiot bardzo podobny do wisiorka Keiry.
Oba przedmioty świecą bardzo migotliwymi punkcikami podczas burzy.
W tym czasie w Londynie Adrian, astrofizyk ubiega się o dotację na swoje badania. Prowadzi bardzo spokojne , nudne życie naukowca. Wykłady ze studentami, studia w bibliotece uniwersyteckiej i poszukiwanie odpowiedzi na intrygujące go od dzieciństwa pytanie o "Pierwszy dzień" Ziemi.
Splot przypadków powoduje, że Keira i Adrian po wielu latach spotykają się ponownie podczas ubiegania się o dotację na swoje badania.
Keira wraca do Etiopii, a wisior przez zapomnienie zostaje u Adriana.
Ktoś bardzo chce go zdobyć. Dość powiedzieć, że ten tajemniczy przedmiot zaprowadzi astrofizyka do Etiopii. Razem z Keirą w poszukiwaniu odpowiedzi o  Początek przejadą przez Chiny, a towarzyszą im bardzo źli, ale wszechwładni ludzie. Naukowcy często są w ogromnym niebezpieczeństwie. Ludzie, którzy mogą im pomóc giną. Wiedzą, że ozdoba, którą nosi Keira jest jednym z kilku elementów, a punkciki, które świecą podczas burzy to obraz nieba sprzed czterystu milionów lat...
Jednak czy warto się dowiedzieć jaki był początek i jak został stworzony świat? Czy człowiek, gdy już zdobędzie wiedzę o procesie tworzenia się świata przestanie mieć szacunek dla życia? Jakie będą konsekwencje ...
Jak dużą ofiarę będą musieli ponieść Adrian i Keira podczas tych poszukiwań?
I czy warto?
Nie jestem astronomem, ani archeologiem. Nigdy się tym nie interesowałam, może troszeczkę archeologią. I tu jest problem. Zbyt dużo opisów astronomicznych, konstelacji gwiazd, obliczeń matematyczno-fizycznych, faktów naukowych. Trochę się w tym gubiłam i nudziłam. Fabuła przez to się ślimaczyła.
Jest to pierwsza książka Levy'ego, którą czytałam. Mam zamiar przeczytać inne i mam nadzieję, że będą lepsze. 

 Marc levy


Levy Marc : Pierwszy dzień. Warszawa : Albatros, 2010 446s.


