RSS

wtorek, 20 maja 2014

"Nie mów nikomu" Harlan Coben

Elizabeth i David Beck są szczęśliwym małżeństwem. Znają się od czasów, gdy oboje przestali siusiać w pieluchy. Ich przyjaźń, a później miłość rosła razem z nimi. Doskonale się znają, nie mają przed sobą tajemnic, para doskonała. W każdą rocznicę ślubu kultywują w swoim ulubionym miejscu, nad jeziorem Charmaine. Mają swoje tajemnice, których nikt poza nimi nie rozszyfruje. "Czas pocałunku" jest jedna z nich.
Od ich ostatniej rocznicy minęło osiem długich lat, które David spędza samotnie tęskniąc za żoną. Ich ostatnia wyprawa okazała się tragiczna w skutkach. Elizabeth została porwana i zamordowana przez seryjnego mordercę, a David ciężko pobity, tylko cudem się uratował z jeziornej topieli.
Ciało dziewczyny, mocno poranione,z wypalonym piętnem mordercy na twarzy identyfikuje jej ojciec, były policjant, ale czy to na pewno była Elizabeth?
Jeśli to ona, to kto po ośmiu latach zaczął przysyłać Davidowi maile, które zawierają niezbity dowód , że ukochana żyje. Kto zna "godzinę całusa" i inne ich prywatne tajemnice? Kto go ostrzega "NIE MÓW NIKOMU"?
Back musi poznać prawdę. Dziwnym zrządzeniem losu zaczyna się nim interesować policja, pojawiają się inne ofiary, o których zamordowanie podejrzewa się Davida.
Policji historia układa się w jedną całość, śledztwo idzie prawie jak po maśle, jest podejrzany, są dowody, więc ...
Nadawca w mailach ostrzega Davida, że będzie śledzony. Kto go śledzi i czego chce ? Komu jeszcze zależy na rozwiązaniu zagadki śmierci Elizabeth?
Powieść Cobena jest świetnie skonstruowana, akcja toczy się wartko, tajemnica goni tajemnicę, z każdą strona atmosfera się zagęszcza, a bohaterowie zmieniają się z upływem fabuły. Zagmatwanie jest tak wielkie, ze nikomu nie można wierzyć, bo wszyscy kłamią.
Bohaterowie są pełnokrwiści,zarówno ci stoją po stronie dobra, jak i ich przeciwnicy. Ta powieść żyje, a czytelnik musi się poddać jej i płynąć razem z głównym bohaterem. Zakończenie i tak wszystkich zaskoczy, przynajmniej mnie zaskoczyło. Lubię takie kryminały

Coben Harlan : Nie mów nikomu. Warszawa : Albatros, 2007, 352 s.

