"Królowa deszczu" Katherine Scholes

"Królowa deszczu" - tytuł tajemniczy, a jednocześnie romantyczny. Zaintrygowała mnie oczywiście okładka z baobabem w tle. 

Kate, bohaterkę powieści poznajemy w chwili, gdy jest już dorosłą, samodzielną kobietą. Wcześniej jednak Kate jest mała dziewczynką, która stoi na cmentarzu w Tanzanii nad trumnami swoich rodziców, którzy zostali bestialsko zamordowani. Od tego czasu dziewczynka przebywa w domu dziecka i jest pod stałą opieką misji.

Dorosła Kate wyrzuciła z pamięci tragiczne wydarzenia, nauczyła się sama dbać o siebie. Jest osoba rzeczową, pragmatyczną i praktyczną. Nie pozwala sobie na chwile słabości. Życie nauczyło ją bycia twardą. Wszystkie święta spędza na dyżurach pielęgniarskich w renomowanej prywatnej klinice medycznej, pozostały czas spędza pielęgnując swój ukochany ogródek przy domu w Australii, który otrzymała w spadku po rodzicach.

Dom sąsiaduje z innym zupełnie opuszczonym domem, w którym pewnego dnia pojawia się starsza kobieta o długich, siwych włosach. Sąsiadka jest osoba trochę ekscentryczną, uwielbia spędzać czas przy ognisku, świetnie posługuje się strzelbą i robi wyśmienita lemoniadę z limonki. Annah Mason bardzo stara się zbliżyć do Kate, momentami jest wręcz mecząca i zbyt ciekawska czym bardzo denerwuje młodą sąsiadkę.

Wszystko się zmienia, gdy pewnego dnia Katę znajduję ją nieprzytomna. Sprowadzenie karetki, jazda do szpitala i czuwanie przy łóżku chorej zbliża bardzo kobiety. Tym bardziej, że Kate dowiaduje się wielu rzeczy z przeszłości o swoich rodzicach, o ich pracy misyjnej w Afryce o tym jacy byli naprawdę. 

Annah jest główną bohaterka powieści, to jej życie, losy, poświęcenie i radość niesienia pomocy potrzebującym jest głównym wątkiem tej pięknej książki.

Annah, dziewczyna z bogatego australijskiego domu zachwyciła się listami ciotki - misjonarki. Któregoś dnia stwierdziła, że ona chce pójść w ślady nieżyjącej ciotki i porzuciła dobrobyt, bezpieczną rodzinę i wyjechała do Afryki do Tanganiki ( obecnej Tanzanii). Marzyła jej się placówka, w której swoją pracę misjonarską wykonywała ciotka Eliza, jednak biskup wysłał ją do Langali, placówki położonej niedaleko granicy z Ruandą. Prowadzili ją rodzice Kate.

Tak zaczyna się ta opowieść - spowiedź, która ma oczyścić Annah z zarzutów obwiniania ja o śmierć misjonarzy, a jednocześnie przywraca Katę utracone dzieciństwo. 

Podczas czytania wędrujemy z Annah przez Afrykę, obserwujemy jej przemianę z niepewnej i nieco zawstydzonej dziewczyny w silną, mocną kobietę, której los nie poskąpił przykrych i tragicznych wydarzeń, która mimo wszystko nie poddaje się w niesieniu pomocy innym. Jej życiowe i osobiste tragedie,jej miłość, przyjaźń z ludźmi Afryki, jej dylematy związane z wykorzystywaniem szamańskich środków medycznych a tym co nakazuje religia chrześcijańska to wszystko składa się na obraz kobiety niezłomnej w swej miłości do bliźniego i chęci niesienia pomocy potrzebującym.

Jest to również opowieść o Afryce. Jej piękno przyrody zachwyca,  przeraża natomiast historia, krwawe walki między plemionami w Rwandzie, prymitywne zwyczaje oskarżania o czary. Chociaż to ostanie uchroniło "Królową deszczu" przed okrutną śmiercią z rąk morderców rodziców Kate. 

Wiele jest w tej książce smutnych historii, jednak miłość i niezłomność głównej bohaterki w niesieniu pomocy za wszelką cenę powoduje, że czyta się ją z zapartym tchem i jest po prostu piękna.

Katherine Scholes -  australijska pisarka, urodzona w Tanzanii. Tam spędziła większość swojego dzieciństwa, w pamięci zachowując wspomnienia długich podróży Land Roverem do najdalszych zakątków regionu Dodoma, gdzie jej ojciec był misjonarzem-doktorem. Potem jej rodzina przeprowadziła się do Anglii następnie osiadła w Tasmanii, gdzie pisarka mieszka do dziś z mężem i dwoma synami.

