RSS

niedziela, 20 stycznia 2013

"Kod Atlantydy" Charles Brokaw

"Kod Leonarda", "Kod Atlantydy". Można by właściwie postawić znak równości między tymi tytułami. Wiele wspólnego mają ze sobą te powieści. Jest przystojny profesor, któremu towarzyszą piękne kobiety, jest czarny charakter, który dla własnego widzimisię chce zniszczyć świat, jest wreszcie tajemnica, której strzeże Kościół.
Przystojnym profesorem w "Kodzie Atlantydy" jest doktor Thomas Lourds, wybitny lingwista, który jak mało kto zna dawne języki. Życiowym marzeniem Thomasa jest odkrycie Biblioteki Aleksandryjskiej i zanurzenie się w pozostawionych w niej zwojach. Thomas nad życie stawania pracę, która stała się jego pasją. Można śmiało powiedzieć, że dla odkrycia tajemnicy zrobi wszystko.
Piękną kobietą, która towarzyszy naukowcowi jest dziennikarka telewizyjna, Leslie, prowadząca program popularnonaukowy nt. odkryć archeologicznych. Zdjęcia robione są w Aleksandrii i tam właśnie trafia w ręce Lourds'a stary gliniany dzwonek. Wydawać by się mogło, że na tamtym terenie takich przedmiotów jest dużo, ale ten ma inskrypcję, której wybitny specjalista nie potrafi odczytać. Waga tego przedmiotu jeszcze bardziej wzrasta, gdy okazuje się, ze jest to przedmiot pożądania pewnego czarnego charakteru, który nie cofnie się przed zabiciem człowieka, aby ten przedmiot zdobyć. Od tego momentu Leslie i Thomas są w ogromnym niebezpieczeństwie.
W tym samym czasie Julia Hapajewa, rosyjska profesor archeologii, usiłuje odczytać napis na bardzo starym glinianym talerzu. Mailowo kontaktuje się z doktorem, ten jednak zbyt rzadko zagląda do swojej poczty, by zapobiec nieszczęściu. Ktoś zabija panią profesor i kradnie talerz.
Jaki jest związek talerza i dzwonka? Lourds lubiący zagadki i posiadający niespożyty głód wiedzy musi tę zagadkę rozwiązać.
W tym samym czasie na zlecenie papieża prowadzone sa wykopaliska archeologiczne w Kadyksie w Hiszpanii. Przewodzi im ksiądz Sebastian, przyjaciel papieża, do którego ten ma ogromne zaufanie. Celem tych badań jest odkrycie Atlantydy, tajemniczego lądu, który Bóg zatopił w swoim gniewie na jej mieszkańców.
Nietrudno się domyślić, ze przedmioty znalezione przez naukowców mają związek z zatopioną Atlantydą. 
Poczynaniom papieskim przygląda się kardynał Murani, człowiek o lodowatym spojrzeniu i sercu, z chorą ambicją i zadufaniem. To on chce być następnym papieżem i to on uważa siebie za narzędzie Boga.
Thomas wyrusza z Leslie, Nataszą - siostrą zamordowanej profesor Hapajew i Garym, operatorem filmowym na poszukiwanie pozostałych przedmiotów fletu, bębenka i fujarki, które są potrzebne do odczytania tajemniczej transkrypcji.
Podróż wiedzie przez Niemcy, Francję aż do Afryki. Tam spotykają ludzi z plemion, które mówią swoim nieznanym nikomu dialektem.
Docierają do Strażników tych przedmiotów i uszczęśliwiony Lourds może je wziąć do ręki i ... odczytać napisy. 
Ale niestety nie są sami. Zbiry depczą im po pietach, strzelają i usiłują odebrać skarb. Kardynal Murani coraz bardziej jest bezwzględny w swoich poczynaniach.
W tym czasie w Kadyksie odkrywają tajemnicze komnaty, które mogą być śladem Atlantydy.
Kto stoi za zbirami? Czy uda się rozszyfrować napisy na przedmiotach i czy Murani dostanie to, co chce? Jaki związek mają instrumenty z wykopaliskami ?
Mogę odpowiedzieć na te pytania, ale tym samym zabiorę przyjemność czytania tej powieści.
Mnie osobiście trochę w czytaniu przeszkadzało skojarzenie z "Kodem Leonarda", ale powieść wciąga mimo wszystko.