poniedziałek, 28 kwietnia 2014

"Tajemnica Noelle" Diane Chamberlain

Co tu dużo mówić, uwiodła mnie okładka ( znowu). Autorki nie znałam, ale jej nazwisko brzmi jakoś tak miło, nieskomplikowanie. Szukałam czegoś sympatycznego do poczytania i nie zawiodłam się. Powieść czyta się świetnie. 
Chociaż wydawca ostrzega czytelnika, ze po przeczytaniu może mieć złamane serce, nie zrezygnowałam. 
Trzy przyjaciółki Emerson, Tara i Noelle kawał życia spędziły ze sobą, znają się od podszewki. Tara, obecnie pogrążona w bólu po stracie męża wdowa z dorastającą i mocno buntującą się córką, Emerson szczęśliwa mężatka , matka bardzo rozsądnej i dobrej córki i Noelle, samotna kochająca swoją pracę położnej kobieta. Pogodna , otwarta szczera, zrobiłaby wszystko dla swoich przyjaciółek i ich rodzin. 
I nagle grom z jasnego nieba - Noelle popełnia samobójstwo. Nikt nie wie dlaczego, a przyjaciółki czują się oszukane, bo zabrakło jednak szczerości tak ważnej w przyjaźni. Mają wyrzuty sumienia, że niczego nie zauważyły, nie pomogły przyjaciółce.
Przeprowadzają prywatne śledztwo.Dokumenty, które pozostały po zmarłej, fragmenty niedokończonych listów, rozmowy ze znajomymi z pracy Noelle powodują, że przyjaciółka jawi im się zupełnie innym człowiekiem, pełnym tajemnic, niedomówień, z wielkim balastem przygniatającym ją do ziemi. Sekret Noelle to prawdziwa puszka Pandory, której już nie można zamknąć, a który może zniszczyć życie wielu osób. 
Poznajemy Annę, adresatkę niedokończonego listu Noelle,walczącą o życie córki chorej na białaczkę, widzimy jakie uczucia targają zbuntowaną nastolatką, ogromny niepokój Tary i Emerson. Ktoś z tej historii wyjdzie bardzo okaleczony i nie wiadomo czy zdoła się pozbierać, czy przyjaźń i troska pozostałych będzie tak silna, że pomoże się pozbierać?
Powieść podzielona na rozdziały, każdy z nich napisany z perspektywy innej bohaterki. Do głosu dochodzi również Noelle, która cierpiała właściwie całe życie.
To powieść o prawdziwej przyjaźni, o poświeceniu swoich marzeń, ba ! nawet szczęścia dla innej osoby. To powieść o miłosci macierzyńskiej, która jest jedyna w swoim rodzaju, o walce o szczęście i prawo do niego. Wiele jest poruszonych życiowych problemów, z którymi każdy z nas się boryka. 
Nie jest to łzawa, ckliwa powieść. I chociaż jest przewidywalna, to jednak chwyta za serce i pochłania bez reszty.

Chamberlain Diane : Tajemnica Noelle. Warszawa : Prószyński i S-ka, 2012, 472s.

czwartek, 27 marca 2014

"Jedenaście godzin" Paullina Simons

Jedenaście godzin to dużo i mało, to prawie połowa doby. Jedni pracują tyle czasu, a drudzy śpią i jeszcze im mało. Gdy spędza się je na jakimś miłym zajęciu to mijają jak z bicza trzasł, ale gdy jest się w dziewiątym miesiącu ciąży i jest koszmarnie upalny i wilgotny dzień to już niekoniecznie tak szybko czas leci.
Didi Wood, urocza młoda kobieta, która spodziewa się na dniach trzeciego dziecka wybrała się po zakupy, a później na lunch z mężem. Didi bardzo lubi kupować sobie i rodzinie ekskluzywne kosmetyki, ubrania. Po prostu uwielbia zakupy. Mimo upalnego dnia przemierza centrum handlowe i ma coraz więcej zakupów. W sklepach każdy wita ją z uśmiechem i z troską pyta o termin porodu. Pyta ekspedientka, starsza pani przy stoisku, pyta mężczyzna w kolejce do kasy.Gdy obładowana torbami wraca do samochodu pojawia się ten troskliwy mężczyzna, który chce jej pomóc, jednak kobieta czuje jakąś dziwną obawę przed nim, przyspiesza kroku tyle , na ile pozwala jej ogromny brzuch. Mężczyzna nie pozwala wsiąść jej do samochodu tylko siłą zaprowadza do swojego.
Didi zostaje porwana. Dlaczego? Czego od niej chce?
Mijają minuty, godziny, alarm wszczęty przez męża Didi stawia policje na baczność. Robią wszystko by uratować kobietę i jej nienarodzone jeszcze dziecko. Czy Didi da radę się wyswobodzić z rąk porywacza, który okazuje się bardzo przebiegły i pozbawionym skrupułów człowiekiem? Po co mu prawie już rodząca kobieta? 
Jedenaście godzin, podczas których Didi znajdzie się na skraju wytrzymałości psychicznej, gdy kompletnie zatrą się granice między człowieczeństwem a zezwierzęceniem.
Paullina Simons od początku trzyma czytelnika w napięciu, nie ma czasu na zbędne słowa, bo czas biegnie i działa na niekorzyść porwanych. Doskonałe portrety postaci dobrych i złych. Czytając uczestniczy się w poszukiwaniach, towarzyszy się Didi i trzyma za nią kciuki. Targaja nami takie same emocje strach o siebie, dziecko, obrzydzenie do przestępcy, ale i współczucie, próba zrozumienia, bo patrzymy na niego oczami Didi, a słuchamy jej sercem. Didi jest wspaniała kobietą, matka, której w tych najgorszych chwilach towarzyszy niezachwiana ufność w Opatrzność Bożą.
Doskonały thriller. Polecam