 Scholes Katherine : Królowa deszczu. Warszawa : Świat książki, 2011, 525s.

"Więzień nieba" Carlos Ruiz Zafon

Przepiękna, nastrojowa okładka, nazwisko ZAFON i nie mogłam się oprzeć. Odleciałam w przeszłość. Przypomniała mi się Barcelona z "Cienia wiatru", "Gra anioła" z diabolicznym nastrojem. Kupiłam książkę i czekałam na spokojniejszy czas w moim życiu, by całkowicie oddać się lekturze.

W zdumienie wprawiły mnie 4 strony różnych opinii na temat "Cienia wiatru" i "gry anioła". Nie podobało mi się to, bo to taki tani chwyt reklamowy. Przewertowałam te strony i przeniosłam się do Barcelony w 1957 roku. Ojciec i syn Sempere nadal prowadzą księgarnię, w której maja niesamowite książki, które czekają na swoich czytelników. Czasy są jednak ciężkie i mimo że zbliżają się święta Bożego Narodzenia ruch w księgarni jest niewielki. Właściciele mocno obawiają się o swoją egzystencję. Starszy pan Sempere postanawia iść z duchem czasu i przystroić witrynę sklepową elementami bożonarodzeniowymi.

Do księgarni wchodzi osobnik o mocno sfatygowanej posturze, nieprzyjemny, wręcz budzący lęk. Kupuje egzemplarz "Hrabiego Monte Christo", w który wpisuje dedykację dla Fermina Romero de Torres, wieloletniego przyjaciela i współpracownika panów Sempere, podpisując ją "13". Pyta jeszcze o jakiś klucz i wychodzi.

Daniel Sempere, które znamy z "Cienia wiatru" musi zmierzyć się z przeszłością nie tylko swoją , ale przede wszystkim Fermina, którego zna od lat, a jednak bardzo mało o nim wie. Fermin jest człowiekiem zagadkowym , by nie powiedzieć tajemniczym. Wiadomo, że z powodów tylko jemu znanych przyjął to nazwisko. Nigdy jednak nie posiadał tzw. udokumentowanej przeszłości, żadnej metryki urodzenia, dowodu osobistego itp. Fermin w najbliższej przyszłości chce się ożenić z ukochaną Bernardą. Przeszkadza mu jednak brak dokumentów, a do swojego prawdziwego nazwiska nie chce wracać.

Pojawienie się okropnego starucha w księgarni spowodowało wyjawienie prawdy o więziennej przeszłości Torresa. Autor przenosi czytelnika do 1939 roku, do okrutnego więzienia, gdzie naczelnikiem jest niejaki 

Maurice Valls, małostkowy człowieczek, chory z ambicji, by stać się światowej sławy pisarzem. Więźniem natomiast jest David Martin, którego twórczość ówczesne władze kazały spalić na stosach. Pojedyncze egzemplarze ocala u różnych osób, jednak  pisarz wtrącony do więzienia został skazany na zapomnienie. Martin zwany "Więźniem nieba" ma napisać książkę dla Vallsa, który ją opublikuje pod własnym nazwiskiem.

Trudne losy Fermina i Martina połączyły się w więzieniu, ale i łączą się z losami Daniela Sempere. W jaki sposób i jak to wpłynie na jego życie? Czy demony przeszłości zostaną pokonane i pójdą w zapomnienie?

Autor zapowiada, że to dopiero początek  tej historii ....

Zaczynając czytać tę powieść miałam w głowie "Cień wiatru" i "Grę anioła". Przeczytałam również "Marinę" i "Księcia mgły", który mi się średnio podobał. Była jednak w tych książkach magia, atmosfera i to coś, czego tutaj mi zabrakło. Barcelona jest już nie taka, nie widziałam jej przed oczyma czytając powieść. Fakt, że bohaterowie nie wędrują po niej tak często jak w poprzednich książkach. Nie potrafię określić czego mi brakuje, ale jednak brakuje. Mam nadzieje, że w dalszych częściach znajdę to coś, bo p[rzecież dalsze części będą, jak mówi autor.

Zafon Carlos Ruiz : Więzień nieba. Warszawa: Muza, 2012, 411s.

"Sklepik z Niespodzianką. Bogusia" Katarzyna Michalak

Bogusia, absolwentka ogrodnictwa, po dwuletnim pobycie w Holandii wraca do stęsknionych rodziców do Warszawy. Zamiast jechać najprostszą drogą, wybrała dorgę wiodącą przez  Kołobrzeg. Zajechała do miejscowości o wdzięcznej nazwie Pogodna i... została. Zauroczona miejscowością, starą kamienicą, którą zresztą wynajmuje od miłego starszego pana. 