 Brokaw Charles : Kod Atlantydy. Warszawa : Bellona, 2011, 461s.

niedziela, 13 stycznia 2013

"Kobieta w lustrze" Eric - Emmanule Schmitt

Długo mnie tu nie było. Prawie dwa miesiące.Różne są przyczyny tej nieobecności, ale najważniejsza jest podróż, którą odbyłam i odbywam nadal. To podróż wgłąb siebie. Życie niesie niespodzianki, czasami dobre, czasami nieco gorsze. A te skłaniają do refleksji, do poszukania tego, co najistotniejsze. Ja szukam, podróżuję i mam nadzieję, ze znajdę to, co jest ważne. Nie porzuciłam książek, ale czytam nieco mniej,bo ta podróż każe mi wczytać się przede wszystkim w siebie.
Nie wiem jak to wytłumaczyć, czy to ja szukałam tej książki, czy ona znalazła mnie. Faktem jest, ze spośród niewielkiego stosiku wybrała właśnie ją, książke z kobietą o intensywnie czerwonych ustach. Nie da się zaprzeczyć, że nazwisko autora miało tu wiele do powiedzenia.
Która z nas nie przegląda się w lustrze, by upewnić się, że dobrze wygląda, ze tusz się nie rozmazał, a włosy są w należytym porządku.To lustro, kawałek szkiełka utwierdza nas, oczywiście częściowo, o naszej wartości, przynajmniej tej zewnętrznej.
Schmitt podsuwa lustro z głębią. Każe zastanowić się jakie jesteśmy naprawdę, czy to, co robimy zgadza się z naszym ego, naszymi marzeniami, dążeniami, czy predyspozycjami. Bo kto powiedział, że kobieta musi wyjść za mąż, rodzić dzieci, przynależeć do mężczyzny. Przecież jest wiele innych sposobów, by się realizować. Kariera owszem ważna, ale czy to co robimy jest równie ważne?
Bohaterkami powieści Schmitta są trzy kobiety Anne, Anny, Hanna. Żyją w różnych czasach, zajmują się różnymi rzeczami Anne jest prostą dziewczyną, żyjącą w odległych czasach, Hanna arystokratka z początku XX wieku i Anny, rozkapryszona gwiazda filmowa.Co łączy te kobiety tak bardzo różne od siebie ?
Otóż wszystkie poszukują tego, co najważniejsze w życiu. Nie chcą ulegać stereotypom stworzonym przez społeczeństwo. Najbardziej urzekła mnie postać Anne, prostej wiejskiej dziewczyny, która w dniu ślubu ucieka sprzed ołtarza. Anne pokochała przyrodę, zwierzęta, ludzi. Czuje cała sobą siłę przyciągania Ziemi i Boga. Szuka swej drogi i po pewnym czasie zamieszkuje w beginażu, miejscu, które przygotowuje kobiety do życia zakonnego. Ulubionym miejscem jej wyciszenia jest lipa, która zdaje się odpowiadać na myśli Anne. I chociaż to kobieta pełna wiary i miłości to dla świata pozostaje niezrozumiana i dzięki intrygom zazdrosnej i zawistnej kuzynki kończy ziemskie życie tragicznie. 
Hanna, arystokratka dzięki zamążpójściu również poszukuje samej siebie. Początkowo chce spełnić oczekiwania rodziny, znajomych, arystokratycznego swiatka, w którym się obraca i dać potomka swojemu mężowi. Próba ta kończy się jednak żle dla wszystkich. Hanna porzuca sielskie życie i woli przymierając głodem realizować sama siebie. Znaleźć ten najważniejszy CEL i być szczęśliwą. Ją również los rzuca pod lipę w dawnym beginażu.
Która z nastolatek nie marzy o zostaniu gwiazdą filmowa i to w Hollywood ?
Anny było to dane, ot tak sobie. Kaprys losu ??? Nie Anny musi za to zapłacić. Wysoką ceną jest zagubienie, narkotyki, alkohol, ciągłe skandale, które dostarczają pożywki paparazzi, a milionowe dochody wytwórni filmowej i agentce Anny. Do czasu, gdy gwiazda przebywając w szpitalu po pijackim skoku, poznaje Ethana, pielęgniarza, byłego narkomana. Ethan,jedyny  spośród tzw. przyjaciół pielęgnuje Anny, wszystkie jego działania mają na celu tylko dobro dziewczyny. To on pomaga jej odnaleźć sama siebie i odrzucić blichtr, sławę, uwielbienie tłumów, a zanurzyć się w sobie i poszukać to, co najważniejsze. 
Mimo ogromnych protestów agentki, Anny postanawia zagrać w niszowym filmie, w którym ma zagrać rolę Anne.
I tak życie trzech tak różnych kobiet splotło się ze sobą. Co łączy te kobiety ? Wszystko co wewnętrzne.
Myślę, że nie jedna z nas odnajdzie w tej powieści swoje ślady, a każdego czytelnika zmusi do refleksji.
Eric-Emmanule Schmitt jak zwykle nie zawiódł moich oczekiwań.