Simons Paullina : Jedenaście minut.Warszawa : Prószyński i S-ka, 2000, 257 s.

piątek, 7 marca 2014

"Tully" Paullina Simons

     

      

Poczytuję książki Paulliny Simons, gdy tylko mam okazję.Każda z nich jest inna, jedne pożeram, drugie czytam dość wolno, a dokładnie. Czasami czas spędzony z bohaterami powieści strasznie mi się dłuży. Jednak wszystkie maja w sobie to "coś", obok którego nie można przejść obojętnie.
"Tully" jest historią trzech przyjaciółek od zawsze. Dwie z nich wypieszczone i wychuchane przez rodziców, a trzecia, właśnie tytułowa Tully miała zawsze pod górkę. Żyje w niepełnej rodzinie, matka traktuje ją jak zło konieczne, nie dba o córkę i jej podstawowe potrzeby.Gdyby porównywać jej rodzinę z rodzinami przyjaciółek, to Tully wychowywała się w rodzinie patologicznej. A i sama dziewczyna do ułożonych i grzecznych nie należy. Cały okres dzieciństwa i dorastania to czas krnąbrności i uporu, czas szemranego towarzystwa i robienia tego, czego grzeczne panienki robić nie powinny.
Złe stosunki z matką i inne traumatyczne tajemnice z życia bohaterki powodują, że staje się ona osobą bardzo skrytą i tajemniczą. Aż dziw bierze, ze przez wiele lat przyjaźni żadna z dziewcząt nie ich poznała.
Tully ma bardzo skomplikowaną osobowość i bardzo bogate życie wewnętrzne. Gdy los dotyka ją bardzo mocno, dziewczyna traci grunt pod nogami. Żal, rozgoryczenie, obwinianie siebie ciągnie się latami, co bardzo wpływa na jej życiowe wybory. Z zewnątrz skała, a w środku wulkan uczuć, z których samotność jest chyba największą. Tully pragnie bliskości drugiego człowieka, ale chłód, w jaki jest ubrana nie pozwala zrobić ostatecznego, właściwego kroku. Musi się miotać między wyborami, z nadzieją, że coś zmieni. 
Powieść jest dwutomowa tak jak życie bohaterki. Tu przeistacza się w młodą dojrzała kobietę, która trudy dorastania ma już za sobą. Pozostały marzenia, przede wszystkim te o wyjeździe do słonecznej Kalifornii. Czy Tully porzuci wszystko by tam wyjechać? Czy postawi na jednej szali dom, własna rodzinę, by zrealizować młodzieńcze marzenie?  Wybory, wybory, wybory, oto z czego składa się życie człowieka i Tully również.
Powieść ta nie jest może aż tak porywająca jak słynny "Jeździec miedziany", ale też jest zupełnie inna. Może wydać się monotonna, nużąca jednak zawiera w sobie dużą dozę optymizmu mimo wszystko, a bohaterka dokonuje wielu zmian wychodząc z tzw. nizin społecznych i osiągając w życiu bardzo dużo. I chociaż sama w życiu nie zaznała ciepła, to ma ugruntowane poglądy, stara się pomagać innym dostrzegając potrzeby bliźnich. To kobieta o krwawiącym sercu, które zawsze jest otwarte dla innych.
Polecam, bo warto przeczytać.

