RSS

niedziela, 19 czerwca 2011

"Płotki giną pierwsze" Aleksandra Marinina

Kolejna powieść ( bodaj ósma) z Anastazją Kamieńską w roli  głównej. Wybitna pani analityki moskiewskiej policji ma tym razem wiele do przemyślenia i połączenia lub rozłączenia z tragicznych wydarzeń. Oto w Moskwie zostaje zamordowany pracownik z Centrum Obsługi Cudzoziemców, a dzień lub dwa później milicjant z wydziału do walki z przestępczością gospodarczą. W tym samym czasie na prywatne konto oszczędnościowe Dimitrija Płatowa , innego milicjanta, spływa gruba gotówka.Płatow był człowiekiem, który utrzymywał kontakty z zabitymi, a na dodatek interesował się pewną firmą, która handlowała odpadami zawierającymi złoto.Wszystkie poszlaki wskazują jednoznacznie na Płatowa jako mordercę.
W tym samym czasie jakiś snajper morduje młodych mężczyzn jednym strzałem w tył głowy. Schemat jest ciągle taki sam i broń taka sama.Rzeź trwa od sześciu tygodni w każdy weekend.Nic nie wskazuje na powiązania ofiar ze sobą, ale policjanci z wydziału dochodzeniowego z niepokojem oczekują każdego poniedziałku.Praca idzie jak po grudzie. Usiłowali zatrzymać Płatowa, ale ten zapadł się pod ziemię. Niczego o nim nie wie ani żona, ani kochanka.
Do grupy dochodzeniowej, na polecenie szefa z ministerstwa, Sergiej Rusanow, świetny analityk, ale prywatnie bliski przyjaciel Płatowa. Przełożeni wierzą w jego dociekliwość, wierzą również w niewinność Płatowa. Kamieńska obawia się przeszkód ze strony nowego kolegi.
Płatow ukrył się u pewnej dopiero co poznanej kobiety i ją namawia do współpracy. Sam nie może wychylić nosa za drzwi małego mieszkanka, a Kira staje się jego oczami, uszami i ustami. Przez nią przekazuje ekipie dochodzeniowej informacje, materiały dotyczące uralskiej firmy. I wydawać by się mogło, że wszystko z czasem się rozwiąże, że dzielni milicjanci odnajdą prawdziwego winowajcę, ale potrzeba na to tylko czasu. Jednak nagle okazuje się, że tego czasu nie ma. Rosyjscy mafiosi od handlu odpadami zawierającymi złoto, wydają wyrok na Kirę i jej nieoczekiwanego lokatora. Ma ich zabić ten, który dokonuje weekendowych morderstw, ... zostały tylko trzy dni.
Poszukiwany Płatow nie próżnuje, szuka rozwiązań na własną rękę i odkrywa coś, co go dosłownie zwaliło z nóg. Teraz musi nie tylko walczyć o swoją wolność, ale musi pomóc Kamieńskiej wskazując seryjnego mordercę.
Wszystko kończy się "dobrze" - płotki wpadają w sieć, a grube ryby płyną sobie dalej.

Marinina jak zwykle intryguje od samego początku. Wielowątkowość jej kryminałów sprawia, że czyta się je w dużym napięciu i właściwe niemal do końca trzymała mnie w niepewności. Dobra literatura. Polecam
Marinina Aleksandra : Płotki giną pierwsze.Warszawa :WAB, 2009, 341s.