Schmitt Eric-Emmanuel : Kobieta w lustrze. Kraków : "Znak", 2012, 457s.

niedziela, 18 listopada 2012

"Dzieci Eve" Deirdre Purcell

Powieść irlandzkiej autorki trafiła w moje ręce przypadkiem. Okładka mnie zaintrygowała, mówiła wiele o treści. Nie pomyliłam się . Bohaterami jest rodzeństwo Arabella zwana Bellą, Willow i Rowan porzucone w dzieciństwie przez matkę. 
Znalezione przez służbę ogrodu botanicznego, w którym pozostawiła je tytułowa Eve, dzieciństwo spędziły w rożnych przytuliskach. Kolorowego życia nie miały, jednak już jako dorośli radzili sobie lepiej lub gorzej.
Dziś już dorosłe, nagle po tajemniczym telefonie z Arizony mają spotkać się z tą, której nie widzieli przez 40 lat. Pytania i rozterki, uczucie porzucenia, zalu do matki odżyło w każdym z nich. Jednak wyruszają do Arizony.
Powieść jest tak skonstruowana, że każde z dzieci i Eve są jej narratorami.Mamy spojrzenie z każdej strony, poznajemy każde uczucia, emocje, których doznają bohaterowie. Jest w tej książce wiele bólu, żalu, niechęci, zawziętości. Jest jednak kiełkujące uczucie przebaczenia, potrzeby więzi z matką, rodziną.
Konstrukcja książki powoduje, że czytelnik raz się utożsamia z matką, raz z każdym z dzieci z osobna. A najgorsze jest to, ze każde z nich ma rację i ma prawo do swojego bólu, żalu,niechęci. Nie jest to łatwe spotkanie. Od wszystkich wymaga ogromnej odporności psychicznej. Willow nie wytrzymała i wróciła do Irlandii, a co z Bellą i Rowanem?
Jedno jest pewne, ze to spotkanie pozostawi na trwałe ślad w psychice bohaterów, we wszystkich dokona sie przemiana, zmieni się ich życie, spojrzenie na swoje problemy. Dokonają wyborów. Jakich ?....
Powieść nie jest łatwa w czytaniu, mimo potocznego języka, który momentami bardzo mnie drażnił. Problem poruszony w niej jest trudny i ciężko sie o nim czyta. Jednak nie mogę powiedzieć, że powieść mnie wciągnęła, a raczej, że ja ją zmęczyłam a ona mnie. Brak w niej takiej iskry, albo ja jej nie dostrzegłam.

Purcell Deirdre : dzieci Eve. Warszawa : Prószyński i S-ka, 2008, 543 s.