Bogusia jest bardzo wrażliwą osobą na piękno otoczenia, starych przedmiotów, które mają duszę, na ludzi, zwierzęta i jak to bywa w wieku dwudziestu paru lat bardzo chciałaby się zakochać. Poszukuje ideału mężczyzny, który byłby bardzo podobny do jej ojca. Czy go znajdzie ? Czy w ogóle chodzą jeszcze tacy po ziemi? To się dopiero okaże.

Póki co Bogusia otwiera na parterze kamienicy tytułowy sklepik z niespodzianką, w którym można kupić aniołka, porcelanowe figurki. A niespodzianką jest filiżanka pysznej czekolady, kawałek sernika lub jakieś inne pyszne ciasto z przepisów Bogusinej mamy.Poniżej przepisy zaczerpnięte z książki.( Obiecałam sobie, ze je wypróbuję sama)

Bogusia w Pogodnej poznaje trzy kobiety Adelę, Konstancję i Stasię. Tworzą one tajemniczy krą, w który wytwarza się taka ilość ciepła i dobroci, że przelewa się ona z książki na czytelnika. 

Mimo różnicy wieku kobiety spotykają się systematycznie w sklepiku, organizują życie towarzyskie w Pogodnej, pomagają sobie nawzajem i się wspierają. Każda z nich jest żywa i diametralnie inna. Każda ma swoje życie z jego blaskami i cieniami, ale żadna nie skupia się na sobie dłużej niż minutę. Są otwarte dla innych. Są po prostu fajne.

Nie chcę opowiadać treści powieści, bo zabiorę smak czytania.

Jeśli szukacie książki, która tchnie optymizmem, ciepłem i jest napisana lekkim piórem, to polecam "Sklepik.." i inne książki Katarzyny Michalak.

Michalak Katarzyna : Sklepik z Niespodzianką. Bogusia. Warszawa : Nasza Księgarnia, 2011, 314s.

"Umieraj dla mnie" Karen Rose

To moje pierwsze spotkanie z tą autorką, ale potwornie mocne.

Krew leje się niemal z każdej strony. Psychopatyczny morderca o wielu twarzach i nazwiskach. Niesamowicie inteligentny, przebiegły i na wskroś okrutny. Zabić można na wiele sposobów, ale doprowadzić ofiary do krzyku tylko po to by ten wrzask, strach i moment umierania nagrać i wykorzystać do celów komercyjnych, to trzeba być po prostu zwyrodnialcem. A po co to wszystko? Dla zemsty i pieniędzy.

Doktor Sophie Johannsen pracuje w niewielkim muzeum po tym, gdy ze względów osobistych musiała porzucić świat wielkiej nauki, odkryć archeologicznych. Uwielbiała to, ale cóż opieka nad chorą babcią zmusiła ją do porzucenia tego zajęcia. Czuje się zupełnie nie spełniona w roli przewodniczki.

Pewnego dnia zostaje poproszona o ocenienie pozycji w jakiej została ułożona  nieżyjąca dziewczyna. Ciało denatki zostało odnalezione w grobie na pewnym polu, miała skrępowane drutem ręce tak, że jej postać kojarzyła się z rzeźbą nagrobną. 

Policjanci odnajdują inne zwłoki w celowo przygotowanych grobach i kilka miejsc pustych. Już wiadomo, ze mają do czynienia z seryjnym mordercą psychopatą.

Czytelnik od początku zna każde posunięcie tego człowieka. Wie co planuje i do czego zmierza, czemu te makabryczne morderstwa mają służyć.  

Dla policji jest to wyścig z czasem i przebiegłością mordercy. Nie mogę tu napisać kto nim jest, bo czytanie będzie pozbawione elementu zaskoczenia.

Sophie jest również zagrożona, wpada w ręce mordercy mimo ochrony policyjnej. Jest jednak niezłomny i zakochany w niej porucznik Ciccotelli, który zrobi wszystko, by ją wyrwać z łap psychopaty. 

Książka mnie nie powaliła. Wątek owszem dość oryginalny, motywy działania człowieka o wielu nazwiskach również. Jest w niej ogromnie dużo przemocy. Śmiem twierdzić, że zbyt dużo nawet jak na thriller. Sceny szokują bezsensownym okrucieństwem i gdyby obrać tę książkę z pomysłowości psychopaty, wówczas byłaby ona przeciętnym czytadłem, a tak jest szokującym czytadłem.