niedziela, 12 czerwca 2011

"Odette i inne histori miłosne" Eric - Emmanuel Schmitt


"Wielbimy kobiety, bo pojawiają się owiane tajemnicą, a gdy ona blednie, przestają się nam podobać.... Bardziej od seksu mężczyzn pociąga romantyzm. Dowód ? Jeśli mężczyzna odchodzi, to zwykle winne są ie noce, ale dni. Dni, pełne kłótni w promieniach słońca, odbierają ukochanej znacznie więcej blasku iż noce, podczas których kochankowie stapiają się w jedno."
Tak myśli Fabio, bohater jednego z opowiadań, podstarzały aktor, który najlepsze lata ma za sobą. Wraca do pewnej miejscowości, gdzie występował w schyłkowym okresie swojej największej kariery.Po 15 latach, chce odnaleźć dziewczynę, z którą spędził najcudowniejszą noc w swoim życiu. Przez ten cały okres kochał ją, ale nie miał odwagi ją odnaleźć. Wówczas wydawało mu się, że jest to kobieta z wyższych sfer, bogata, świetnie urodzona. I właśnie tajemnicza. Nieudane życie zawodowe, samotność mobilizują go do poszukiwań. Trafia do tego samego hotelu, pyta i .. poznaje przeszłość  i dalsze losy "bosej księżniczki".
"Odett... " to zbiór króciutkich opowiadań, których bohaterami są kobiety młode, starsze i najstarsze, odrzucony przez krytykę pisarz, podstarzały aktor.
Jest w nich jakaś nostalgia za tym co w życiu najważniejsze, tęsknota za tym co minęło.
  O tym co ważne w życiu wiemy, ale czytając Schmitta zawsze zastanawiam się czy na pewno wiem. 
Nie jest to może najlepsza jego książka, ale przyjemna w czytaniu i zaskakująca. Bardzo mi się podobała "Obca" i "Najpiękniejsza książka świata", której akcja dzieje się w Związku Radzieckim w łagrze dla niepoprawnie politycznych kobiet, a wyjaśnienie  zdradzają, po 50 latach, córki więźniarek.
Tytułowa Odett jest kobietą, która uczy zgorzkniałego autora radości i miłości do drugiego człowieka i siebie samego.
Przegląd postaci, losów, życiorysów. To co na wierzchu nie zawsze jest prawdą lub do końca prawdą. Przybieramy różne maski, stroimy się w piórka, czasami cudze, by dostosować się do otaczającego świata. A gdzie miejsce dla nas samych? ajpierw pokochaj siebie, a będziesz kochał świat i inych ludzi. Jakże to oklepae, ale jakże prawdziwe.
Polecam, może nie najlepszą, ale wartą przeczytania książkę EE Schmitta.
 Schmitt zaczyna mi bardzo przypominać Coelho i jego nostalgiczne przypowieści filozoficzne .
Ciekawe czy ktoś jeszcze ma takie odczucie?
Schmitt Eric - Emmanuel : Odette i inne historie miłosne. Kraków : Znak,2009, 242s.

niedziela, 5 czerwca 2011

"Szukając Noel" Richard Paul Evans

"Zanim życie wręczy nam najwspanialszy prezent, pakuje go starannie 
w przeciwności losu"

Tyle się naczytałam o książkach Evansa na różnych stronach internetowych i blogach. Chciałam i chcę nadal przeczytać jego współczesną wersję "Opowieści wigilijnej" - "Stokrotki w śniegu". Tymczasem wpadła mi w ręce ta oto niewielka książeczka o pięknej prostej okładce z prześliczną niebieską ( mój ulubiony kolor) filiżanką w kształcie serca.
 "Szukając Noel" jest powieścią bardzo optymistyczną, z cyklu tych "teraz jest źle, ale będzie lepiej". Czyta się ją bardzo przyjemnie, szybko. Książka jest poręczna, bo ma nieco mniejszy format ( ok.18cm), piękny kremowy papier i  super czcionkę.Gratulacje dla wydawnictwa.  
Ogólnie bardzo miłe wrażenie zachęcające do zajrzenia co tam jest w środku.
A w środku .... poznajemy Marka, dwudziestoparoletniego człowieka złamanego przez los. Jest zima, bardzo mocno pada śnieg, droga oblodzona, a Mark jedzie do kresu swojej ziemskiej podróży, chce popełnić samobójstwo. Życie dało mu mocno w kość, parę dni wcześniej umarła jego matka, z którą był bardzo blisko związany, ojciec wyrzucił go z domu, a ukochana, z którą spotykał się cztery lata nagle oświadczyła mu , że wychodzi za innego.Na dodatek stracił stypendium, wyleciał ze studiów i zarabiał nędzne grosze pracując jako woźny w szkole.
Można powiedzieć, że Mark jest życiowym nieudacznikiem, którego życie złamało. Ale jak być nieudacznikiem, to do końca. Jadąc na miejsce swojego przeznaczenia popsuł mu się samochód.
"Mama opowiadała mu, że anioły czasem przebierają się za ludzi i schodzą na ziemię". Już w to nie wierzył, aż do teraz.
W tę mroźną zaśnieżoną noc spotkał Macy, dziewczynę pracująca w pobliskiej kawiarni. Tam doszedł, gdy zepsuł się samochód.Chciał tyko korzystać z telefonu, ....
Macy ma dwadzieścia dwa lata, ponurą przeszłość adoptowanego dziecka. Przemoc, wykorzystywanie seksualne, poniżanie i poniewieranie to było życie Mancy. Teraz, gdy jest dorosła boi się uczuć, ma bardzo ograniczone zaufanie do ludzi i wielkie marzenie. Chce odnaleźć swoją młodszą siostrę, z którą ja rozdzielono podczas adopcji. Tytułową Noel.
Tych dwoje postanawia dokonać tego razem. Szukają...., ale nie tylko Noel. Szukają tego co jest w życiu najważniejsze, miłości, dobra, przyjaźni. Szukają odpowiedzi na pytania, które zostały gdzieś w przeszłości. I odnajdują je. 
Powieść Evansa udowadnia, że "Jeśli Bóg potrafi doprowadzić do koniunkcji planet, dlaczego nie miałby zrobić tego samego z życiem dwojga ludzi". Mark i Mancy spotkali się nie przypadkowo. Oboje mieli takie samo zadanie :uratować siebie nawzajem. 
Każde z nich ciężko doświadczone przez los inaczej to znosiło. I tak jest ze wszystkimi ludźmi.
"... jak to się dzieje, że podczas gdy ciężkie doświadczenia jednych ludzi hartują, innych pozostawiają złamanych i zgorzkniałych. Znalazłem kiedyś w jakiejś książce celne porównanie: ten sam podmuch jeden płomień gasi, a drugi wzmacnia. Nadal nie wiem jakim ja jestem płomieniem".
Nie można się odwracać od drugiego człowieka.
„Okazuj dobro wszystkim ludziom, bo nigdy nie wiesz, jaki krzyż przyszło im dźwigać ani jak bardzo potrzebują twojego wsparcia” 
 Polecam tę książkę wszystkim, którzy chcą chwili spokoju, wytchnienia i wyciszenia. Książka nie jest ani słodka, ani naiwna. Po prostu takie chwile w życiu się zdarzają. I nie przypadkiem spotykamy drugiego człowieka. Osobiście wierzę, że i na mojej drodze stanął nie przypadkiem pewien brodaty facet :)))