Simons Paullina : Tully. Warszawa : "Prószyński i S-ka, 1996, t.1 - 338s.;t.2 - 493s.

środa, 5 marca 2014

"Człowiek nietoperz" Jo Nesbo

Jest to pierwsza część cyklu książek, których bohaterem jest komisarz Harry Hole. człowiek z przeczuciem, które objawia się  łaskotaniem w żołądku.
Podróżowanie ludzi za pracą jest znane od dawien dawna. Wędrują nie tylko obywatele krajów ubogich, ale i tych bogatych. Podróżowanie bardzo lubią studenci, ludzie ciekawi świata. zatrzymują się w jednym miejscu, pracują oficjalnie lub na czarno, a później wędrują dalej.
Tak było z Inger Holter, dziewczyną, która pracowała w barze w Sydney jako kelnerka, barmanka. Ładna blondynka, padła ofiarą zboczeńca, który ja zgwałcił i zamordował. Czy była tylko jedyną, czy może ofiar jest więcej ?
Tę zagadkę musi wyjaśnić komisarz Hole, który w tym celu poleciał do Sydney i wspomaga australijska policję.Ściśle współpracuje z Aborygenem Andrew
  Kensingtonem. 
Akcja , jak na dobry kryminał przystało, rozwija się wolno, ale skutecznie. Harry ociera się niemalże o mordercę. Komisarz wolno kojarzy fakty, niestety zbyt wolno. Nim schwyta przestępce ten spowoduję, że policjant straci chęć do życia, a demon przeszłości znów się obudzi.
Książkę czyta się świetnie, wciąga bez reszty. Zauroczyło mnie również to, ze oprócz niestety krwawych poczynań mordercy są tam przepieknie opisane zwyczaje Aborygenów, australijskie krajobrazy, flora i fauna. Mozna sie dużo dowiedzieć o tym odległym kraju. 

Nesbo Jo : Człowiek nietoperz. Wrocław : Wydaw. Dolnośląskie, 2012, 344s.