poniedziałek, 5 listopada 2012

"Pałac Północy" Carlos Ruiz Zafon

Zafona nikomu chyba nie trzeba przedstawiać. Jego absolutnie fenomenalny "Cień wiatru", rewelacyjna "Gra anioła" na długo zostały w mojej pamięci.
Pierwsze swoje książki autor kierował do młodzieży, podobnie i "Pałac Północy" jest książką dla młodego czytelnika. Wierzcie mi jednak, ze chociaż młode lata mam za sobą, a po książkę sięgnęłam przy okazji szkolnego "książkobrania", które sama zorganizowałam dla dziatwy szkolnej, to absolutnie nie żałuję, bo wciągnęła mnie ona w swoją intrygę i oczywiście jak na Zafona przystało w atmosferę tajemniczości, niesamowitości, z dreszczykiem strachu na plecach.
Zaczynając tę czytelniczą przygodę byłam przekonana, że znowu znajdę się w Barcelonie. A tu zaskoczenie ... Znalazłam sie w Kalkucie, gdzieś na początku XX wieku.
W 1916 roku pewien mężczyzna ucieka w popłochu przed swoimi prześladowcami, którzy chcą mu wydrzeć dwa zawiniątka, które skrywają maleńką dziewczynkę i brata bliźniaka. Kto go goni, trudno powiedzieć, ale jedno jest pewne - całej trójce grozi śmierć.
Porucznik Peake, bo on jest obrońcą dzieci, dociera do domu starszej kobiety - babki niemowląt, która by uratować im życie rozdziela je. Chłopiec, Ben trafia do sierocińca, pod bardzo dobrą opiekę. A jego siostra, Sheere zostaje z babką. Starsza pani, obawiając się o bezpieczeństwo małej, tuła się z małą po całym kraju, pod przybranymi nazwiskami.
Mija 16 lat i według prawa chłopiec staje się dorosły i musi opuścić placówkę opiekuńczą. Ma plany dotyczące dalszej nauki i dalszego życia. Czas spędzony w sierocińcu dał mu pewna stabilizację, ale nadszedł nieuchronny czas by opuścić gościnne jego progi. 
Niestety zło czaiło się w pobliżu przez te 16 lat i teraz pokazało swe ogniste oblicze. Sheere i Ben spotykają się, gdy ich babcia po wizycie tajemniczego i niebezpiecznego osobnika w swoim domu, pojawiła się u dyrektora sierocińca.  Młodzi bardzo przypadli sobie do gustu, poczuli jakąś więź duchową miedzy sobą. To, co mogłoby stać się głębszym uczuciem musiało zostać odrzucone, ale miejsce zajęła inna miłość - siostrzano - braterska.
Sheere przez całe swoje dotychczasowe życie wyidealizowała sobie obraz ojca - wynalazcy i poety, który uwielbiał swoją żonę i córkę, a który zginął przez ludzką zawiść.
Ben natomiast miał ciągle nieodparte uczucie, że ktoś go obserwuje i czuwa nad nim. Zresztą jego najbliższy przyjaciel podczas bezsennych nocy nieraz widział zwiwna postać pochylającą się nad śpiącym kolegą.
Rodzeństwo, gdy babcia w końcu zdradziła im tę tajemnicę, postanowiło dowiedzieć się prawdy i odszukać tajemniczy dom, który ojciec zdążył wybudować przed śmiercią.  
Kim jest tajemniczy Jawahal i dlaczego tak bardzo ich nienawidzi? Dlaczego chce ich śmierci ? Czy tylko on nastaje na życie Bena Sheere i całej grupy stowarzyszenia Chowbar Society ? Kto z bohaterów doczeka dorosłości i zrealizuje swoje marzenia? Wreszcie jakie znaczenie ma pędząca ognista lokomotywa umieszczona na okładce książki?
Dużo pytań, mało odpowiedzi. Za to wiele domysłów.

Książkę czyta się super. Kryminał, thriller, pogranicze fantasy. Trudno sklasyfikować tę powieść. 
Komu ją polecam ? WSZYSTKIM !!!  
A o innych książkach Zafona pisałam tu : "Więzień nieba"

Zafon Carlos Ruiz : Pałac Północy. Warszawa : Muza, 2011, 286 s.