niedziela, 6 marca 2011

"Podarunek" Cecelia Ahern


"Czasu nie można dostać, ale można go podzielić"
To ostatnie zdanie tej pełnej magii książki Cecelii Ahren. Dzieje się to w okresie świąt Bożego Narodzenia. W komisariacie policji siedzi chłopak, który wybił szybę zamrożonym siedmiokilogramowym indykiem w domu numer dwadzieścia cztery. Dlaczego wybrał akurat ten dom? Bo tam mieszkał jego ojciec z nowa rodziną, a indyk lądujący na podłodze w salonie jest świątecznym podarkiem dla niego.
Raphie, policjant przesłuchujący chłopca, postanawia opowiedzieć mu niezwykła historię, czyni to trochę dla zabicia czasu w oczekiwaniu na matkę chłopca, a trochę, aby pokazać mu co jest w życiu ważne.
Bohaterem tej opowieści jest Lou Suffern, człowiek sukcesu, pracoholik, dążący do jeszcze większego sukcesu zawodowego w postaci upragnionego wiekszego biura, wyższego "stołka", tytułu prezesa. Lou jest niesamowicie ambitny, zawsze pierwszy w pracy, zawsze robiący dwie rzeczy równocześnie i tak intensywnie pracujący, że powinien być zawsze w dwóch miejscach jednocześnie. Efektem tej szaleńczej pracy jest oczywiście wysoki poziom życia, Lou ma absolutnie wszystko, jednak jest pewne "ale".
Lou ma piękną żonę, dwójkę wspaniałych dzieci, ale nie widuje ich tak często jak powinien, nie żyje z rodzina tylko gdzieś obok niej. Właściwie tylko nocuje w domu. Jego dziesięciomiesięczny synek dostaje spazmów, gdy ojciec bierze go na ręce, a córeczka ciągle jest zawiedziona postępowaniem taty, który wiele rzeczy obiecuje, ale słowa nie dotrzymuje, bo ciągle jest w pracy. Żona Lou Ruth kobieta mądra i wykształcona poświęciła swoją karierę dla męża i dzieci. Jest bardzo smutna, bo ciągle pamięta początki ich małżeństwa, gdy byli dużo biedniejsi, ale bardziej szczęśliwi, bo tworzyli faktycznie rodzinę.
Wiele książek napisano o takiej tematyce i wydawać by się mogło, że nic nowego nie można wymyślić. Autorka jednak stawia na drodze Lou bezdomnego Gabriela - Gabe, na którego ten zwrócił uwagę. Dlaczego? Nie wiadomo, bo wielokrotnie Lou przechodził obok niego i go nie widział. Może to ten świąteczny czas kazał mu podać bezdomnemu kubek z gorącą kawą., załatwić mu pracę w swojej firmie. Gabe nie jest takim zwykłym bezdomnym, jest bardzo mądry i przy bliższym poznaniu zaczyna Lou działać na nerwy, bo mówi mu to, czego Lou nie chce usłyszeć - że jest coś ważniejszego w życiu niż praca.Wszyscy go w pracy lubią, szef jest nim zachwycony, bo Gabe jest tak szybki, że może znaleźć się w dwóch miejscach jednocześnie.
Mimo ze Lou po raz pierwszy nie oczekiwał dowodów wdzięczności za pomoc, Gabe daje mu jednak podarunek, który pozwolił Sufferowi spojrzeć na siebie z boku i zmienić się, uszczęśliwić żonę, dzieci i pozostałą rodzinę.W ostatniej chwili ...zostawić im podarek.
Przewidywałam zakończenie i... nie do końca się sprawdziło. I bardzo dobrze.
Książkę czytało mi się miło, wszechobecna magia, taka mgiełka niepewności, rozczarowanie postawą Lou i żal jego rodziny, to głównie odczuwałam. Pękłam przy ostatnim rozdziale i potoczyły mi się łezki.

"Bywa, że jedna bardzo ważna rzecz ma wpływ na garstkę ludzi. Ale bywa też, że mało istotna rzecz wpływa na całą ich rzeszę... Zdarzenia mogą nas łączyć.
... Kiedy coś się dzieje, budzi się w nas iskra, która łączy nas z tym wydarzeniem, łączy z innymi ludźmi, i tak połączonych rozświetla od wewnątrz, niczym lampki na choince, poskręcane, ale wciąż połączone przewodem. Niektóre gasną, inne migoczą, jeszcze inne promienieją jasnym mocnym światłem, ale wszystkie są na jednym kablu."