Rose Karen : Umieraj dla mnie. Warszawa : Amber, 2009, 422s.

'Rok we mgle" Michelle Richmond

Tę książkę okrzyknięto najlepszą książką roku 2007.

„Czym jest poszukiwanie, jeśli nie zmaganie się z nadzieją i beznadziejnością? Nadzieja sprawia, że w ogóle poszukiwanie jest możliwe, beznadziejność, że staje się, niemal w tej samej chwili, absurdalne.”

Bohaterką jest Abigail, młoda kobieta zawodowo zajmująca się fotografią, prywatnie zakochana w Jake'u, samotnym ojcu. 

Emma, sześcioletnia dziewczynka wychowywana tylko przez ojca uwielbia Abigail. Robią razem różne rzeczy,dużo czasu spędzają razem, zawiązuje się między nimi nić przyjaźni, zaufania porozumienia, o jakim może marzyć niejeden rodzic. 

Pewnego dnia obie wybrały się na spacer brzegiem morza. Dziewczynka ogląda różne robaczki, które wyrzuciło morze, kobieta pochyla się nad zdechłą foczką... tylko na parę sekund. I tych parę sekund przewróciło świat do góry nogami, bo Emma zniknęła. Jak za dotknięciem czarodziejskiej różczki - dziecka nie ma nigdzie. Nikt  nie widział, nikt nie słyszał.

"Rok we mgle" to powieść o przeżyciach, o pamięci i ogromnym uporze ,z jakim Abigail szuka swej niedoszłej pasierbicy.

To powieść o uczuciach, jakie targają główną bohaterką. Jest to przede wszystkim poczucie winy, żal do losu, niepokój czy związek z Jake'm przetrwa te ogromną próbę. 

Abby nie poddaje się nawet wówczas, gdy policja zamyka śledztwo, a ojciec Emmy organizuje pogrzeb z pustą trumną. Poddaje się hipnozie, rozlepia ulotki ze zdjęciem dziewczynki, szuka charakterystycznej deski surfingowej, w końcu wyjeżdża do Kostaryki, by tam odszukać śladów Emmy. Czy jej się to uda? Czy dziewczynka szczęśliwie się odnajdzie? Wreszcie czy związek Abby i Jake'a przetrwa tę próbę? Odpowiedzi na te pytania czytelnik znajdzie w książce. Znajdzie tam również rozważania nad sensem fotografii, nad pamięcią, która tak lubi płatać nam, figle. Nad tym co w życiu jest najważniejsze. 

Czytając tę książkę zastanawiałam się nad moimi własnymi wspomnieniami z dzieciństwa, co najbardziej pamiętam, a jakie wspomnienia zachowałam dzięki fotografii.

Książka jest ciekawa, ale napisana takim stylem ( nie wiem dlaczego, ale kojarzy mi się ze strumieniem podświadomości), że momentami byłam już nią znużona. Zresztą odłożyłam ją na jakiś czas.Mimo to jest to ciekawa pozycja  napisana niemalże poetyckim językiem.

Richmond Michelle : Rok we mgle. Chorzów : Videograff, 2009, 330s.

"Powrót do Poziomki" Katarzyna Michalak

Ta okładka to po prostu cudo !!! Aż pachnie bzem, majem i szczęściem.
A że mam teraz trochę trudny okres w swoim życiu matczynym i rodzinnym, to książka jak znalazł.
Ktoś powie babskie czytadło, no ... owszem, ale jaka dawka optymizmu i jaka przyjemność !!! :)))

"Kiedy wszystko w życiu zawodzi - pozostają marzenia. I małe cuda, które zdarzają się każdemu z nas"

Ewa, Witold i Julijka tworzą rodzinę. Kochającą się rodzinę. Ona zajmuje się pisaniem, on projektowaniem, a Julijka jest maleńka i niczym się nie zajmuje poza oczywiście sobą i swoimi rodzicami.

Obok nich żyją Andrzej ze swoją żona Karoliną, którzy oczekują narodzin bliźniąt. Ewa kocha się skrycie w Andrzeju od dawien dawna, ale ta miłość nikomu nie przeszkadza.

Po prostu sielanka.

Witold jednak wygrywa niestety konkurs architektoniczny i postanawia wyjechać do Korei. Później sam odbywa podróż swojego życia po egzotycznych krajach, podczas gdy Ewa czuje się zawiedziona, opuszczona, porzucona. 