sobota, 20 października 2012

"Sklepik z niespodzianką. Adela" Katarzyna Michalak





Jak tu się oprzeć tak pięknej okładce. Świetna szata graficzna serii, gratulacje dla wydawcy.
To druga część "Sklepiku z niespodzianką". O pierwszej pisałam TU
Rzecz dzieje sie w małym miasteczku między Kołobrzegiem a Koszalinem o wdzięcznej nazwie Pogodna.Bogusia, bohaterka pierwszej części, prowadzi nadal swój sklepik, częstuje wszystkich pysznymi wypiekami i czekoladą z cynamonem. 
Raz w tygodniu odbywa się w jej mieszkanku nad sklepikiem sabat, czyli spotkanie czterech przyjaciółek : Adeli, Bogusi, Stasi i Lidki.
Każda z nich wnosi coś nowego w życie Pogodnej. I każda przeżywa rozterki i dramaty osobiste. Wiedzą jednak wszystkie, że mogą na siebie w każdej chwili liczyć.
Poprzednia część zakończyła się pojawieniem pewnej tajemniczej kobiety, która zburzyła spokój Bogusi, ale również Adela nie pozostaje obojętna. Adela, tam femme fatale, zdradza nam swoje tajemnice, pokazuje, że jej życie wcale nie jest i nie było usłane różami, a jej silna powierzchniowość, jest kamuflażem dla prawdziwych uczuć i marzeń. 
Adela jest narratorką tej części i obserwujemy życie Pogodnej i pozostałych bohaterek z jej punku widzenia.
Wiele w tej powieści zaskakujących wydarzeń, powiedziałabym zwrotów akcji, ale też wiele przemyśleń nad tym co jest w życiu najważniejsze. Adela, która wydawać by się mogło jest dość powierzchowną osobą, w wyniku dramatycznych wydarzeń przewartościuje swój świat i odnajdzie sens życia. Pozwoli marzeniom wyjść z ukrycia i stopniowo będzie je realizować. 
Bogusia również staje w obliczu konfrontacji z życiem i tą tajemniczą panią, która pojawia się w Pogodnej. Na dodatek właściciel kamienicy, w której mieści się "Sklepik.." musi ją sprzedać, a skąd dziewczyna ma wziąć taką dużą kwotę, a bank nie udzieli jej kredytu, bo nie spełnia wymogów finansowych ( samo życie). Lidka, która nie jest szczęśliwa w swoim małżeństwie i nie może zrealizować się jako matka jest złośliwa i przewrotna i bardzo przykra dla swoich przyjaciółek.
Przyjaźń kobiet zostaje wystawiona na ciężką próbę, czy podołają jej?
Jedynie Stasia, najstarsza z przyjaciółek jest ostoją i opoką dla wszystkich.
Wiele zagadek, intryg i podłości ze strony niektórych bohaterów. Chciałoby się powiedzieć samo życie. Powieść choć napisana bardzo lekkim piórem i z taką beztroską przemyca wiele myśli, z którymi czytelniczki na pewno się zgadzają, a może nawet utożsamiają z bohaterkami.
Spodziewałam się dalszych przepisów na pyszne ciasta, ale pani Katarzyna uraczyła nas tym razem receptami na cudowne kojące i upiększające kąpiele, maseczki, czyli domowe SPA.

Michalak Katarzyna : Sklepik z niespodzianką. Adela. Warszawa : Nasza Księgarnia, 2012, 282s.

środa, 17 października 2012

"Podarunek" Richard Paul Evans

"Nasze czyny nie są strzałami, które wypuszczone znikną gdzieś w kosmosie, są raczej bumerangami, które wrócą do nas prędzej czy później"
Z dziennika Natana Hursta

"Podarunek" kojarzy mi się przede wszystkim ze świętami Bożego Narodzenia, później z imieninami, urodzinami i jakimiś rocznicami. Są róże rodzaje podarunków, a wartość ich zależy od tego kto jest darczyńcą i w jaki sposób jest on dany. Są jeszcze podarunki od losu, życia. Czy potrafimy się cieszyć nimi? Chyba najlepiej wychodzi to dzieciom.
W powieści Evansa mnóstwo jest podarunków i darczyńców. Największym jednak jest mały, dziewięcioletni chłopiec, który sam ciężko chory, daje ludziom wiarę, nadzieję i miłość.
Powieść ta jest właśnie o tym, o obdarowywaniu drugiego człowieka tym, co jest najpiękniejsze - miłością.
Natan Hurst jest jednym z głównych bohaterów, który bardzo nie lubi okresu Bożego Narodzenia, bo z nim kojarzą mu się traumatyczne przeżycia z dzieciństwa.
Ma dość niewdzięczną pracę w sieci sklepów muzycznych Music World jako pracownik ochrony. Krótko mówiąc łapie złodziei wynoszących sprzęt muzyczny. Jest w tym bardzo dobry, ale nie bezduszny. Potrafi puścić złodziejkę ( po zwrocie towaru), gdy okazuje się, że jest to kobieta, która chce uciec od męża, bo ten się nad nią znęca, a pieniądze zdobyte na kradzieży były jej właśnie do tego celu potrzebne.
Kradzieże nasilają się w okresie przedświątecznym i Natan właśnie usiłuje wrócić z terenu do domu. Niestety śnieżyca spowodowała odwołanie wszystkich lotów. Na lotnisku poznaje piękną kobietę z dziećmi. To właśnie Addison , jej syn Collin i córeczka Elizabeth. Na lotnisku kłębi się tłum oczekujących na samoloty, wszyscy kaszlą, kichają, a synek kobiety jest ciężko chory na serce i białaczkę. Natan odstępuje im swój pokój w hotelu. I tak zaczyna się ta historia...
Evans doskonale przedstawia postaci, ich relacje między sobą, uczucia jakie się rodzą miedzy samotna matką i jej dziećmi a Natanem. Bardzo wyraźnie oddziela pozytywne postaci od negatywnych. Świat dobra od zła.
I jak powiedział mały Collin " nie ma takiego cierpienia, którego miłość nie może uleczyć."
Jest to powieść naładowana emocjami, pisana bardzo prostym językiem, krótkie rozdziały, ale nie czytadło. Każdy, kto choć trochę jest romantykiem znajdzie jakieś uspokojenie i ukojenie rozedrgania, które czasami nam towarzyszy.
Każdy rozdział poprzedzony jest cytatem z pamiętnika bohatera i muszę powiedzieć, że są to bardzo trafne spostrzeżenia. Często się z nimi utożsamiałam. 
Jak to zwykle w powieściach Evansa bywa na kanwie prostej historii wymusza na czytelniku refleksję nad własnym życiem i systemem wartości.
Polecam!! I wcale nie trzeba czekać z czytaniem do grudnia.