poniedziałek, 28 lutego 2011

"Intruz" Stephenie Meyer

Prawdę mówiąc, gdy zaczęłam czytać "Intruza" pomyślałam, że jest to stracony czas. Dość długo trwało zanim mnie książka wciągnęła i obudziła moja ciekawość. Po prostu się ślimaczyła fabuła, potwornie dużo opisów świata zewnętrznego i wewnętrznych przeżyć bohaterów, ale ... to jednak czemuś służy. Nawet się nie zorientowałam, kiedy razem z ukrywającymi się ludźmi i osaczającymi ich wrogami przeżywałam każdą chwilę.
Chyba każdy zna sagę "Zmierzch", która biła rekordy popularności wśród nastolatków i nie tylko. Adresatem tej powiesci jest młodzież. "Intruz" natomiast napisany został dla dorosłego czytelnika. Nie ma tam żadnej "drażniącej" sytuacji, ręcz przeciwnie książka jest napisana bardzo subtelnie, delikatnie, a z każdej strony wyziera dobroć, uczciwość i miłość. takie było jednak założenie autorki, iz pisze książkę dla dorosłych. I dzięki jej za to.
Podejrzewam, ze jestem jedną z niewielu osób, które dopiero poznały treść książki, ale muszę tu trochę o niej opowiedzieć.
W jakiejś bliżej nie znanej przyszłości Ziemię opanowuje niewidziany wróg - dusze, które przybywają z odległych planet. Wyłapują ludzi, unicestwiają ich dusze? osobowość?, a same wprowadzają się do ich ciał.
Robią to niepostrzeżenie, bo po pierwsze ich nie widać, a po drugie ciało wygląda tak samo, tyle tylko, że srebrzyście świecą się im oczy. Zanim ludzkość się zorientowała dusz było już tak wiele, że została garstka ludzi ukrywających się przed nimi. walka jest nierówna, bo dusze poznają przeżycia i pamięć swoich żywicieli i w ten sposób trafiają do pozostałych ludzi. 
Jedna z osób, które się ukrywają jest Melanii, dziewczyna chroniąca swojego młodszego brata i ukochanego Jareda. Melanii poszukuje swojej rodziny i podczas jednego z takich wypadów wpada w ręce wroga. Praktycznie dziewczyna powinna umrzeć, ale dusze maja swoje cudowne leki i sposoby, utrzymują jej ciało przy życiu i wprowadzają tam  Wagabundę. Jest to dusza o bardzo dużym doświadczeniu, która żyła już na dziewięciu planetach. w swoim życiu była już niedźwiedziem, kwiatem, pająkiem itd.
Zwykle po wprowadzeniu duszy do ciała ludzkiej osobowości już tam nie było. Tu jednak okazało się, że Melanii nie chce opuścić swego ciała. Ma tak silną osobowość, że walczy z Wagabundą, chce ja oczywiście wyrzucić ze swego ciała. Przeżycia dziewczyny, jej ogromna miłość do brata i Jareda doprowadzają w końcu Wagabundę do kryjówki ludzi. Melanii podrzuca intruzowi obrazy ukochanego mężczyzny i Jimmiego, za którym tak ogromnie tęskni i o którego bezpieczeństwo się obawia. Wagabunda nie potrafi oddzielić swoich odczuć od pragnień żywiciela i zaczyna traktować Jareda i Jimmiego jak swoich najbliższych.
Po dotarciu do kryjówki rebeliantów największe zagrożenie dla Melanii i Wagabundy stanowi właśnie Jared, który chce zabić ciało i unicestwić duszę...
Powieść Meyer jest tak skonstruowana, że czytelnik nabiera sympatii dla Wagabundy i Melanii i cały czas marzy, aby się to wszystko dobrze skończyło. Tym bardziej, ze dusze są bardziej prawe, prawdomówne niż ludzie. Nie znoszą kłamstwa, obłudy i przemocy ( poza zdobywaniem żywicieli). Pomaga ludziom zdobyć pożywienie, lekarstwa, ratuje niektórym życie. Staje się jedną z rebeliantów, jednocześnie wiedząc, że jest obca. Chce również uratować swoich - dusze. Decyduje się oddać ciało Melanii i umrzeć. Czy ludzie pozwolą jej na to, czy Jared zdecyduje się na odzyskanie Melanii takim kosztem?


Meyer Stephenie : Intruz. Wrocław : Wydaw. Dolnosląskie, 2009, 558s.