Evans Richard Paul : Szukając Noel. Kraków : Znak, 2011, 303 s.

czwartek, 2 czerwca 2011

"Córka grabarza" Joyce Carol Oates


Rebeka, córka emigrantów, którzy przybyli do Stanów Zjednoczonych ze starego kontynentu w 1936 roku.Ojciec Rebeki Jakub Schwart, niegdyś nauczyciel matematyki w szkole średniej, dostał jedyną pracę, jaką mu oferowano - opiekę nad miejscowym cmentarzem.Matka Anna, nie pracowała i w ogóle była bardzo zagubioną w nowym świecie osobą.
Oprócz Rebeki, która urodziła się na okropnie brudnym statku, przyjechali synowie Schwartów. Ten kraj, w którym miało im się żyć lepiej, z dala od prześladowań antysemickich, z dala od wojny przyniósł całej rodzinie biedę, upokorzenie i nicość. Ciągle byli obcymi, tymi z chatki zbudowanej z kamienia obok cmentarza.Nie mieli żadnych znajomych a tym bardziej przyjaciół.
A Jakub Schwart ciągle dzieciom powtarzał,że trzeba skryć swoją słabość za maską, aby nikt jej nie wykorzystał przeciwko nim.
Dzieciństwo Rebeki było bardzo smutne i ponure. Naznaczone coraz większą izolacją matki, która ie potrafiła przyswoić sobie nowego języka i szaleństwem ojca, wyżywającego się na dzieciach i żonie za wszystko złe co go spotkało.
W tle słychać II wojnę światową, która zniszczyła stary kontynent, pochłonęła tyle istnień ludzkich, a w Ameryce jest tylko jednym z tematów dnia.
Bieda, upokorzenie doprowadziły Jakuba do szaleństwa. Wcześniej przed jego despotyzmem uciekają   synowie i znikają bez śladu. Żona coraz bardziej milcząca odsuwa się od wszystkich i żyje we własnym świecie.
Rebeka spędziła w kamiennej chatce 13 lat swojego życia marząc, aby tak jak bracia, uciec stamtąd.I staje się tak, po tragicznych wydarzeniach na zawsze opuszcza to miejsce. W uszach dźwięczą tylko słowa ojca "Urodziłaś się tutaj, więc nic ci nie zrobią".Dziewczyna od tej pory żyje na własny rachunek, walczy o przetrwanie i o miłość Ameryki, o miejsce dla siebie. Dokonuje wyborów, ale zawsze ostrożnie, podejrzliwie, jednak nie zawsze słusznych. Piętno ojca jest bardzo głębokie i towarzyszy jej do końca. Rebeka ucieka od swojej tożsamości, zmienia nazwisko, odcina się od brata, którego spotyka przypadkiem. Przybiera pozę, maskę, pod którą skrzętnie ukrywa swoje prawdziwe uczucia, swoją prawdziwą siebie.
Jest to bardzo smutna książka. Czytając ją byłam przytłoczona tak bardzo przeżyciami Rebeki, że nie była w stanie dalej czytać. Odkładałam ją na kilka dni, by jednak powrócić do czytania.
Porusza bardzo trudny problem, bohaterka jest silną kobietą, ale silną dlatego że zmusiło ją do tego życie, a nie wypływało z charakteru. Przez całe życie towarzyszył jej lęk, że ktoś odkryje jej prawdziwą tożsamość, ze zedrze maskę z jej twarzy i odkryje czający się strach.Ostatecznie odnosi zwycięstwo, ale ma ono bardzo gorzki smak.