czwartek, 30 stycznia 2014

"Pamiętnik z przyszłości" Cecelia Ahern

Gdy byłam nastolatką, taka młodą nastolatką pisałam pamiętnik. Co w nim było? Trochę przemyśleń, trochę ubolewań nad trudami życia :) , to co dobre, to co złe, ale zawsze pisałam w czasie przeszłym. Chyba, że były to moje ogromne marzenia, ale to było w czasie przyszłym niedokonanym ( jeszcze).
Tamara, szesnastoletnia rozkapryszona jedynaczka bogatych rodziców nawet nie pomyślała, że można pisać pamiętnik, bo i po co. Żyła chwilą, liczyło się tu i teraz. Świetnie bawiła się z równie pustymi jak ona koleżankami, upijała się nad brzegiem morza, przy którym mieszkała, uciekała z domu przez okno. Na wszelkie uwagi rodziców miała jedna odpowiedź : wrzask.
To "cudowne" dziecko miało wspaniałych rodziców, którzy kochali ja nad życie i spełniali każdą zachciankę. Niestety nadmierna i ślepa miłość szkodzi w wychowywaniu dzieci.
"Chwila" trwała, niestety nie długo. Ojciec Tamary popełnił samobójstwo, a dziewczyna z matką, po tym jak bank przejął cały majątek, musiała się przeprowadzić do rodziny na wsi. Zamieszkały i dość ekscentrycznych ludzi. Wuj Arthur był człowiekiem tak małomównym, że tylko dziwnymi chrząknięciami odpowiadał na zadane pytania, a ciotka Rosaleen, wiecznie zapracowana i wykonująca milion różnych rzeczy w domu, sprawiała wrażenie lekko nierozgarniętej.
Tamara wychowana w luksusach, z własnym ogromnym pokojem i cudowną łazienka, teraz znalazła się w stróżówce, gdzie jest tylko jedna łazienka dla wszystkich. Ma na szczęście własny mały pokoik, mama mieszka w innym.
To wszystko jest okropne w oczach dziewczyny i ma ona cały czas nadzieje, że jest tymczasowe, że zdarzy się jakiś cud, który przywróci jej poprzednie wygodne życie. Nudzi się okropnie, chodzi po okolicy byle czymś zająć myśli. Z matką nie ma kontaktu,bo ciągle śpi, a ciotka nie pozwala jej przeszkadzać.
Najmniej z tej "nowej" rodziny podoba się Tamarze ciotka, która niby taka zajęta, nie pozwala sobie pomóc, ma swoje tajemnice, a równocześnie musi wszystko wiedzieć. Dziewczyna ma wrażenie, że ciotka ja śledzi.
Któregoś dnia bohaterka zawędrowała do zamku, właściwie jego ruin i tam poznała siostrę zakonną. Jest to bardzo otwarta osoba, z którą świetnie się romawia i która opowiedziała dziewczynie trochę historii zamku Kilsaney'ów.
Wszystko zmienia się, gdy któregoś dnia pod stróżówkę zajeżdża objazdowa biblioteka z bardzo przystojnym młodym bibliotekarzem. A nie jest to błahy fakt, bo nie co innego, a właśnie jego fizjonomia powoduje, że Tamara zagląda do samochodu. Tam znajduje ogromną księgę, inną niż wszystkie. Księgę, której tajemnicy strzeże kłódka. Siostra Ignacjusz, zakonnica "złota raczka" poradziła sobie z zamkiem i okazało się, że jest to czysta księga, akurat nadająca się na pamiętnik. Bohaterka oczywiście odrzuca propozycje robienia zapisków, ale strony zapisują się same faktami, które mają dopiero nastąpić...
Pamiętnik staje się wskazówką dla bohaterki, przewiduje, przestrzega, radzi.
Jest trochę tak jakby można było zmienić przyszłość i nigdy nie mówić "a mogłam to, czy tamto, to nie stało by się to, co się stało".
 Tamara na szczęście słucha pamiętnika i myśli. Dzięki niemu może zmienić swoją reakcję, słowa, czyny, a co za tym idzie przyszłość....

Nie jestem wielbicielką Ahren. Z ta książką też miałam problem, bo lata nastoletnie mam już dawno za sobą ( chociaż doskonale pamiętam siebie z tamtego czasu), a narracja prowadzona przez nastoletnią dziewczynę raczej już do mnie nie przemawia. Na Tamarę patrzyłam z pozycji osoby dorosłej, z pozycji matki. I nie będę ukrywać nie raz się wkurzałam na nią.
Jest to jednak zamierzone, bo przez to historia staje się bardziej autentyczna. Poza pewną dozą magii, jaką spotykamy w każdej powieści tej autorki, jest w niej pewne przesłanie, ale przede wszystkim trudy dorastania. W powieści są dwie Tamary, jedna rozkapryszona, krnąbrna, a druga myśląca, dojrzała i odpowiedzialna. Obie zagubione, jednak ta druga przyjmuje konsekwencje swojego działania, uczy się empatii wobec innych, próbuje zrozumieć motywy działania innych osób.
A, że to wszystko owiane jest tajemnicą rodzinną, która wstrząsnęła wszystkimi, ale przede wszystkim Tamarą, to książka staje się tym bardziej ciekawa.
Uważam jednak, że jest to przede wszystkim powieść dla młodych czytelników, mogą z niej wiele się nauczyć, a pedagogizacja stosowana przez autorkę przechodzi niepostrzeżenie, ale zapada w pamięć.