poniedziałek, 21 lutego 2011

"Suma naszych dni" Isabel Allende

Miałam niebywałą przyjemność towarzyszyć Isabel Allende w pewnym okresie życia jej i jej  rodziny. Jestem pod  wrażeniem jej osobowości, siły charakteru, a przede wszystkim ogromnej miłości. A wszystko za sprawą książki - listu.
Czytając "Sumę naszych dni" czułam się jak domownik, prawie członek jej "plemienia", jak sama nazywa swoją rodzinę.
Książkę czyta się jednym tchem, napisana w formie długiego listu do zmarłej córki. Autorka - narratorka przekazuje Pauli wszystkie informacje dotyczące rodziny, tego co się wydarzyło, pisze o kłopotach rodzinnych, leku przed genetyczną chorobą, która zabrała Paulę, a której nosicielkami są jej dwie bratanice, a także o swoich rozterkach i bólu tworzenia nowych powieści.
Isabel Allende mieszka z rodzina w Kalifornii. Ze wszystkich sił stara się, aby zgromadzić swoich najbliższych wokół siebie. Żyje życiem nie tylko swoim, ale również syna, jego dzieci, drugiej zony. Przyjacielskie kontakty utrzymuje z pierwszą żoną Nico - Celią oraz jej nową wielką miłością Sally. Jej rodzinę tworzą również dzieci z poprzednich związków jej męża Willego, 
Autorka bardzo czuwa nad rodziną, angażuje się we wszystko, ale też do wszystkiego się wtrąca i momentami jest po prostu nieznośną teściową, matką i babką. Z tej wielkiej miłości jaka darzy rodzinę wychodzi zaborczość i uzurpowanie sobie prawa do decydowania o życiu najbliższych. Z tej "choroby " pomaga jej wyleczyć się  matka, która mówi : "Córko, na ten świat przychodzi się po to, aby wszystko stracić. Pozbycie się rzeczy materialnych nic nie kosztuje, trudniej jest dać wolność tym, których kochasz" s. 219
Trudno tu opisać co się dzieje w tej rodzinie, bo zajęłoby to bardzo dużo miejsca, a potencjalnemu czytelnikowi książki zabrałoby przyjemność czytania.
Mnie ta książka urzekła prostotą w opisywaniu dni codziennych, może jednak innych od dni zwykłego śmiertelnika, ale wypełnionych miłością, zrozumieniem i otwartością na drugiego człowieka.
Wiele w niej mądrych myśli, życiowych wskazówek 

"Buddyści powiadają, że życie jest rzeką, po której siedząc na tratwie, płyniemy do ostatecznego przeznaczenia. Rzeka ma swój nurt, prędkość, podwodne skały, wiry i inne przeszkody, których nie możemy kontrolować, ale do kierowania owa tratwą mamy wiosło. Od naszej sprawności zależy jakość podróży, choć nie można mienić jej kursu, ponieważ bieg rzeki zawsze kończy się śmiercią" s. 33

Allende opisuje niezliczone podróże, jakie odbyła ze swoim mężem, przyjaciółką czy innymi członkami rodziny. Stały się one inspiracją do pisania.
Uświadomiła mi również ileż trudu wymaga zebranie materiału na książkę i jej napisanie. Sama ma taki zwyczaj, że pracę nad nowa powieścią rozpoczyna zawsze 8 stycznia, twierdzi, że po tym terminie nie napisałaby ani linijki. Na czas tworzenia zamyka się w swojej "norce" i rzadko z niej wychodzi.

Ta książka jest również o wielkiej miłości dwojga doświadczonych ludzi. Każde z nich niesie bagaż innych doświadczeń, ale mimo wielu burz i tysiąca godzin spędzonych na kozetce u psychoterapeuty ich miłość jest ciągle świeża i gorąca jak przed dwudziestu laty. Ciągle są dla siebie pociągający i wyrozumiali dla własnych ułomności.A to nie lada sztuka.
I powtórzę tu za Allende "... w chwili zagrożenia człowiek wyrzuca za burtę to, co nie jest niezbędne do żeglugi, czyli prawie wszystko. W koncu, kiedy pozbędzie się obciążenia i dokona obrachunku, okaże się, że jedyne, co pozostanie, to miłość."   s. 384

Allende Isabel : Suma naszych dni. Warszawa: Muza, 2010, 395s.

piątek, 18 lutego 2011

aaaaaaaaaaaa ............ psik !!!!

Gorączka, katar, zatkany nos.
Od kilku dni w 90 % składam się z KATARU !!!
Zawsze mnie to zastanawia skąd tego tyle w nosie. Wczoraj zużyłam 100 sztuk chusteczek higienicznych, a dziś jest nieco lepiej, bo mogę pisać spokojnie na klawiaturze bez obawy, że ta zamoknie.
I znowu mam wolne , oj nie napracowałam się w tym tygodniu :(((