Książka jest tak smutna, jak smutna jest okładka z cukierkowym gołąbkiem. Polecam ją tym osobą, które mają wrodzoną odporność psychiczną i nie złapią "doła" podczas czytania, tak jak mnie się to przydarzyło.

Oates Joyce Carol : Córka grabarza. Poznań : Rebis, 2007, 573 s.

wtorek, 31 maja 2011

"Sekretny język kwiatów" Vanessa Diffenbaugh

Victroria jest sierotą.Nigdy nie poznała swojej matki i ojca. Trafiła do domu dziecka jako maleńka dziewczynka. Im była starsza, tym bardziej malały jej szanse na normalny dom. Pełen ciepła, miłości i zrozumienia.Młodość, a właściwie dzieciństwo, bo przecież gdy kończy się osiemnaście lat, to dopiero zaczyna się młodość, spędziła w ponad trzydziestu palcówkach -rodziny zastępcze i kolejne domy dziecka.
Nic dobrego jej w życiu nie spotkało. Miała kuratorkę z opieki społecznej, która ją zwoziła do kolejnych rodzin, a później zabierała ją stamtąd z ciągle tym samym pytaniem : "Co znowu zrobiłaś?"
Victorię poznajemy właśnie jako 18-letnią dziewczynę, której dobre państwo zapewniło miejsce w wynajętym dla takich sierot mieszkaniu.Warunkiem korzystania z niego jest to, iż taka dziewczyna znajdzie pracę. Rotacja jest duża, dziewczyny przychodzą i zostają wyrzucane z mieszkania, gdy nie znajdują w określonym czasie pracy. Tak byłoby również z Victorią, gdyby sama nie odeszła.
O bohaterce pisano w raportach, ze jest krnąbrna, bezczelna, małomówna, uparta. Nigdzie jednak nie wspomniano, że kocha kwiaty, że układa przepiękne bukiety, które ofiarowuje wybranym osobom. Każdy z kwiatów ma znaczenie, swój język.  Victoria poznała go, gdy w wieku 13 lat trafiła pod opiekę Elizabeth, samotnej kobiety, kochającej wszystkie kwiaty. To ona nauczyła dziewczynę ich języka. Pobyt u Elizabeth był najszczęśliwszym okresem życia Victorii.  Była kochana i rozumiana, miała szansę na adopcję.  Szczęście było tak blisko,jednak ... dziewczyna wróciła do domu dziecka.
Co mnie w tej książce urzekło? Siła woli i siła charakteru Victorii. Jej miłość do kwiatów i ludzi, jej upór i niezłomność. 
Wstrząsnęły mną mocno jej wspomnienia z pobytów w rodzinach zastępczych, czy domach dziecka.Ta walka o przetrwanie przy jednoczesnym upokarzaniu dziecka przez ludzi, którzy mają się nim opiekować. Wielokrotnie myślałam czytając to zwierzęta, nie ludzie, ale chyba zwierzęta w swoim gatunku jednak nie robią takiego spustoszenia.
Victoria ma bardzo mocno skrzywiony obraz świata. Jest zamknięta w sobie ( kto by nie był po takich przejściach), nieufna wobec ludzi. Na szczęście do momentu, gdy poznaje Granta, chłopaka, który podobnie jak ona zna język kwiatów. 
Książka ma dobre zakończenie, jest szansa, że Victoria będzie dobrą matką, żoną . Jednak, aby do tego dość trzeba przeżyć z tą dziewczyną jej smutne dotychczasowe życie.
A widocznym skutkiem przeczytania tej książki przeze mnie jest to, że z mojego ogrodu i sprzed płotu zniknęły wszystkie osty.
Wielkim plusem tej książki i za to brawa wielkie dla autorki jest słowniczek znaczeń kwiatów, który sobie skserowałam, bo książka musi wrócić do właścicielki.
Polecam ją wszystkim wrażliwcom i osobom,które prowadzą rodzinne domy dziecka lub są zastępczymi rodzinami.