Ahern Cecelia : Pamiętnik z przyszłości. Warszawa : Świat Książki, 2013, 349s.

piątek, 24 stycznia 2014

"Pieśń o poranku" Paullina Simons

Zastanawiam się jak zacząć opisywać tę książkę z subtelną okładką, emanującą spokojem i radością poranka. 
No, cóż powiem otwarcie POWALIŁA MNIE TA KSIĄŻKA.
Tyle sprzecznych odczuć, emocji mną targało, ze jeszcze teraz moje serce bije szybciej.
Larissa Stark, kobieta czterdziestoletnia z kilkunastoletnim stażem małżeńskim, kochająca i kochana żona, wspaniała matka trójki dzieci.
Ma wszystko bezgraniczną miłość męża, wspaniałe dzieci, piękny dom, ustabilizowane życie, grono oddanych przyjaciół. Jest radosna, otwarta na innych ludzi, każdego obdarza uśmiechem, dzieli się swoja radością życia.
Każdy dzień zaplanowany, ustawiony i chociaż nie pracuje Larrisa ma pełne ręce roboty i bardzo mało czasu dla siebie. Ona jest szefem w domu, ona zawozi i przywozi dzieci do szkoły, ze szkoły, na basen, na próbę, na naukę gry na wiolonczeli. Ona szykuje śniadania, obiady kolacje. Mąż zarabia i utrzymuje dom na bardzo wysokim poziomie. Obojgu jest z tym dobrze. Pełna stabilizacja, poczucie bezpieczeństwa. Z boku można podsumować, że mają wszystko i Larrisa jest szczęśliwa.
Jednak " życie to nie przejście przez pole" jak mawiał ojciec bohaterki. Za każdym rogiem może czaić się przypadek, który każe dokonać wyboru, a te w życiu są najważniejsze i najtrudniejsze.
 I Larrisę spotkał "przypadek" pod super marketem. Miał na imię Kai, był pięknym, smukłym dwudziestoletnim chłopakiem w skórzanej kurtce, jeździł motorem dukatti.
Larrisa ma wybór, musi podjąć decyzje, ale czy jest na tyle świadoma, że podejmie tę słuszną ?  A jeśli każda z nich kogoś skrzywdzi, jaki ma się właściwie wybór? A może wcale go nie ma?
Nic nie jest w tej książce takie oczywiste i jednoznaczne. Oczywiste są tylko emocje targające czytelnikiem. Byłam zła, smutna, śmiałam się z Larrisą, gdy była szczęśliwa. Nie pokusiłam się jedynie o ocenianie jej wyborów, postępowania. Nie umiałam i nadal nie potrafię. Chyba powoduje to zbyt duży ładunek emocji, który mi towarzyszył. 
Nie zawsze były to pozytywne odczucia, bo szczerze mówiąc denerwowało mnie przez niemal pół książki roztrząsanie życia wewnętrznego bohaterki ( to było wtedy, gdy czytałam tę część powieści, dziś patrzę na to inaczej). Przebijałam się przez te opisy i wynurzenia trochę zawiedziona autorką "Dziewczyny z Times Square", nic się w tej książce nie działo. Za to późniejsze części przyszpiliły mnie do fotela, właściwie wmurowały mnie w niego, bo nie mogłam się ruszyć aż do ostatniej strony. Każda litera postawiona w powieści jest potrzebna i zamierzona. Simons doskonale buduje nie tylko postaci, ale napięcie. Jest mistrzynią. Przekonałam sie o tym czytając inne jej powieści, ale gdy zaczynałam czytać jakbym o tym zapomniała.
"Pieśń o poranku" jest powieścią o zdradzie, namiętności, miłości, o wyborach, które niosą za sobą konsekwencje. To smutna historia, gdzie żal jest wszystkich bohaterów, bo każdy z nich cierpiał.I można tylko "pogdybać" co by było gdyby... Tylko jaki to ma sens ?

Somons Paullina : Pieśń o poranku. Warszawa : "Świat książki" 2013, 686s.