Ewa jest osoba nieco postrzeloną ( czytając książkę miałam nieodparte wrażenie, że tak samo postrzelone są bohaterki Joanny Chmielewskiej). W każdym razie Ewa uwielbia kłopoty, a kłopoty lubią Ewę. Spotykają ją kłopoty dnia codziennego, ale i takie trudniejsze sprawy np. skradziony samochód Gucio. Na szczęście okazuje się, że skradła go sama Ewa, zapominając gdzie go zostawiła i że nie wróciła nim do domu. 

Wyjazd Witolda spowodował, ze Ewa zwątpiła w jego uczucia i chce rozwodu. Andrzej z Karolina opuszczają Polskę,  a opiekunka Julci- Jasia ma swoje tajemnice, które o mało co doprowadziłyby do rozstania z chlebodawczynią.

Pojawia się równie "Ta Michalak", która mąci i w końcu doprowadza do tego, ze Ewa jedzie do Indii. Po co? ....

Jak to wszystko się ułoży? Jak Ewa, osoba momentami zagrażająca sobie i otoczeniu poradzi sobie w Indiach ? To pytania, na które są odpowiedzi w książce.

"Życie jest pełne niespodzianek. Nie zawsze przyjemnych. Czasem jest to spore niedopowiedzenie, bo niespodzianki bywają wstrząsające."

No tak, ale po burzy zawsze świeci słońce. 

I za to te książki tak lubię ( między innymi)

Michalak Katarzyna : Powrót do Poziomki. Kraków : Wydawnictwo Literackie, 2011

"Kolory tamtego lata" Richard Paul Evans

Piękna urzekająca okładka z tajemniczą kobietą w białym kapeluszu i informacja "ta historia wydarzyła się naprawdę".  Intrygujące, plus nazwisko autora, wspomnienie "Stokrotek w śniegu" i "Szukając Noel" .... i porwało mnie. Zapragnęłam tę książkę przeczytać i liczyłam na coś więcej niż dostałam.

A może to życie nie pisze tak dobrych scenariuszy jak te wymyślone?

Rzecz dzieje się we Włoszech, w okolicach Florencji. 

Ona opala się na leżaku nad jednym z basenów, on- pisarz zajmuje leżak obok. Ona pięknie mówi po włosku, on nie rozumie ani jednego słowa. I zaczyna się ... opowieść o wielkiej miłości, ale nie tych dwojga, tylko pięknej Amerykanki, która przeprowadziła się do Włoch. On tylko spisuje jej opowieść, więc mniemam, że jest to sam Richard Paul Evans.

Gdy Eliana wyszła za mąż za przystojnego Włocha i zamieszkała w pięknej posiadłości niedaleko Florencji, wszyscy uważali, że jej życie jest bajką. Prawda wyglądała jednak inaczej. Mąż, biznesmen, często przebywał w podróżach, nie tylko, służbowych., które umilały mu całe rzesze kochanek, podczas gdy Eliana wychowywała ich syna, nękanego przez ciężkie ataki astmy.

Kolejne, dni miesiące, lata przytłaczają opuszczoną kobietę, chce wracać do Stanów, by tam rozpocząć nowe życie. Mąż jednak na to nie pozwala. Przytłoczona, niemal rezygnuje z siebie, gdy pojawia się Ross, który porzucił Stany, by odciąć się od przeszłości. Ross posiada niebywałą wiedzę na temat historii sztuki, zabytków, malarstwa. Dzięki temu zostaje przewodnikiem w

 Galerii Ufizzi. Mieszkanie wynajmuje w posiadłości Maurizia – męża Eliany.

I jak to w romanasach bywa - zakochują się w sobie.

Ale nie jest miłość usłana różami. Koce wystawia urażony mąż, bo jak to bywa jemu wolno wszystko, jej nie. Pod wpływem obrzydliwego szantażu Eliana rozstaje się z Rossem. Ich drogi zupełnie sie rozchodzą, gdy ona wraca do Stanów, a on nie wiadomo gdzie jest.

Jeśli napiszę, że jest to czytadło, to minę się z prawdą, a jeśli napiszę, że to bardzo dobra powieść też minę się z prawdą. 

Nie podobała mi się, ale miała w sobie coś takiego, że musiałam doczytać do końca. To historia, która podnosi na duchu, że zawsze jest szansa na lepsze jutro i, że ono przychodzi, tylko trzeba dać sobie szansę.

Bardzo podobała mi się otoczka tej historii, przepiękne krajobrazy, historia sztuki i do tego toskańskie powietrze, które czułam każdą komórką swojego nosa...

Evans Richard Paul : Kolory tamtego lata. Kraków : Znak, 2011, 349s.