Vanessa Diffenbaugh

Diffenbaugh Vanessa : Sekretny język kwiatów. Warszawa : Świat Książki, 2011, 399s.

sobota, 21 maja 2011

"Lato w Jagódce" Katarzyna Michalak

Eh, gdyby to była prawda ....
Ciepła, pełna optymizmu, ludzkiej miłości, przyjaźni współczesna baśń o Kopciuszku. Tę rolę odgrywa Gabrysia Szczęśliwa, dziecko- podrzutek znaleziony na wycieraczce.
Gabrysię poznajemy już jako dorosłą kobietę o wspaniałym sercu, zakochanej w zwierzętach, a przede wszystkim w koniach. Gabrysia jest lekarzem weterynarii, ale pracuje tylko jako wolontariusz w warszawski ZOO. Nigdzie nie może dostać pracy, bo ... jest niepełnosprawna, ma chorą nogę, a na dodatek okulary grube jak denka od butelek. Nikt nie chce takiego pracownika, bo po co robić sobie kłopot.
Gabrysia ma marzenia wielkie jak ocean - chce być normalna, chce tańczyć, biegać bawić i zakochać.Chce być taka jak inni. 
Chce również uszczęśliwiać tych, których kocha. Chce widzieć uśmiech na ich twarzach , a jeśli łzy, to tylko szczęścia.
Gabrysia uwielbia swoją opiekunkę, która nie zaniosła na policję zawiniątka z malutkim dzieckiem tylko spakowała się i uciekła w Bieszczady. Tam dziewczynka rosły, wychowywała się, tam zakochała się w przyrodzie. Ciocia Stefania bardzo dbała o prawidłową edukację swojej podopiecznej, toteż postanowiła wysłać ją do szkół i na studia w Warszawie....
Gabrysia dostaje wymarzoną pracę przy koniach w małej stadninie. Jest szczęśliwa. Tam poznaje Pawła, chłopaka, który jest piękny jak zjawisko, ale nie mówi. Po przykrych przeżyciach zapadł w śpiączkę, a po obudzeniu zamilkł.
Rodzi się miłość..., której bardzo przeszkadza matka Pawła.
Gabrysia ma jeszcze jedno wielkie marzenie - odzyskać rodzinną posiadłość cioci Stefanii - "Jagódkę". Tylko skąd wziąć pieniądze.
Nie zaszkodzi to czytaniu, gdy zdradzę, że dziewczyna zdobywa te pieniądze. Spełnia również inne wielkie marzenie cioci. A sama również, po wielu zawirowaniach zyskuje rodzinę. Jak ? ... Zapraszam do lektury.
Fajna, kobieca literatura. Lekka, miła i romantyczna. 
A może naprawdę marzenia się spełniają, tylko nie wiemy jak im dopomóc ???


Michalak Katarzyna : Lato w Jagódce. Kraków : Wydawnictwo Literackie, 2011, 280s.

poniedziałek, 16 maja 2011

A gdyby to była prawda" Marc Levy


Moje kolejne ?? spotkanie z Marc'iem Levy jest bardzo krótkie.
A byłoby jeszcze krótsze gdybym wcześniej nie postanowiła sobie, ze nie będę czytać opisów na okładce.
I tu się nabrałam... bo "A gdyby to była prawda" wydana przez Świat Książki w 2003 roku to ta sama powieść pod tytułem "Jak w niebie" wydana przez wydawnictwo Albatros w 2006., którą czytałam wcześniej o TU
Moja radość była wielka, ale krótka. Szkoda. Bardzo nie lubię takiego bałaganu wydawniczego.


Levy Marc : A gdyby to była prawda. Warszawa : Świat Książki, 2003, 208s.