Evans Richard Paul : Podarunek.Wyd. 2. Katowice : Sonia Draga, 2012, 335s.

niedziela, 14 października 2012

"Dziewczyna z Times Square" Paullina Simons





Paullinę Simons poznałam dzięki trylogii "Jeźdźca miedzianego", która to powali la mnie na kolana. Pamiętam, że czytałam ją etapami oczekując na kolejne części, które ktoś inny w tym czasie pochłaniał. Gorzko-słodka prawda, która do dnia dzisiejszego siedzi w mojej głowie i czasami się zastanawiam czy byłabym w stanie przeczytac ją jeszcze raz. Tak wiele było w niej i we mnie emocji podczas lektury.
"Dziewczyna z Times Square" to zupełnie inna historia. 
Lily, główna bohaterka, jest studentką mieszkającą w Nowym Yorku. Jak to zwykle ze studentami bywa, Lily cierpi na chroniczny brak pieniędzy. Właśnie rozstała się ze swoim chłopakiem, a to spowodowało, że dziura budżetowa powiększyła się jeszcze bardziej. Pracuje co prawda, dorywczo jako kelnerka, ale cóż ... ciągle ma za mało dolarów na koncie.
Lily jest najmłodsza z czwórki dzieci swoich rodziców. I tak jak potrafi się dość dobrze dogadać z ojcem, tak zupełnie nie rozumie swojej matki, która jest dość dziwną osobą. W ogóle stosunki w rodzinie państwa Quinn. Czytając historie Lily odnosi się wrażenie, że najmłodsza latorośl po prostu wszystkim przeszkadza.
Lily wynajmuje mieszkanie ze swoją przyjaciółką Amy, która pewnego razu znika . Poszukiwania prowadzi detektyw Spencer O'Malley z wydziału osób zaginionych nowojorskiej policji. Często odwiedza Lily, która powinna, jako przyjaciółka, wiedzieć najwięcej o Amy. okazuje się, że życie zaginionej owiane było tajemnicą, a Lily zupełnie nie wie jak pomóc w poszukiwaniach. Sprawa się jeszcze bardziej komplikuje, gdy do kręgu osób przesłuchiwanych dołącza brat Lily, Andrew. Dlaczego? To jedna z zagadek tej książki.
Bohaterka nie ma łatwego życia, ciągłe utyskiwania matki, ze musi jej posyłać pieniądze na czynsz, nie zaliczony egzamin, a przez to przedłużone studia, lęk o przyjaciółkę. 
Ale na niebie pojawia się słońce. Lily wygrała ogromną sumę na loterii !!!
Żegnajcie problemy finansowe ! I wydawać by się mogło, ze słoneczko zagości na dłużej, ale na dziewczynę spadły ogromne czarne chmury. Los jedną ręką daje , drugą odbiera...
"Dziewczyna z Times Square" jest bardzo wciągającą powieścią. Zawiera wątki miłosne, kryminalne, dramatyczne. Świetnie kreśli postaci, stosunki panujące miedzy rodzeństwem, które niby jest razem, ale osobno. Doskonale pokazuje w krzywym zwierciadle cechy charakteru niektórych postaci.
Dobra książka na jesienne wieczory.

Simons Paullina : Dziewczyna z Times Square. Warszawa : Świat Książki, 2012, 480 s.